Dzienniczek Siostry Faustyny - drugi zeszyt rękopisu (522-650)
Boże Miłosierdzie - Dzienniczek Siostry Faustyny

Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia

 Zeszyt II (522 – 1000)

Miłosierdzie Pańskie wyśpiewywać na wieki będę
Miłosierdzie Boże w duszy mojej

S. M. Faustyna Dzienniczek

 

+

J.M.J.

522.

PIEŚŃ WIELBIĄCA MIŁOSIERDZIE BOŻE

+ Miłosierdzie Pańskie wyśpiewywać na wieki

Będę przed wszystkim ludem,

Bo ono jest największym przymiotem Boga,

A dla nas nieustannym cudem.

Wytryskujesz z Troistości Bożej

Lecz z jednego miłosnego łona,

Miłosierdzie Pańskie okaże się w duszy

W całej pełni, gdy spadnie zasłoną.

Z źródła miłosierdzia Twego, o Panie,

Płynie wszelkie szczęście i życie,

A więc wszystkie stworzenia i twory

Wyśpiewujcie pieśń miłosierdzia w zachwycie.

Wnętrzności miłosierdzia Bożego otwarte dla nas,

Przez żywot Jezusa na Krzyżu rozpięty,

Nie powinieneś wątpić, ani rozpaczać grzeszniku,

Ale ufać miłosierdziu, bo i ty możesz zostać święty.

Dwa zdroje wytrysły w kształcie promieni

Z Serca Jezusowego,

Nie dla Aniołów, ani Cherubów, Serafinów,

Ale dla zbawienia człowieka grzesznego. (Dz 522)

523.

ŚW. FAUSTYNA WYZNAJE, DLACZEGO PISZE DZIENNIK DUSZY

O Wolo Boża, bądź moja miłością.

Jezu mój, Ty wiesz, że nie napisałam ani jednej litery sama z siebie, a jeżeli piszę, to

tylko na wyraźny rozkaz świętego posłuszeństwa.

Bóg i dusze

S.M. Faustyna

Od Najświętszego Sakramentu

524.

ŚW. FAUSTYNA MIŁUJE PANA JEZUSA UTAJONEGO W NAJŚWIĘTSZYM

SAKRAMENCIE

+ O Jezu, Boże utajony,

Serce moje Cię czuje,

Choć kryją Cię. zasłony,

Ty wiesz, że Cię miłuję.

525.

ŚW. FAUSTYNA UWIELBIA TRÓJCĘ PRZENAJŚWIĘTSZĄ

+ Wilno 24/XI.1935.

J.M.J. + Drugi Brulionik

Niech będzie Bóg uwielbiony

O Trójco Święta, w której zawarte jest życie wewnętrzne Boga Ojca, Syna i Ducha

Świętego, wiekuista radości, niepojęta głębio miłości spływająca na wszystkie stworzenia i

uszczęśliwiająca je, cześć i chwała Imieninowi Twemu, na wieki wieków – Amen.

Kiedy poznaję Twoją wielkość i piękność , o Boże mój, cieszę się niewymownie z

tego, że tak wielkim jest Pan, któremu służę; z miłością i weselem spełniam Jego św. wolę, a

im Go lepiej poznaję, tym goręcej miłować Go pragnie. Pali mnie pragnienie, bym go

miłowała coraz więcej. (Dz 525).

526.

PAN JEZUS UKAZUJE ŚW. FAUSTYNIE STRÓJ NOWEGO ZGROMADZENIA

+ 14-go. w ten czwartek, kiedy odprawiałyśmy adoracje nocna, z początku nie

mogłam się modlić, jakaś oschłość opanowywała mnie; nie mogłam rozważać Bolesnej Męki

Jezusa, ale położyłam się krzyżem i ofiarowałam Bolesną Mękę Pana Jezusa Ojcu

Przedwiecznemu na zadość uczynienie za grzechy świata całego. Kiedy się podniosłam z

ziemi od tej modlitwy i poszłam do swego klęcznika, nagle ujrzałam Jezusa przy moim

klęczniku. Pan Jezus wyglądał tak, jako jest w biczowaniu, w rękach trzymał szatę białą i

przyodział nią mnie i sznurek, którym mnie przepasał i okrył mnie płaszczem czerwonym

takim, jak był okryty w Męce i welon tego samego koloru i rzekł do mnie: - takie będziesz

mieć ubranie ty i towarzyszki twoje; życie Moje będzie dla was regułą od narodzenia, aż

do skonania na Krzyżu. Wpatruj się we Mnie i według tego zyj, pragnę, abyś głębiej

wniknęła w ducha Mojego i em. jest cichy i pokornego serca. (Dz 526)

527.

PAN JEZUS ZAPEWNIA ŚW. FAUSTYNE O POMOCY W REALIZACJI JEGO

PLANÓW

W pewnej chwili uczulam w duszy przynaglenie, abym się zabrała do czynu i

wypełniła wszystko, czego Bóg żąda ode mnie. Weszłam na chwilę do kaplicy, usłyszałam

taki glos w duszy: czemuż się lękasz? Czy myślisz, że zabraknie Mi wszechmocy, abym

cię wspierał? – I w pewnej chwili uczulam w duszy dziwna siłę i niczym mi się wydawał

Wszystkie przeciwności, jakie by mi się w wypełnieniu tej woli Bożej przytrafić mogły. (Dz

527)

528.

WSZELKIE ŁASKI PŁYNĄ PRZEZ SERCE PAŃSKIE

W piątek w czasie Mszy św., kiedy dusza moja była zalana szczęściem Boga,

usłyszałam w duszy te słowa: - Miłosierdzie Moje przeszło do dusz przez Serce Boskoludzkie

Jezusa, jako promień słońca przez kryształ. Uczułam w duszy i zrozumiałam, że

wszelkie zbliżenie się do Boga jest nam dane przez Jezusa, w Nim i przez Niego. (Dz 528)

529.

3

MATKA BOŻA POLECA ŚW. FAUSTYNIE, ABY WYPEŁNIŁA ŻĄDANIA PANA

JEZUSA

W dzień zakończenia nowenny w Ostrej Bramie wieczorem, po prześpiewaniu litanii,

jeden z kapłanów przyniósł Najświętszy Sakrament w monstrancji, kiedy postawił na ołtarzu,

zaraz ujrzałam małe Dziecię Jezus, które wyciągało naprzód rączęta do Matki Swojej, która

wtenczas miała postać żywą. Kiedy Matka Boża mówiła do mnie – Jezus Swe rączęta

wyciągał do ludu zebranego. Matka Najświętsza mówiła mi, abym wszystkie żądania Boże

przyjmowała jak dziecko małe, bez żadnych dociekań, inaczej nie podoba się to Bogu. W tej

chwili znikło Dziecię Jezus i Matka Bożą traciła żywość, a obraz pozostał takim jako był

przedtem, jednak dusza moja została zapełniona radością i weselem wielkim i rzekłam do

Pana: czyń ze mną co się Tobie podoba, na wszystko jestem gotowa. Ale Ty o Panie, nie

odstępuj ode mnie ani na moment. (Dz 529)

530.

ŚW. FAUSTYNA OTRZYMUJE ZGODĘ NA POST ŚCISŁY

Na cześć Trójcy Świętej

Prosiłam Matkę Przełożoną o post czterdziestodniowy, raz dziennie przyjmując

kromkę chleba i szklankę wody; jednak Matka Przełożona nie zgodziła się na czterdzieści dni,

ale na siedem dni, zgodnie ze zdaniem spowiednika. Nie mogę Siostry zupełnie usunąć od

obowiązków, a to ze względu na siostry, które by mogły coś zauważyć; ja daje Siostrze

pozwolenie, o ile Siostra może oddawać się modlitwie i notowaniu tych niektórych rzeczy,

ale gorzej mi będzie uchronić Siostrę co do postu, tu naprawdę nie mogę wymyśle i

powiedziała: niech siostra idzie, a mnie może przyjdzie jakie światło. W niedzielę rano

zrozumialam wewnętrznie, że kiedy mnie Matka Przeznaczyła do furty w czasie posiłku,

myślała o tym, aby mi dać sposobność do postu. Rano nie byłam na śniadaniu, ale po chwili

poszłam do Matki Przełożonej i zapytałam, jeżeli mam furtę, to będzie bardzo dobrze uniknąć

zwrócenia na siebie uwagi, a Matka mi odpowiedział: kiedy Siostrę zakładam, myślałam o

tym. Teraz zrozumiałam, że tę sama myśl odczułam wewnętrznie. (Dz 530)

531.

CELEM NOWEGO ZGROMADZENIA BĘDZIE MODLITWA ZA KAPŁANÓW I

DUSZE ZAKONNE

24/XI.1935. niedziela, dzień pierwszy. Zaraz poszłam przed Najświętszy Sakrament i

ofiarowałam się z Jezusem, który jest w Najświętszym Sakramencie, Ojcu Przedwiecznemu.

Wtem usłyszałam w duszy te słowa: - Celem twoim jest i towarzyszek twoich łączyć się ze

Mną jak najściślej przez miłość, jednać będziesz ziemie z niebem, łagodzić będziesz

słuszny gniew Boży, a wypraszać będziesz miłosierdzie dla świata. Oddaję ci w opiekę

dwie perły drogocenne Sercu Mojemu, a nimi są dusze kapłanów i dusze zakonne, za

nich szczególnie modlić się będziesz, ich moc będzie w wyniszczeniu wasze, modlitwy,

posty, umartwienia, prace i wszystkie cierpienia, łączyć będziesz z modlitwą, postem,

umartwieniem, pracą, cierpieniem Moim, a wtenczas będą miały moc przed Ojcem

Moim. (Dz 532)

532.

