RACHUNEK SUMIENIA I SPOWIEDŹ
Życie Kościoła - Sakrament pokuty

WSTĘP

Wieczorem owego pierwszego dnia [...] przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł [do Apostołów]: ?Weźmjcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane" (J 20,19.22-23).

Przebaczenie grzechów popełnionych po chrzcie jest udzielane przez sakrament nazywany różnie: sakramentem nawrócenia, spowiedzi, pokuty lub pojednania. Ten, kto grzeszy, rani Boga i własną godność człowieka powołanego do synostwa Bożego oraz narusza duchowe dobro Kościoła, którego każdy chrześcijanin powinien być żywym kamieniem. W perspektywie wiary nie ma większego zła niż grzech i nic innego nie powoduje gorszych skutków dla samych grzeszników, dla Kościoła i dla całego świata. Powrót do komunii z Bogiem która została utracona przez grzech, rodzi się z laski samego Boga, który jest pełen miłosierdzia i troszczy się o zbawienie ludzi. Trzeba prosić o ten cenny dar dla siebie i dla innych.

Droga powrotu do Boga, nazywana nawróceniem zakłada odwrócenie się od popełnionych grzechów oraz mocne postanowienie zerwania z grzechem w przyszłości Zródłem zaś nawrócenia jest nadzieja na miłosierdzie Boże.

Sakrament pokuty składa się z trzech aktów penitenta oraz z rozgrzeszenia dokonanego przez kapłana. Aktami penitenta są: żal za grzechy, spowiedź czyli ujawnienie grzechów przed kapłanem oraz postanowienie wypełnienia zadośćuczynienia i czynów pokutnych.

Żal za grzechy (nazywany także ?skruchą") powinien wypływać z motywów rodzących się z wiary. Jeśli jego źródłem jest miłość do Boga, mówimy, że jest on ?doskonały", jeśli opiera się na innych motywach, nazywamy go ?niedoskonałym".

Kto chce dostąpić pojednania z Bogiem i Kościołem, musi wyznać przed kapłanem wszystkie grzechy ciężkie, których jeszcze nie wyjawił, a które przypomniał sobie po starannym zbadaniu własnego sumienia. Wyznawanie grzechów powszednich nie jest samo w sobie konieczne, niemniej jest przez Kościół żywo zalecane. Spowiednik nakazuje penitentowi wypełnienie pewnych czynów ?zadośćuczynienia" lub ?pokuty" , by przez to wynagrodził szkody spowodowane przez 
grzech, i postępował w sposób godny ucznia Chrystusa.
Tylko kapłani, którzy zostali upoważnieni przez władzę kościelną do spowiadania, mogą w imieniu 
Chrystusa udzielać odpuszczenia grzechów.

Skutki duchowe sakramentu pokuty są następujące:
? pojednanie z Bogiem, przez które penitent odzyskuje laskę;
? pojednanie z Kościołem; 
? darowanie kary wiecznej, spowodowanej przez grzechy śmiertelne;
? darowanie, przynajmniej częściowe, kar doczesnych, będących skutkiem grzechu;
? pokój sumienia;
? wzrost sil duchowych do walki, jaką musi prowadzić chrześcijanin.

Indywidualna i integralna spowiedź z grzechów ciężkich oraz rozgrzeszenie stanowią jedyny 
zwyczajny sposób pojednania się z Bogiem i Kościołem.

 

Sonda

Czy przedsoborowa Msza Trydencka? (po łacinie)
 

Polecany link, kliknij

Reklama

Kto jest teraz on-line

Naszą witrynę przegląda teraz 266 gości