PAN JEZUS MA UPODOBANIE W SERCACH PROSTYCH

Po Komunii św. ujrzałam Pan Jezusa, który mi rzekł te słowa: - Dziś wniknij w

ducha ubóstwa Mojego i tak urządź wszystko, aby najubożsi nie mieli ci czego

zazdrościć. – Nie w gmachach i we wspaniałych urządzeniach, ale w sercu czystym i

pokornym podobam sobie. (Dz 532)

533.

ŻYCIE PANA JEZUSA WZOREM UBÓSTWA

Kiedy pozostałam sama, zaczęłam się zastanawiać nad duchem ubóstwa. Widzę jasno,

że Jezus nic nie miał, chociaż jest Panem wszechrzeczy. Żłobek pożyczony, idzie przez życie

czyniąc dobrze, a Sam nie ma gdzie by głowę skłonić. A na krzyżu, widzę szczyt Jego

ubóstwa, bo nawet i szaty nie ma na Sobie. O Jezu, przez uroczysty ślub ubóstwa, pragnę się

upodobnić do Ciebie, ubóstwo będzie mi matka. Jak zewnętrznie nic nie posiadać i nie

rozporządzać jako własnością, tak i wewnętrznie niczego nie pragnąć. A w Najświętszym

Sakramencie jak wielkie Twoje ubóstwo. Czy była kiedy dusza tak opuszczona – jak Ty Jezu

na krzyżu? (Dz 533)

534.

PAN JEZU CHCE, ABY CZYSTOŚĆ ŚW. FAUSTYNY BYŁA WIĘCEJ NIŻ

ANIELSKA

Czystość – ślub ten rozumie się sam przez się, że zabrania wszystkiego, co jest

zakazane szóstym i dziewiątym przykazaniem Bożym, naturalnie – czyn, myśl i słowo,

uczucie i... Rozumiem, że ślub uroczysty różni się od ślubu prostego, rozumiem to w całej

ciągłości. Kiedy się nad tym zastanawiałam, usłyszałam w duszy te słowa: - Jesteś

oblubienicą Moja na wieki, czystość twoja ma być więcej niż anielska, bo z żadnym

aniołem nie wchodzę w tak ścisłą zażyłość jak z tobą. Najdrobniejszy czyn oblubienicy

Mojej ma wartość nieskończoną, dusza czysta ma moc niepojętą przed Bogiem. (Dz 534)

535.

PAN JEZUS PRZYPOMINA ŚW. FAUSTYNIE O SWYM POSŁUSZEŃSTWIE

Posłuszeństwo. Przeszedłem pełnić wolę Ojca Swego. Posłuszny byłem rodzicom,

posłuszny katom, posłuszny jestem kapłanom. Rozumiem o Jezu, ducha posłuszeństwa i na

czym ono polega, nie tylko ono obejmuje wykonanie zewnętrzne, ale dotyka rozumu, woli i

sadu. Słuchając przełożonych, Bogu jesteśmy posłuszni; mniejsza o to, czy anioł, czy

człowiek w zastępstwie Boga będzie mi rozkazywał, posłuszna zawsze być musze. Nie będę

wiele pisać o ślubach, bo te same przez się są jasne i konkretnie ujęte, tu raczej przystępuje do

ogólnego rzucenia myśli na zgromadzenie to. (Dz 535)

536.

ŚW. FAUSTYNA PODAJE OGÓLNE ZASADY ŻYCIA NOWEGO ZAKONU

+ Ogólne streszczenie

Nigdy nie będzie wystawnych domów, ale nieduży kościołek, a przy nim małe

zgromadzenie, małe gronko dusz, które będzie się składać nie więcej jak z dziesięciu dusz;

oprócz tych, będą dwie dusze, które będą załatwiać na zewnątrz różne potrzeby zgromadzenia

i obsługiwać kościół. Nie będą nosić habitu, ale ubranie świeckie, będą miał śluby, ale proste

i podlegać będą ściśle przełożonej, która jest za kratą. Będą miały udział we wszystkich

dobrach duchowych całego zgromadzenia, jednak więcej nigdy nie może być ja dwie, raczej

jedna. Każdy dom będzie niezależny od drugiego, chociaż regułą i ślubami i duchem będą z

sobą jak najściślej. Jednak w wypadkach nadzwyczajnych można przesłać Siostrę z jednego

domu do drugiego, także można przy założeniu domu, wziąć niektóre zakonnice w razie jakiej

potrzeby. Każdy dom podlegać będzie Ordynariuszowi miejscowemu. (Dz 536)

537.

PRZEPISY ODNOSZĄCE SIĘ DO KAŻDEJ SIOSTRY

Każda zakonnica będzie mieszkać w oddzielnej celi, ale jednak życie będzie

zachowane wspólne, schodzić się będą razem na modlitwy, posiłek i rekreacje. Każda z

zakonnic, która złoży profesje już nigdy nie ujrzy świata, nawet przez kraty, bo ta będzie

zasunięta ciemnym suknem, a nawet co do rozmów będzie ściśle ograniczone. Będzie ona

jako osoba umarła, której świat nie rozumie, a ona świata. Ma wstać pomiędzy niebem a

ziemią i błagać nieustannie Boga o miłosierdzie dla świata i moc dla kapłanów, aby ich słowa

próżno nie przebrzmiewały i by mogli się sami utrzymać w tej niepojętej godności – a tak

narażeni – bez żadnej skazy ... Dusz tych chociaż będzie niewiele, ale będą duszami

heroicznymi. Dla dusz tchórzliwych i zniewieściałych, miejsca nie będzie. (Dz 537)

538.

WSZYSTKIE SIOSTRY NOWEGO ZAKONU BĘDĄ SOBIE RÓWNE

Pomiędzy sobą nie będą się dzielić na żadne chóry, ani na żadne matki i mateczki, ani

na wielebne, ani na przewielebne, wszystkie będą sobie równe, chociażby ich różniło

pochodzenie bardzo wielkie. Wiemy kim był Jezus, a jak się nużył i z kim przestawał. Nosić

będą szatę, jaka On miał w męce, ale nie tylko szatę, ale maja wycisnąć na sobie pęta jakimi

On był naznaczony, a te są: cierpienie i wzgarda. Każda dążyć będzie do najwyższego

zaparcia siebie i do zmiłowania pokory i ta, która się najwięcej tą cnotą odznaczy, ta będzie

zdolna do przewodniczenia innym. (Dz 538)

539.

SIOSTRY POŚWIĘCĄ SIĘ STAŁEJ MODLITWIE ZA KOŚCIÓŁ

Kiedy nas Bóg uczynił towarzyszkami miłosierdzia Swego, więcej nawet, bo

szafarkami, a wiec miłość nasza ma być wielka dla każdej duszy, począwszy od wybranych, a

skończywszy na duszy, która jeszcze nie zna Boga. Modlitwą i umartwieniem docierać

będziemy do najdzikszych krajów, torując drogę misjonarzom. Pamiętać będziemy o tym, że

jak na froncie żołnierz nie może długo wytrwać, jeżeli nie będzie wspierany przez siły

zewnętrzne, które nie biorą udziału bezpośredniego w walce, ale są dostawcami wszystkiego,

czego potrzebuje – a to uzupełnia modlitwa – a wiec każda ma się odznaczać duchem

apostolstwa. (Dz 539)

540.

ZŁE DUCHY NAKŁANIAJĄ ŚW. FAUSTYNĘ, BY ODRZUCIŁA MYŚL O

WSTĄPIENIU DO NOWEGO ZAKONU

Kiedy pisałam wieczorem, usłyszałam głos w celi taki: nie wychodź ze Zgromadzenia

tego, miej miłosierdzie nad sobą, jak wielkie cię czekają cierpienia. Kiedy się spojrzałam w

stronę głosu, nic nie widziałam i pisze dalej. Wtem usłyszałam szum i te słowa: jak widzisz,

zniszczymy cię. Nie męcz nas. Kiedy się spojrzałam i zobaczyłam wiele brzydkich potworów,

kiedy uczyniłam myślą znak krzyża, prysły wszystkie natychmiast. Jak strasznie jest brzydki

szatan, biedne dusze potępione, ze muszą żyć w jego towarzystwie, sam widok jego jest

wstrętniejszy niż cała męka piekła. (Dz 540.)

541.

PAM JEZUS USPOKAJA ŚW. FAUSTYNĘ

Po chwili usłyszałam głos w duszy taki: nie lękaj się niczego, nic nie dotknie się

ciebie bez woli Mojej. Dziwna siła wstąpiła w dusze moją, po tych słowach Pana, cieszę się

niezmiernie jak dobrym jest Bóg. (Dz 541)

542.

ZASADY OBOWIĄZUJĄCE W POSTULACIE NOWEGO ZAKONU

Postulat. Wiek przyjęcia. Każda osoba może być przyjęta od piętnastu do trzydziestu

lat. Na pierwszym miejscu trzeba uważać na ducha, jakim jest przejęta dana osoba i na

charakter, czy ma silna wole i odwagę iść śladami Jezusa, i to z weselem i radością, bo

wesołego dawcę Bóg miłuje; musi mieć wzgardę świata i samej siebie. Brak posagu nie

będzie nigdy przeszkodą w przyjęciu; także musza być wszystkie formalności jasne, zawikłań

nie przyjmować. (Dz 542)

543.

ILE CZASU MA TRWAĆ POSTULAT

Trwanie postulatu. Postulat będzie jeden rok. W tym czasie powinna się dana osoba

badać, czy ten rodzaj życia jej się podoba i nadaje, czy też nie, a także i mistrzyni powinna

pilnie badać, czy dana osoba nadaje się do takiego sposobu życia, czy nie. Po roku, jak się

okaże, że maja dobrą wolę i szczerą chęć służenia Bogu, trzeba ja przyjąć do nowicjatu. (Dz

543)

544.

CEL NOWICJATU

Nowicjat ma trwać rok bez żadnej przerwy w tym czasie. Nowicjuszkę trzeba pouczyć

o cnotach odnoszących się do ślubów i o ważności jakie zawierają śluby. Mistrzyni powinna

usilnie się starać o ich gruntowne wyrobienie. Niech je ćwiczy w pokerze, bo tylko serce

pokorne z łatwością zachowuje śluby i doznaje wielkich radości, które płyną z Boga dla

duszy wiernej.

Nie będą obciążone pracą odpowiedzialną, aby się swobodnie mogły oddać własnemu

uduchowieniu. Są ściśle do zachowywania reguł i ustaw obowiązane, także i postulantki. (Dz

544)

545.

DOPUSZCZENIE DO PROFESJI

Po roku nowicjatu, jeżeli nowicjuszka okaże się wierna, można ją przypuścić do

złożenia profesji na jeden rok; to się ma powtarzać przez trzy lata; wtenczas może już mieć

obowiązki odpowiedzialne, jednak należeć będzie do nowicjatu i raz w tygodniu, musi być

razem z nowicjuszkami na wykładach, a ostatnie sześć miesięcy, przejdzie zupełnie do

nowicjatu, aby się dobrze przygotować do złożenia uroczystej profesji. (Dz 545).

546.

ZASADY ODŻYWIANIA

Co do posiłku, nie będziemy używać mięsa; posiłek będzie taki, aby i tu ubodzy nie

mieli nam czego zazdrościć, jednak święta można trochę odróżnić od dni powszechnych. Trzy

razy będą się posilać na dzień, ściśle zachowywać będą posty w pierwotnym duchu, a

szczególnie te dwa wielkie. Niech pożywienie będzie dla wszystkich sióstr jednakowe, z

wykluczeniem wszelkich wyjątków, aby życie wspólne było w całej czystości zachowane, jak

pod względem pożywienia, tak ubrania i urządzenia celi, jednak jeżeli która z sióstr

zachoruje, powinna mieć wszelkie względy. (Dz 546)

547.

PORZĄDEK DUCHOWY

Co do modlitw. Medytacja godzinę, Msz św. I Komu ni św., pacierze, dwa rachunki

sumienia, oficjum, różaniec, czytanie duchowne, godzina modlitwy w nocy. Co do rozkładu

dnia według godzin, uczynić można lepiej, jak się zacznie tym sposobem żyć. (Dz 547)

548.

PAN JEZUS ZAPEWNIA STAŁĄ POMOC MATERIALNĄ

Wtem usłyszałam w duszy te słowa: - Córko Moja, zapewniam ci stały dochód, z

którego żyć będziesz. Twoim obowiązkiem jest zupełna ufność w dobroć Moją, a Moim

obowiązkiem jest dać ci wszystko, czego potrzebujesz. Czynie się Sam zależny od twoje

ufności, jeżeli ufność twoja będzie wielka, to hojność Moja nie będzie znać miary. (Dz

548)

549-550-551.

OBOWIĄZEK PRACY. MIŁOŚĆ WZAJEMNA. MIŁOŚĆ DO KOŚCIOŁA

O pracy. Jako osoby ubogie, same będą wykonywać wszelkie prace, jakie są w

klasztorze. Każda powinna się cieszyć, jeżeli jej się dostanie obowiązek upokarzający, lub

przeciwny naturze, bo to będzie pomocą do wewnętrznego wyrobienia. Przełożona będzie

często zmieniać obowiązki sióstr, a w ten sposób dopomoże im do oderwania się zupełnego

od tych drobiazgów, do których niewiasty maja wielka skłonność. Naprawdę, nieraz mnie to

śmieszy, jak widzę na własne oczy, że dusze opuściły rzeczy naprawdę wielkie, a przywiązują

się do fatałaszków, czyli drobiazgów. Każda z sióstr będzie po miesiącu w kuchni, nie

wyłączając nawet przełożonej. Niech wszystkie się dotykają każdego trudu, jaki może być w

klasztorze, niech wszystkie maja intencję czysta zawsze, we wszystkim, bo bardzo nie podoba

się Bogu mieszanina. Niech się same oskarżają z uchybień zewnętrznych i proszą przełożona

o pokutę, niech to czynią w duchu pokory. Niech się kochają wzajemnie miłością wyższą,

miłością czystą, widząc w każdej siostrze obraz Boży. Szczególną cecha tego małego

zgromadzenia jest miłość, a wiec niech nie zacieśniają serca swego, ale niech obejmują świat

cały, świadcząc każdej duszy miłosierdzie, przez modlitwę według powołania swego. Jeżeli w

tym duchu miłosierne będziemy, to i same miłosierdzia dostąpimy. Jak wielką powinna każda

mieć miłość do Kościoła, jak dobre dziecko kochające matkę, modli się za nią, tak każda

dusza chrześcijańska powinna się modlić za Kościół, który jest dla niej Matka, a co dopiero

powiedzieć o nas, zakonnicach, gdzie szczególnie zobowiązałyśmy się modlić za Kościół, a

wiec jak wielkie jest nasze apostolstwo, chociaż tak ukryte. Te codzienne drobiazgi będą się

składać u stóp Pana Jezusa, jako ofiara błagalna za świat, ale aby ofiara była mila Bogu, musi

być czysta, musi serce wyzwolić się z wszelkich przywiązań naturalnych, a wszystkie uczucia

zwrócić do Stwórcy swego, kochają w Nim wszystkie stworzenia, według Jego świętej woli, a

tak postępując, każda w duchu gorliwości, przeniesie radość Kościołowi. (Dz 549-550-551)

552.

ZNACZENIE MILCZENIA

Poza ślubami, widzę jedna najważniejszą regule, chociaż wszystkie są ważne, jednak

tę wysuwam na pierwsze miejsce, a nią jest milczenie. Zaprawdę, gdyby ta reguła ściśle

zachowana byłaś, to o inne jestem spokojna. Wielka jest skłonność u niewiast do mówienia;

zaprawdę, duch Święty nie mówi do duszy rozproszonej i gadatliwej, ale przemawia przez

swe ciche natchnienia do duszy skupionej, do duszy milczącej. Gdyby było ściśle zachowane

milczenie, nie byłoby szemrań, rozgoryczeń obmów, plotek, nie byłaby szarpana miłość

bliźniego, jednym słowem, wiele błędów by upadło. Usta milczące są czystym zlotem i

świadczą o świętości wewnętrznej. (Dz 552)

553.

SIOSTRY MAJĄ ZACHOWYWAĆ MILCZENIE

Ale zaraz pragnę mówić o drugiej regule, to jest o mówieniu. Milczeć kiedy powinno

się mówić, jest niedoskonałością, a nawet i nieraz grzechem. A więc niech wszystkie biorą

udział w rekreacji, a przełożona niech nie zwalnia sióstr z rekreacji, chyba, że coś zachodzi

bardzo ważnego. Rekreacje niech będą wesołe w duchu Bożym. W rekreacjach mamy

możność wzajemnego się poznania, niech każda wypowiada swoje zdanie w prostocie dla

zbudowania innych, a nie w duchu jakiejś wyższości, albo co nie daj Boże jakich sprzeczek;

to by się nie zgadzało z doskonałością i z duchem naszego powołania, które ma się odznaczać

miłością. Dwa razy dziennie będzie rekreacja po pół godziny, ale natomiast, która siostra

przerwie milczenie jest obowiązana zaraz oskarżyć się przełożonej i poprosić o pokutę, a

przełożona za to uchybienie niech nakłada pokuty publiczne, bo jeżeliby było inaczej, to sama

odpowie przed Panem. (Dz 553)

554.

O KLAUZURZE W NOWYM ZAKONIE

O klauzurze. Za klauzurę nikt nie będzie wchodził bez szczególnego pozwolenia

Ordynariusza i to w razach nadzwyczajnych, to jest udzielania Sakramentów chorym, lub

wspierania czyli dysponowania na śmierć, lub w obrzędach pogrzebowych, albo może się

zdarzyć konieczna potrzeba wpuścić za klauzurę jakiego robotnika w celu naprawek w

klasztorze, jednak tu musi być wpierw wyraźne pozwolenie. Drzwi. prowadzące za klauzurę

mają być stale zamknięte, a klucz ma mieć tylko przełożona. (Dz 554)

555.

O WYCHODZENIU SIÓSTR DO ROZMÓWNICY

O wychodzeniu do rozmównicy. Żadna siostra nie wyjdzie do rozmównicy bez

szczególnego pozwolenia przełożonej, a przełożona nie powinna łatwo udzielać pozwolenia

na częste wychodzenie do rozmównicy, te które umarły dla świata, nie powinny do niego

wracać nawet przez rozmowę ale jeżeli przełożona uzna za stosowne, aby jakaś siostra wyszła

do rozmównicy, to niech się trzyma następujących wskazówek: niech ,sama towarzyszy danej

siostrze, w razie by nie mogła sama, niech wyznaczy zastępczynię, a ta jest obowiązana do

dyskrecji, nie będzie powtarzać co słyszała w rozmównicy, ale przełożoną powiadomi o

wszystkim. Rozmowy powinny być krótkie, chyba, że wzgląd na osobę zatrzyma je dłużej,

jednak nigdy nie będą odsuwać sukna,. chyba w nadzwyczajnych wypadkach, jak się to

zdarzyć może na prośbę usilną ojca lub rodzonej matki. (Dz 555)

566.

O PISANIU LISTÓW PRZEZ SIOSTRY

O listach. Każda siostra może pisać listy zapieczętowane do Ordynariusza, któremu

dom podlega, poza tym, na każdy list prosić będą o pozwolenie i otwarty oddadzą

przełożonej, a przełożona ma się kierować duchem miłości i roztropnością ma prawo wysłać

albo zatrzymać, według tego co będzie z większą chwałą Bożą, ale bardzo bym pragnęła, aby

te pisania były jak najrzadziej; nieśmy pomoc duszom przez modlitwę i umartwienie, a nie

przez pisma. (Dz 556)

557.

O SPOWIEDZI I SPOWIEDNIKACH

O spowiedzi. Spowiedników dla zgromadzenia wyznaczy Ordynariusz, jak

zwyczajnego, tak i nadzwyczajnego. Spowiednik zwyczajny będzie jeden i słuchał będzie

spowiedzi całego zgromadzenia raz w tygodniu. Spowiednik nadzwyczajny będzie

przychodził raz na .kwartał, przed którym jest obowiązana każda siostra się stawić, chociażby

nie czyniła właściwej spowiedzi. Spowiednik zwyczajny jak i nadzwyczajny, dłużej nie

będzie sprawował swego urzędu nad trzy lata; w końcu trzechlecia, odbędzie się tajne

głosowanie i według tego przełożona przedłoży prośbę sióstr Ordynariuszowi, jednak może

być spowiednik zatwierdzony na drugie a nawet i na trzecie trzechlecie. Zakonnice spowiadać

się będą przy zamkniętej kracie, konferencje, które będą mówione do zgromadzenia, także

przez. kratę zasuniętą ciemnym suknem. Siostry nigdy nie będą mówić pomiędzy sobą o

spowiedzi i spowiednikach, a raczej niech się modlą za nich, aby im Bóg udzielił światła do

kierowania ich duszami. (Dz 557)

558.

O KOMUNII ŚWIĘTEJ

O Komunii św. Niech siostry nie mówią o tym, która rzadziej, a która częściej

przystępuje do Komunii św., niech się powstrzymują od wydawania sądu w tym przedmiocie,

do którego nie mają prawa; wszelki sąd pod tym względem, należy wyłącznie do

Spowiednika. Może przełożona zapytać daną siostrę, ale nie w tym celu, aby się dowiedzieć

przyczyny, dla której nie chodzi do Komunii św., ale raczej dlaczego, aby jej ułatwić

Spowiedź. Niech się nie ważą przełożone wchodzić w dziedzinę sumień sióstr. Przełożona

może nieraz zarządzić, aby zgromadzenie ofiarowało Komunię na pewną intencję. Każda

powinna się starać o jak największą czystość duszy, aby mogła codziennie przyjmować

Boskiego Gościa. (Dz 558)

559.

ŚW. FAUSTYNA WIDZI RUINY KLASZTORU, KTÓRE MA ODBUDOWAĆ

W pewnej chwili kiedy weszłam do kaplicy, ujrzałam mury jakiegoś budynku jakoby

rozrzuconego, okna były bez szyb, nie wykończone drzwi bez drzwi, ale same futryny, wtem,

usłyszałam w duszy te słowa: - Tu ma być ten klasztor. - Jednak trochę mi się nie podobało,

że to na tych gruzach ma być. (Dz 559)

560.

PAN JEZUS PRZYPOMINA ŚW. FAUSTYNIE O OBOWIĄZKU POSŁUSZEŃSTWA

WOBEC SPOWIEDNIKA

Czwartek. Czułam się tak przynaglona, żeby jak najprędzej przystąpić do czynu,

według życzeń Pańskich. Kiedy przystąpiłam do spowiedzi św., jedno zdanie przedłożyłam

nad zdanie spowiednika. W pierwszej chwili nie zdałam sobie z tego sprawy, jednak kiedy

odprawiałam godzinę św. ujrzałam Pana Jezusa w takiej postaci, jak jest na tym obrazie i

powiedział mi, żebym o wszystkim co do mnie mówi i czego żąda, mówiła spowiednikowi i

przełożonym, - a czyń tylko to, na co otrzymasz pozwolenie. I dał mi Jezus poznać, jak

bardzo Mu się nie podoba dusza samowolna; poznałam w tej duszy samą siebie. Dostrzegłam

w sobie ten cień samowoli, rzuciłam się w proch przed Majestatem Jego i sercem rozdartym

przepraszałam Go; ale Jezus nie pozwolił mi długo na trwanie w tym usposobieniu, ale Jego

Boskie spojrzenie napełniło duszę moją tak wielką radością, że nie mam słów aby o

wypowiedzieć i dał mi Jezus poznać, abym Go więcej pytała i radziła się Jego. Naprawdę, jak

słodkie spojrzenie jest Pana mojego, wzrok Jego przenika duszę moją do najtajniejszych

głębin, rozumie się duch mój z Bogiem bez żadnego słowa mówienia, czuję, że On żyje we

mnie, a ja w Nim. (Dz 560)

 

 

561.

MATKA BOŻA POLECA ŚW. FAUSTYNIE, BY ZAWSZE SPOGLĄDAŁA NA

KRZYŻ

W jednej chwili ujrzałam ten obraz w jakiejś małej kapliczce, i w jednej chwili

ujrzałam, jak z tej małej kapliczki stała się wielka i piękna świątynia i w tej świątyni ujrzałam

Matkę Bożą z Dzieciątkiem na ręku. W jednej chwili znikło Dzieciątko Jezu z ręki Matki

Bożej, a ujrzałam żywy wizerunek Jezusa ukrzyżowanego. Powiedziała mi Matka Boża,

abym postępowała tak jak Ona, pomimo radości zawsze wpatrywała się w krzyż i

powiedziała, że łaski; których mi Bóg udziela, nie są tylko dla mnie, ale i dla innych dusz.

(Dz 561)

562.

PAN JEZUS RADUJE SIĘ, GDY MSZĘ ŚW. ODPRAWIA SPOWIEDNIK ŚW.

FAUSTYNY

Jak widzę Dzieciątko Jezus w czasie Mszy św. jednak nie zawsze jednakowe, czasami

bardzo radosne, a czasami wcale się nie patrzy na kaplicę, najwięcej jest teraz wesołe, jak

nasz spowiednik odprawia Mszę św. Ogromnie mnie to zdziwiło, że tak go kocha małe

Dziecię Jezus, czasami je widzę w kolorowej zapaseczce. (Dz 562)

563.

ŚW. FAUSTYNA OPISUJE WIZJĘ PRZYSZŁEGO KLASZTORU

Nim przyjechałam do Wilna, i nim poznałam tego spowiednika, jednak widziałam w

pewnej chwili nieduży kościół, a przy nim to zgromadzenie. Klasztor ten miał dwanaście cel,

każda zakonnica miała mieszkać oddzielnie. Widziałam kapłana, który mi dopomagał w

urządzaniu tego klasztoru, a którego poznałam o parę lat później, jednak w widzeniu już go

znałam. Z wielkim poświęceniem widziałam, jak wszystko urządzał w tym klasztorze, i

pomagał mu jeszcze jeden kapłan, ale jeszcze do rej pory go nie poznałam. Widziałam kraty

żelazne, zasunięte suknem ciemnym i do kościoła tego siostry nie wychodziły. (Dz 563)

564.

MATKA BOŻA ZACHĘCA ŚW. FAUSTYNĘ DO UWIELBIANIA TRÓJCY

ŚWIĘTEJ

Dzień Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej, w czasie Mszy św. usłyszałam szelest

szat i ujrzałam Matkę Najświętszą w dziwnej pięknej jasności. Szata Jej biała z szarfą

niebieską - która mi powiedziała: - wielką mi radość sprawiasz, kiedy wielbisz Trójcę Św. za

udzielone mi łaski i przywileje - i znikła zaraz. (Dz 564)

565.

O POKUTACH I UMARTWIENIACH

Na pierwszy miejscu są umartwienia wewnętrzne. Ale poza tem praktykować

umartwienia zewnętrzne, ściśle określone, aby je wszystkie praktykowały. Tymi są: trzy dni

w tygodniu zachowywać będziemy ścisły post, dniami tymi są: piątek, sobota, środa. W

każdy piątek odprawią dyscyplinę, przez czas odmówienia. pięćdziesiątego psalmu, wszystkie

o jednej godzinie, we własnych celach, godzina wyznaczona trzecia - za konających

grzeszników. Dwa wielkie posty, jako i dni kwartalne, wilię, będzie taki posiłek: raz dziennie

kawałek chleba i trochę wody.

Niech każda stara się o wypełnienie tych umartwień, które są przepisane dla

wszystkich, ale jeżeli która siostra pragnie coś ponadto, niech prosi przełożoną o pozwolenie.

Jeszcze jedno umartwienie ogólne: żadnej siostrze nie wolno wejść do celi drugiej, bez

szczególnego pozwolenia przełożonej, ale przełożona powinna nawet nieraz niespostrzeżenie

wchodzić do cel sióstr, nie w jakiejś formie szpiegostwa, ale w duchu miłości. i

odpowiedzialności, jaką ma przed Bogiem; żadna nie będzie nic zamykać na klucz, reguła

będzie ogólnym kluczem dla wszystkich. (Dz 565)

566.

DZIECIĄTKO JEZUS UKAZUJE SIĘ ŚW. FAUSTYNIE

W pewnym dniu po Komunii św., nagle ujrzałam Dzieciątko Jezus, które stało przy

moim klęczniku, trzymając się obiema rączętami klęcznika. Chociaż to małe Dziecię, jednak

przeniknęła duszę moją bojaźń i lęk, widzę w Nim swego sędziego, Pana i Stwórcę, przed

którego świętością drżą Aniołowie, a z drugiej strony duszę moją zalewa miłość (34)

niepojęta, gdzie mi się wydaje, że konam pod jej wpływem. Widzę teraz, że Jezus wpierw.

umacnia moją duszę i czyni ją zdolną do obcowania z Sobą, bo inaczej nie zniosłabym tego,

co w danej chwili przeżywam. (Dz 566)

567.

STOSUNEK SIÓSTR DO PRZEŁOŻONEJ

Niech wszystkie siostry szanują przełożoną jako samego Pana Jezusa, jak to już w

ślubie o posłuszeństwie wspomniałam; niech się do niej odnoszą z dziecięcym zaufaniem,

niech nigdy nie szemrzą, ani ganią jej rozkazów, bo to się bardzo nie podoba Bogu. Każda

niech się kieruje duchem wiary. W stosunku do przełożonych, niech z prostotą prosi o

wszystko czego potrzebuje, niech Bóg zachowa i oby się to nigdy nie powtórzyło i nigdy nie

zdarzyło, aby która z was miała być przyczyną smutku, albo łez przełożonej. Niech każda

wie, jak czwarte przykazanie obowiązuje dziecko do czci względem rodziców, tak zakonnicę

Względem przełożonej. Niedobra to zakonnica, jeżeli sobie pozwala i ośmiela się sądzić

przełożoną. Niech będą szczere do przełożonej i niech jej mówią o wszystkim i o swoich

potrzebach z dziecięcą prostotą.

Siostry będą mówiły do swej przełożonej w ten sposób: proszę Siostry Przełożonej

Nie będą jej nigdy całować w rękę, ale przy każdym spotkaniu na korytarzu, czy też kiedy się

udadzą do celi przełożonej, będą mówić: niech będzie pochwalony Jezus Chrystus, skłaniając

lekko głowę.

Siostry wzajemnie do siebie będą mówić: proszę siostry dodając imię. Niech się

.kierują w stosunku do przełożonej duchem wiary, a nie czułostkowością, albo pochlebstwem,

bo to niegodne zakonnicy i bardzo by ją poniżało. Zakonnica powinna być wolna, jak królowa

i będzie nią tylko wtenczas, kiedy będzie żyć duchem wiary; nie dlatego powinniśmy słuchać

i szanować przełożoną, że jest dobra, święta, roztropna, nie, nie dlatego, ale tylko dlatego,' Że

mi miejsce Boga zastępuje, a słuchając jej, Bogu samemu jestem posłuszna. (Dz 567)

568.

STOSUNEK PRZEŁOŻONEJ DO SIÓSTR

Przełożona powinna się odznaczać pokorą i miłością dla każdej siostry, bez żadnych

wyjątków, niech się nie kieruje sympatią, albo antypatią, ale duchem Chrystusowym. Niech

wie o tym, że Bóg będzie od niej żądał rachunku za każdą siostrę; niech nie prawi siostrom

morałów, ale niech da przykład głębokiej pokory i zaparcia siebie, to będzie najskuteczniejszą

nauką dla podwładnych. Niech będzie stanowcza, ale nigdy szorstka, niech ma cierpliwość,

jeżeli ją' nudzić będą tymi samymi pytaniami, chociażby jej przyszło powtórzyć sto razy to

samo, jednak zawsze z tą samą równowagą; niech się stara wyczuć potrzeby sióstr I niech nie

czeka, aż ją będą o to, czy owo prosić, bo różne są usposobienia dusz; jeżeli zauważy, że

która siostra jest smutna, albo cierpiąca, niech się stara wszelkimi sposobami 'jej dopomóc i

pocieszyć, niech się dużo modli i prosi o światło, jak ma postępować z każdą, bo każda dusza

to inny świat. Bóg ma różne sposoby obcowania z duszami, dla nas one są nieraz

niezrozumiałe i niepojęte, dlatego przełożona niech będzie ostrożna, aby nie przeszkodzić

działaniu Bożemu w której duszy. Nigdy niech nie upomina sióstr, kiedy jest zdenerwowana,

ale upomnienia zawsze powinny być zaprawione zachętą, trzeba duszy dać poznać, aby

uznała swój błąd, ale nie. trzeba jej łamać. Przełożona powinna się odznaczać miłością

czynną dla sióstr, niech bierze wszelki trudna swoje barki, aby ulżyć siostrom, niech nie żąda

żadnych usług od sióstr, niech je szanuje jako oblubienice Jezusa i niech będzie gotowa na ich

usługi czy w dzień czy w nocy, raczej niech prosi, a. nie. rozkazuje. Niech ma serce otwarte

na cierpienia sióstr, a sama niech się uczy i wpatruje w księgę otwartą, to jest w Jezusa

Ukrzyżowanego. Niech się zawsze gorąco modli o światło, a szczególnie wtenczas, kiedy ma

coś ważniejszego załatwić z którą siostrą. Niech się strzeże wchodzić w dziedzinę ich sumień,

bo tu ma łaskę tylko kapłan, ale zdarza się, że niektóra dusza czuje jakby potrzebę

wypowiedzenia się przed przełożoną, a więc przełożona może przyjąć takie wypowiedzenie

się przez jakąś duszę, ale jednak niech pamięta o tajemnicy, bo niczym się więcej dusza nie

zrazi, jak tym, że się coś wypowie, co ona powiedziała w zaufaniu, czyli w tajemnicy.

Niewiasty mają zawsze słabe głowy pod tym względem, rzadko się spotyka niewiastę z

umysłem męskim. Niech się stara o głębokie zjednoczenie z Bogiem, a Bóg będzie rządził

przez nią. Matka Najświętsza będzie przełożoną308 tego klasztoru, a my będziemy wiernymi

Jej córkami.(Dz 568)

569.

ŚW. FAUSTYNA WYZNAJE SWOJĄ SŁABOŚĆ

15/XII. Dziś od samego rana jakaś dziwna moc zmusza mnie do czynu, nie daje mi

spokoju ani na chwilę; jakiś dziwny żar zapalił się w sercu moim do czynu, nie umiem go

opanować, jest to ciche męczeństwo Bogu tylko znane, ale niech czyni ze mną to, co Jemu się

podoba, na wszystko jest gotowe serce moje. O Jezu, Mistrzu mój najdroższy, ani na moment

nie odstępuj mnie. Jezu, przecież Ty wiesz dobrze, jak słaba jestem sama z siebie, dlatego

wiem, że słabość moja zmusza Cię, abyś ustawiczne był ze mną. (Dz 569)

570.

PAN JEZUS NAZYWA ŚW. FAUSTYNĘ SZAFARKĄ SWEGO MIŁOSIERDZIA

W pewnej chwili, ujrzałam Pana Jezusa w szacie jasnej, było to w oranżerii. Pisz to,

co ci powiem: Rozkoszą Moją jest łączyć się z tobą, z wielkim pragnieniem czekam i

tęsknię do tej chwili, w której sakramentalnie zamieszkam w klasztorze twoim. Duch

Mój spocznie w klasztorze tym, błogosławić będę szczególnie okolicy tej, gdzie klasztor

ten będzie. Z miłości do was, oddalę wszelkie kary, które sprawiedliwość Ojca Mojego

słusznie wymierza. Córko Moja, schyliłem Serce Swoje do próśb twoich, zadaniem

twoim i obowiązkiem jest tu na ziemi wypraszać miłosierdzie dla świata całego. Nie

znajdzie żadna dusza usprawiedliwienia, dopokąd się nie zwróci z ufnością do

miłosierdzia Mojego i dlatego pierwsza niedziela po Wielkanocy, ma być świętem

Miłosierdzia, a kapłani mają w dniu tym mówić duszom o tym wielkim i niezgłębionym

miłosierdziu Moim. Czynię cię szafarką miłosierdzia Swego. Powiedz spowiednikowi,

aby obraz ten był w kościele wystawiony, a nie za klauzurą w klasztorze tym. Przez

obraz ten, udzielać będę wiele łask dla dusz, a przeto niech ma przystęp wszelka dusza

do niego. (Dz 570)

571.

ŚW. FAUSTYNA PRAGNIE NIGDY NIE OBRAŻAĆ GRZECHEM PANA JEZUSA

Jezu mój, Prawdo wiekuista, nie lękam się niczego, żadnych trudów, żadnych cierpień,

jednego się tylko lękam, to jest obrazić Ciebie. Jezu mój, wolałabym nie istnieć, niż Ciebie

zasmucić. Jezu, Ty wiesz, że nie zna miłość moja nikogo, tylko Ciebie, w Tobie utonęła dusza

moja. (Dz 571)

572.

ŚW. FAUSTYNA OCZEKUJE OD SIÓSTR WIELKIEJ GORLIWOŚCI

O, jak wielka powinna być gorliwość każdej duszy w tym klasztorze żyjącej, jeżeli

Bóg pragnie z nami zamieszkać. Każda niech pamięta o tym, że jeżeli my, dusze zakonne, nie

przebłagamy Boga, to któż Go przebłaga? Każda niech płonie jako czysta ofiara miłości

przed Majestatem Bożym, ale aby była miłą Bogu, niech się ściśle jednoczy z Jezusem; z

Nim, w Nim i przez Niego tylko, możemy się podobać Bogu. (Dz 572)

573.

SPOWIEDNIK POLECA ŚW. FAUSTYNIE OGLĄDNĄĆ RUINY DOMU

21/X.II.193S. W [pewnej] chwili powiedział spowiednik, żebym zobaczyła ten dom,

czy to jest ten sam, jaki widziałam w widzeniu. Kiedy poszłam razem ze swym spowiednikiem

zobaczyć ten dom, a raczej te gruzy, jednym rzutem oka poznałam wszystko, takie

same jako widziałam w widzeniu. Kiedy Się dotknęłam desek, które były zbite jakoby drzwi,

w tej samej chwili, jako błyskawica, jakaś moc przeniknęła duszę moją, dając mi pewność

niezłomną. Prędko się oddaliłam od miejsca tego, z duszą przepełnioną radością, zdaje mi się,

jakoby moc jakaś przykuwała mię do miejsca tego. Cieszę się niezmiernie z tego, że widzę

zupełną zgodność rzeczy tych, które widziałam w widzeniu. Kiedy mówił spowiednik o

urządzeniu cel i innych rzeczy, poznałam wszystko to samo, co mi mówił Jezus; cieszę się

niezmiernie, że Bóg działa przez niego, ale się wcale temu nie dziwię, że mu Bóg daje tyle

światła, bo przecież w sercu czystym i pokornym mieszka Bóg, który jest światłością samą, a

wszystkie cierpienia i przeciwności są na to, aby się okazała świętość duszy. Kiedy wróciłam

do domu, weszłam zaraz do naszej kaplicy, aby chwilę odpocząć, wtem usłyszałam w duszy

te słowa: - Nie lękaj się niczego, Ja jestem z tobą, sprawy te w ręku Moim są i

przeprowadzę je według miłosierdzia Swego, a woli Mojej nic się sprzeciwić nie może.

(Dz 573)

574.

1935 ROK. DZIEŃ WIGILIJNY

Od samego rana duch mój był pogrążony w Bogu. Jego obecność przenikała mnie na

wskroś. Wieczorem przed wieczerzą, weszłam na chwilę do kaplicy, ażeby u stóp Pana Jezusa

podzielić się opłatkiem z tymi, którzy są z daleka, a których Jezus bardzo kocha, a ja mam im

wiele do zawdzięczenia. Kiedy się w duchu dzieliłam tym opłatkiem z pewną osobą,

usłyszałam w duszy te, słowa: - serce jego jest Mi niebem na ziemi. - Kiedy wychodziłam z

kaplicy, w jednej chwili ogarnęła mnie wszechmoc Boża. Wtem poznałam, jak bardzo Bóg

nas miłuje; o, gdyby dusze choć w cząstce mogły to pojąć i zrozumieć. (Dz 574)

575.

DZIEŃ BOŻEGO NARODZENIA

Pasterka. W czasie Mszy św. znowuż ujrzałam małe Dzieciątko Jezus, niezmiernie

piękne, które z radością wyciągało rączęta do mnie. (44) Po Komunii św. usłyszałam te

słowa: Ja zawsze jestem w sercu twoim, nie tylko w chwili kiedy Mnie przyjmujesz w

Komunii św., ale zawsze. - W radości wielkiej przeżywałam święta te. (Dz 575)

576.

MIŁOŚĆ SPROWADZIŁA PANA JEZUSA NA ZIEMIĘ

O Trójco Święta, Boże wiekuisty, tonie duch mój w piękności Twojej, niczem są

wieki przed Tobą, Tyś zawsze ten sam. O, jak wielki jest Majestat Twój. Jezu, co jest

powodem, że taisz swój Majestat, że opuściłeś tron nieba, a przebywasz z nami?

Odpowiedział mi Pan: - Córko Moja, miłość mię sprowadziła i miłość mię zatrzymuje.

Córko Moja, o gdybyś wiedziała jak wielką zasługę i nagrodę ma jeden akt czystej

miłości ku Mnie, umarłabyś z radości. Mówię to dlatego, abyś się ustawicznie łączyła ze

Mną przez miłość, bo to jest cel życia duszy twojej; akt ten polega na akcie woli; wiedz o

tym, Ze dusza czysta jest pokorna; kiedy się uniżasz i wyniszczasz przed Majestatem

Moim, wtenczas ścigam cię łaskami swoimi, używam wszechmocy, aby cię wywyższyć.

(Dz 576)

577.

ŚW. FAUSTYNIE Z TRUDEM ODMAWIA MODLITWĘ CHWAŁA OJCU

W pewnej chwili, kiedy mi spowiednik za pokutę kazał odmówić Chwała Ojcu, to mi

zabierało bardzo dużo czasu i nieraz zaczynałam, a nie skończyłam, bo duch mój łączył się z

Bogiem i nie mogłam się utrzymać; ale jestem nieraz mimo woli ogarnięta przez wszechmoc

Bożą i cała jestem w Nim pogrążona przez miłość, a wtenczas nie wiem, co się wokoło mnie

dzieje. Kiedy o tym posiedziałam spowiednikowi, że ta krótka modlitwa zabiera mi nieraz

bardzo dużo czasu i nie mogę jej nieraz odmówić, spowiednik mi kazał ją odmówić zaraz

przy konfesjonale. Jednak duch mój tonie w Bogu i nieraz nogę myśleć tego co chcę, pomimo

wysiłku, jednak spowiednik powiedział - proszę mówić za mną. Każde słowo powtórzyłam,

jednak kiedy wymawiałam każde słowo, duch mój pogrążał się w Osobie, którą

wymawiałam. (Dz 577)

578.

DNI CIERPIENIEŃ SZYBKO MIJAJĄ

W pewnej chwili powiedział mi Jezus o pewnym kapłanie, że - lata te będą ozdobą lat

jego kapłańskich; dni cierpień zawsze wydają się dłuższe, ale i one przejdą, chociaż tak

powoli idą, że nam się nieraz wydaje, że się raczej wstecz cofają, a jednak prędki ich koniec,

a potem wieczna i niepojęta radość. Wieczność - kto pojmie i zrozumie chociażby to jedno

słowo, które od Ciebie pochodzi, o niepojęty Boże, to jest wieczność. (Dz 578)

579.

NIEKTÓRE ŁASKI PAN JEZUS PRZEZNACZA TYLKO NIEKTÓRYM DUSZOM

Wiem o tym, że łaski, których mi udziela Bóg, są nieraz wyłącznie dla niektórych

dusz, ta świadomość napełnia mnie wielką radością, zawsze cieszę się dobrem innych dusz,

jako bym je sama posiadała. (Dz 579)

580.

NIEDOSKONAŁOŚCI DUSZ WYBRANYCH RANIĄ SERCE PANA JEZUSA

BARDZIEJ, NIŻ GRZECHY INNYCH

W pewnej chwili powiedział mi Pan: - że więcej Mnie ranią drobne niedoskonałości

dusz wybranych, aniżeli grzechy dusz w świecie żyjących. - Bardzo się tym zasmuciłam, że

Jezus doznaje cierpieli od dusz wybranych, a Jezus mi powiedział: - Nie koniec na tych

drobnych niedoskonałościach, odsłonię ci tajemnicę Serca Swego, co cierpię ,od dusz

wybranych. niewdzięczność za tyle łask jest stałym pokarmem - dla Serca Mego od

duszy wybranej. Miłość ich jest letnia. Serce Moje znieść tego nie może, te dusze

zmuszają Mnie, abym je od Siebie odrzucił. Inne niedowierzają Mojej dobroci i nigdy

nie chcąc zaznać słodkiej poufałości we własnym sercu, ale szukają Mnie gdzieś daleko i

nie znajdują.. to niedowierzanie Mojej dobroci, najwięcej Mnie rani. Jeżeli nie

przekonała was o miłości Mojej śmierć Moja, to cóż was przekona? Często rani Mnie

dusza śmiertelnie, tu Mnie nikt nie pocieszy. Używają łask Moich na to, aby Mnie

obrażać. Są dusze, które gardzą . Moimi łaskami i wszelkimi dowodami Mojej miłości;

nie chcą usłyszeć wołania Mojego, ale idą w przepaść piekielną. Ta utrata dusz, pogrąża.

Mnie w smutku śmiertelnym. Tu duszy nic pomóc nie mogę, chociaż Bogiem jestem, bo

ona Mną gardzi; mając wolną wolę może Mną gardzić, albo miłować Mnie. Ty, szafarko

Mojego miłosierdzia, mów światu całemu ó Mojej dobroci, a tym pocieszysz Serce Moje.

(Dz 580)

581.

PAN JEZUS PRZEMAWIA DO ŚW. FAUSTYNY W JEJ SERCU

Najwięcej ci powiem, kiedy rozmawiasz ze Mną w głębi serca swego; tu nikt

przeszkodzić nie może działaniu Mojemu, tu odpoczywam, jako w ogrodzie zamkniętym. (Dz

581)

582.

PRZEMIANY W DUSZY ŚW. FAUSTYNY DZIAŁY SIĘ Z ŁASKI PANA JEZUSA

Wnętrze duszy moje jest jakoby wielkim i wspaniałym światem, w którym mieszka

Bóg i ja. Poza Bogiem, nikt tam wstępu nie ma. W początku tego życia z Bogiem, przenikała

mnie bojaźń i oślepienie. Jego jasność oślepiała mnie i myślałam, że Go nie ma w sercu

moim, a jednak były to chwile, w których Bóg pracował w duszy mojej, a miłość stawała się

czysta i silniejsza i doprowadził Pan wolę moją do najściślejszego zjednoczenia z świętą wolą

Swoją. Nikt nie pojmie, co przeżywam w tym wspaniałym pałacu duszy swojej, gdzie

przebywam ustawicznie z Umiłowanym swoim. Żadne rzeczy zewnętrzne, nie przeszkadzają

mi w obcowaniu z Bogiem, chociażbym użyła najsilniejszych wyrazów, to i to, nie będzie

nawet cieniem tego, jak jest dusza upojona szczęściem i miłością niepojętą - tak wielką i

czystą, jak źródło z którego wypływa, to jest Sam Bóg. Dusza jest tak przesiąknięta Bogiem

na, wskroś, czuję to fizycznie i ciało bierze udział w tych radościach; chociaż się to zdarza, że

tchnienia Boże są różne w tej samej duszy, jednak pochodzą z tego samego źródła. (Dz 582)

583.

PAN JEZUS PROSI ŚW. FAUSTYNĘ O WODĘ

W pewnej chwili ujrzałam Jezusa spragnionego i omdlewającego rzekł do mnie: -

Pragnę. - Kiedy podałam Panu wody, przyjął, ale nie pił i znikł zaraz; był ubrany tak, jako w

męce. (Dz 583)

584.

PAN JEZUS SWOIM SŁOWEM WYPEŁNIA SERCE ŚW. FAUSTYNY

Kiedy rozważasz to, co ci powiem w głębi serca twego, większą odnosisz korzyść

niżbym przeczytała wiele ksiąg. O, gdyby dusze chciały słuchać głosu Mego, kiedy

przemawiam w głębi ich. serca, w krótkim czasie doszłyby do szczytu świętości. (Dz 584)

585.

ŚW. FAUSTYNA OPISUJE PRZEBIEG ROZMOWY Z ARCYBISKUPEM WILNA

8/1:1936. Kiedy byłam u Arcypasterza i prosiłam go, że Pan Jezus żąda ode mnie,

żebym się modliła wypraszając miłosierdzie Boże dla świata i żeby było zgromadzenie takie,

które by wypraszało dla świata miłosierdzie Boże i prosiłam, aby mi udzielił pozwolenia na to

wszystko, co żąda ode mnie Pan Jezus, Arcypasterz odpowiedział mi te słowa: - Co do

modlitwy, to Siostrze pozwalam i nawet zachęcam, jak najwięcej się modlić za świat i

wypraszać dla niego miłosierdzie Boże, bo wszyscy miłosierdzia potrzebujemy, a i

spowiednik na pewno Siostrze nie zabrania się modlić w tej intencji. A co się tyczy tego

zgromadzenia, to niech Siostra trochę zaczeka, niech się wszystko trochę pomyślniej ułoży;

rzecz ta, sama w sobie dobra jest, ale nie trzeba się spieszyć; jeżeli to jest wolą Bożą, to czy

trochę wcześniej, czy trochę później, to będzie. Dlaczegóż by nie miało być, przecież tyle jest

różnych zgromadzeń, to i to będzie, jeżeli Bóg tak żąda. Proszę być zupełnie spokojną, Pan

Jezus wszystko może; staraj się o ścisłe zjednoczenie z Bogiem i bądź dobrej myśli. Słowa te,

napełniły mnie wielką radością. (Dz 585)

586.

PAN JEZUS ZAPOWIADA ŚW. FAUSTYNIE NADCHODZĄCE TRUDNOŚCI

Kiedy wyszłam od Arcypasterza, usłyszałam w duszy te słowa: dla utwierdzenia

ducha twego przemawiam przez zastępców Swoich, zgodnie z tym, czego żądam od ciebie,

ale wiedz o tym, że nie zawsze tak będzie; sprzeciwiać ci się będą w wielu rzeczach, a przez

to, okaże się w tobie łaska Moja i, że sprawa ta Moją jest, ale ty nie lękaj się niczego, Ja

jestem zawsze z tobą. Wiedz jeszcze o tym, córko Moja, że wszystkie stworzenia. czy wiedzą,

czy bezwiednie, czy chcą czy me chcą, zawsze pełnią wolę Moją. (Dz 586)

587.

PAN JEZUS TAK ŚCISLE ŁĄCZY SIĘ Z DUSZĄ ŚW. FAUSTYNY, PONIEWAŻ

JEST POKORNA

W pewnej chwili nagle ujrzałam Pana Jezusa w Majestacie wielkim, Który mi

powiedział te słowa: - Córko Moja, jeżeli chcesz, stworzę w tej chwili nowy świat

piękniejszy od tego, a resztę dni w nim przeżyjesz. - Odpowiedziałam: nie chcę żadnych

światów, ja pragnę Ciebie Jezu, pragnę Cię kochać taką miłością, jaką Ty mnie kochasz, o

jedno Cię błagam, uczyń serce moje zdolne do kochania Ciebie. Dziwi mnie to bardzo, Jezu

mój, że dajesz mi takie pytanie, bo i cóż mi po tych światach, chociażbyś mi ich dał tysiąc,

cóż rni po nich, Ty wiesz Jezu dobrze, że serce moje kona z tęsknoty za Tobą; wszystko co

jest poza Tobą, niczym jest dla mnie. - W tej chwili nic już nie widziałam, ale jakaś moc

ogarnęła duszę moją i dziwny ogień zapalił się w sercu moim i weszłam jakoby w rodzaj

konania za Nim, wtem usłyszałam te słowa: - Z żadną duszą nie łączę się tak ściśle i w ten

sposób, jako z tobą, a to dla głębokiej pokory i ognistej miłości jaką masz ku Mnie. (Dz

587)

588.

PAN JEZUS JEST ZAZDROSNY O SWĄ OBLUBIENICĘ

W pewnej chwili usłyszałam w duszy te słowa: - Każdy, ruch serca twego jest Mi

przytomny; wiedz o tym córko Moja, że jedno spojrzenie twoje na kogoś innego,

zraniłoby Mnie więcej, niż wiele grzechów przez duszę inną popełnionych. (Dz 588)

589.

MIŁOŚĆ UWALNIA OD LĘKU

Miłość wypędza z duszy bojaźń. Odkąd umiłowałam Boga całą istotą swoją, całą

mocą swego serca, od tej chwili ustąpiła bojaźń i chociażby mi nie wiem już jak mówiono o

Jego sprawiedliwości, to nie lękam się Go wcale, bo poznałam Go dobrze; Bóg jest Miłość, a

Duch Jego - jest. spokój. I widzę teraz, że czyny moje, które wypłynęły z miłości,

doskonalsze są, niż czyny, które spełniam z bojaźni. Zaufałam Bogu i nie lękam się niczego,

zdana jestem na Jego świętą wolę; niech czyni ze mną co chce, a ja Go i tak kochać będę. (Dz

589)

590.

ŚW. FAUSTYNA PROSI O UZDROWIENIE Z WAD JĘZYKA

Kiedy przyjmuję Komunię św. proszę i błagam Zbawiciela, aby uleczył język mój,

bym nigdy nie obraziła miłości bliźniego.(Dz 590)

591-592.

ŚW. FAUSTYNA CHCE BYĆ MAŁĄ JAK FIOŁEK

Jezu, Ty wiesz, jak gorąco pragnę się ukryć, aby mnie nikt nie znał, tylko Twoje

Najsłodsze Serce. Pragnę być fiołkiem maleńkim ukrytym w trawie, nieznanym wśród

wspaniałego ogrodu zamkniętego, gdzie rosną piękne róże, lilie. Piękną różę i cudną lilię

widać z daleka, ale małego fiołka, aby zobaczyć, trzeba się nisko schylić - zdradza go tylko

zapach. O, jak się cieszę, że mogę się tak ukryć. O Boski mój Oblubieńcze, dla Ciebie jest

kwiat serca mego i woń czystej miłości. Utonęła dusza moja w Tobie, wiekuisty Boże; od

chwili, w której Sam mnie pociągnąłeś ku Sobie, o Jezu mój, nim Cię więcej poznaję, tym

goręcej Cię pożądam. Poznałam w Sercu Jezusa, że dla dusz wybranych jest w samym niebie

niebo, gdzie nie wszyscy wstęp mają, ale tylko dusze, wybrane. Niepojęte szczęście, w

którym dusza zatopiona będzie. O, mój Boże, że też nie mogę tego opisać, chociaż w

najdrobniejszej cząstce. Dusze są przeniknięte Jego Bóstwem, przechodzą z jasności w

jasność, światłość niezmienna, ale nigdy monotonna, zawsze nowa, a nigdy nie mająca zmian.

O Trójco Święta. daj poznać się duszom. (Dz 591-592)

593.

UPOKORZENIA DAJĄ DUSZY WIELKIE DOBRO

O, Jezu mój, nie ma nic lepszego dla duszy, jak upokorzenia. We wzgardzie jest

tajemnica szczęścia, kiedy dusza poznaje, że jest nicością i nędzą sama z siebie, a wszystko

co ma dobrego w sobie, jest tylko darem Bożym, kiedy dusza widzi w sobie wszystko darmo

dane, a jej własnością jest tylko nędza, to ją utrzymuje w ustawicznym korzeniu się przed

Majestatem Bożym, a Bóg widząc duszę w takim usposobieniu, ściga ją Swymi łaskami.

Kiedy dusza zagłębia się w przepaści swej nędzy, Bóg używa Swej wszechmocy, aby ją

wywyższyć; jeżeli jest na ziemi dusza prawdziwie szczęśliwa, to tylko dusza prawdziwie

pokorna; w początku wiele cierpi z tego powodu miłość własna, ale Bóg po mężnym

potykaniu się, udziela duszy wiele światła, którym ona poznaje jak nędzne jest wszystko i

pełne złudy. Bóg Sam jest tylko w sercu jej; dusza pokorna nie dowierza sama sobie, ale

ufność swoją w Bogu pokłada. Bóg broni duszy pokornej i Sam się wtajemnicza w sprawy

jej, a wtenczas dusza pozostaje w największym szczęściu, jakiego nikt pojąć nie może. (Dz

593)

594.

ŚW. FAUSTYNA ROZMAWIA ZE ZMARŁĄ SIOSTRĄ ZAKONNĄ

W pewnej chwili wieczorem przyszła do mnie jedna ze zmarłych Sióstr, która już

przedtem była u mnie parę razy; jak ją widziałam pierwszy raz w stanie bardzo cierpiącym, a

później stopniowo w mniejszych cierpieniach, a w ten wieczór ujrzałam ją szczęściem

promieniującą i powiedziała mi, że już jest w niebie i powiedziała mi, że Bóg doświadczył

tym utrapieniem dom ten dlatego, że Matka Generalna poddała się wątpliwościom jakoby nie

dowierzając o tym, com powiedziała o duszy tej. Ale teraz na znak, że dopiero teraz jest w

niebie, Pan Bóg będzie błogosławił domowi temu, potem zbliżyła się do mnie i uścisnęła

mnie serdecznie i powiedziała - już muszę odejść. Zrozumiałam, jak ścisła jest łączność tych

trzech etapów życia dusz, to jest ziemia, czyściec, niebo. (Dz 594)

595

PANU JEZUSOWI NIE PODOBA SIĘ NIEDOWIERZANIE KAPŁANÓW W

SPRAWACH DUCHOWYCH

Zauważyłam to wiele razy, że Bóg doświadcza niektóre osoby ze względu na to, co

mówi do mnie, bo nie podoba się Jemu niedowierzanie. Kiedy raz zauważyłam, że Bóg

doświadczył pewnego Arcykapłana, że miał niechęć, i nie dowierzał sprawie tej żal mnie

ogarnął i prosiłam Boga za nim i ulżył mu Pan. Bardzo się Bogu me podoba niedowierzanie

Jemu i przez to niektóre dusze tracą wiele łask; niedowierzanie duszy rani Jego Najsłodsze

Serce, które jest, pełne dobroci i miłości niepojętej ku nam: bo wielka jest różnica między

obowiązkiem, gdzie kapłan powinien nieraz nie dowierzać, ale dlatego, aby się głębiej

przekonać o prawdziwości darów czy łask w pewnej duszy; i kiedy to czyni w tym' celu, by

móc lepiej duszą pokierować i posunąć ją do głębszego zjednoczenia z Bogiem, wielką i

niepojętą ma za to nagrodę;, ale lekceważenie i niedowierzanie łaskom Bożym w duszy

dlatego, że się nie może swoim rozumem zgłębić i pojąć, nie podoba się Panu; bardzo mi żal

tych dusz, które trafiają na niedoświadczonych kapłanów. (Dz 595)

596.

SW. FAUSTYNA PRZEJMUJE NA SIEBIE CIERPIENIA PEWNEGO KAPŁANA

W pewnej chwili prosił mnie jeden kapłan, żebym się pomodliła na jego intencję;

obiecałam się pomodlić i poprosił o umartwienie. Kiedy otrzymałam pozwolenie na pewne

umartwienie, uczułam w duszy jego pociąg taki, aby w dniu tym odstąpić wszystkie łaski,

jakie dobroć Boża mnie przeznaczyła, dla tego kapłana i prosiłam Pana 1ezusa, by raczył

wszystkie cierpienia i utrapienia zewnętrzne i wewnętrzne, jakie w dniu tym miał ten kapłan

cierpieć, aby Bóg raczył na mnie to dopuścić. Bóg przyjął w części to moje-pragnienie i zaraz

nie wiadomo skąd, zaczęły wyrastać różne trudności i przeciwności do tego stopnia, że jedna

z Sióstr powiedziała głośno te słowa, te Pan Jezus ma coś w tym, że wszyscy ćwiczą Siostrę

Faustynę, a fakta były podnoszone tak bezpodstawne, że jedne Siostry to podnosiły, a drugie

przeczyły temu, a ja w milczeniu ofiarowywałam się za tego kapłana. Jednak nie na tym

koniec, doznałam cierpień wewnętrznych. Najpierw ogarnęło mnie zniechęcenie i niechęć 40

Sióstr, później jakaś niepewność zaczęła mnie męczyć, nie mogłam się skupić do modlitwy:

głowę moją zaczęły zaprzątać różne sprawy.. Kiedy zmęczona weszłam do kaplicy, jakiś

dziwny ból ścisnął moją duszę i zaczęłam cicho płakać; wtem usłyszałam w duszy głos taki: -

Córko Moja, czemuż płaczesz, przecież sama się ofiarowałaś na to cierpienie; wiedz, te

jest to maleńka cząstka, co tyś przyjęła za duszę tę. On więcej jeszcze cierpi. - l

zapytałam się Pana, dlaczego tak z nim postępujesz? Odpowiedział mi Pan, że dla potrójnej

korony, która mu jest przeznaczona: dziewictwa, kapłaństwa i męczeństwa. W tej chwili

radość zapanowała w duszy mojej na widok tak wielkiej chwały, jaką otrzyma w niebie. W tej

chwili zmówiłam Te Deum za tę szczególną łaskę Bożą, że się dowiedziałam, że Bóg tak

postępuje z tymi, których ma mieć blisko Siebie więc niczym są wszystkie cierpienia w

porównaniu z tym, co nas czeka w niebie. (Dz 596)

597.

MATKA BOŻA UMACNIA SPOWIEDNIKA ŚW. FAUSTYNY

W pewnym dniu po naszej Mszy św., nagłe ujrzałam swego spowiednika, który miał

Mszę św. w kościele św. Michała, przed obrazem Matki Bożej. Była część Mszy św.

ofiarowania i widziałam małe Dzieciątko Jezus, które się garnęło do niego, jakoby przed

czymś uciekało, szukając schronienia u niego. Jednak kiedy przyszedł czas Komunii znikło

jak zwykle. Wtem ujrzałam Matkę Najświętszą, która go osłoniła Swym płaszczem i rzekła: -

Odwagi synu mój, odwagi synu mój, i mówiła jeszcze coś, czego ja nie dosłyszałam. (Dz

597)

598.

DO MIŁOSIERDZIA BOŻEGO MAJĄ PRAWO WSZYSCY GRZESZNICY

O, jak gorąco pragnę, aby miłosierdzie Twoje wysławiała każda dusza. Szczęśliwa

dusza, która wzywa miłosierdzia Pańskiego, doświadczy tego, co powiedział Pan, że bronił jej

będzie jako Swej chwały, a któż się ośmieli walczyć z Bogiem? Wszelka duszo, wysławiaj

miłosierdzie Pańskie przez swą ufność w miłosierdzie jego, przez życie całe, a szczególnie w

godzinę śmierci i nie lękaj się niczego duszo droga, kimkolwiek jesteś, a im większy

grzesznik, tym ma większe prawo do miłosierdzia Twego, Panie. O, niepojęta dobroci, Bóg

pierwszy się zniża do grzesznika. O Jezu, pragnę wysławiać miłosierdzie Twoje za dusz

tysiące. Wiem dobrze, o Jezu mój, że mam mówić duszom o Twojej dobroci, o niepojętym

miłosierdziu Twoim. (Dz 598)

599.

PAN JEZU UDZIELAŁ ŁASK DUSZOM, ZA KTÓRE MODLIŁA SIĘ ŚW.

FAUSTYNA

Pewnej chwili, kiedy mnie prosiła pewna osoba o modlitwę, kiedy się spotkałam z

Panem, powiedziałam Mu te słowa: Jezu, ja kocham szczególnie te dusze, które Ty miłujesz,

a Jezus mi odpowiedział te słowa: - A Ja udzielam szczególnych łask tym duszom, za

którymi się wstawiasz do Mnie. (Dz 599)

600.

PAN JEZUS OBROŃCĄ ŚW. FAUSTYNY

Dziwnie mnie Jezus broni, naprawdę jest to wielka łaska Boża, której doświadczam od

dawniejszego czasu. (Dz 600)

601.

ŚWIĘCONA WODA PRZYNOSI POMOC DUSZOM UMIERAJĄCYCH

W pewnej chwili, kiedy zaniemogła śmiertelnie jedna z naszych Sióstr, i zeszło się

całe Zgromadzenie, a był także i kapłan, który udzielił chorej absolucji, wtem ujrzałam

mnóstwo duchów ciemności. W tej chwili zapominając się. że jestem w towarzystwie Sióstr,

chwyciłam za kropiło i poświęciłam ich i znikły zaraz; jednak kiedy Siostry przyszły do

refektarza, Matka Przełożona zrobiła mi uwagę, że nie powinnam święcić chorej w obecności

kapłana, że do niego najeży ta czynność. Przyjęłam to upomnienie w duchu pokuty, ale

wielką przynosi ulgę święcona woda dla umierających. (Dz 601)

602.

ŚW. FAUSTYNA ODDAJE PANU JEZUSOWI PROWADZENIE JEJ SPRAW

Jezus mój, Ty widzisz, jak słaba jestem sama z siebie, dlatego kieruj Sam wszystkimi

sprawami moimi. Wiedz Jezu, że ja bez Ciebie ani się ruszę do żadnej sprawy, ale z Tobą

przystąpię do rzeczy najtrudniejszych. (Dz 602)

603.

PAN JEZUS ZAPEWNIA ŚW. FAUSTYNĘ, ŻE DOSKONALE PEŁNI JEGO WOLĘ

29/1.1936. Wieczorem, kiedy byłam w celi, nagle ujrzałam jasność wielką, a wysoko

w tej jasności wielki, ciemno szary krzyż i nagle zostałam pochwycona w bliskość tego

krzyża, jednak wpatrując się w niego nic nie rozumiałam i modliłam się, co to ma znaczyć?

W tej chwili ujrzałam Pana Jezusa, a znikł mi krzyż. Pan Jezus siedział 'w jasności wielkiej;

stopy i nogi do kolan tonęły w tej jasności tak, że ich nie widziałam. Jezus pochylił się do

mnie i spojrzał łaskawie i mówił mi o woli Ojca Niebieskiego. Mówił mi, że ta dusza jest

najdoskonalsza i święta, która pełni wolę Ojca Mojego, ale nie wiele jest takich dusz.

Szczególną miłością patrzy na duszę, która żyje wolą Jego i powiedział mi Jezus, że ja w

doskonały sposób, czyli doskonale pełnię wolę Bożą i dlatego w tak szczególny i ścisły

sposób łączę się z tobą i obcuję. Niepojętą miłością ogarnia Bóg tę duszę, która żyje Jego

wolą. Zrozumiałam, jak bardzo Bóg nas miłuje, jak jest prostym choć niepojętym, jak łatwo z

Nim obcować, choć tak wielki Majestat Jego. Z nikim nie mam takiej łatwości i swobody, jak

z I Nim, nawet rodzona matka ze szczerze kochającym dzieckiem nie rozumieją się tak, jak

dusza moja z Bogiem. Kiedy byłam w tej łączności z Panem, ujrzałam dwie pewne osoby i

nie było mi tajne wnętrze ich; smutny stan tych dusz, ale ufam, że i one miłosierdzie Boże

wysławiać będą. (Dz 603)

604-605.

NA ZIEMI MAMY UPODOBNIĆ SIĘ DO PANA JEZUSA

Także w tej samej chwili widziałam pewną osobę, i w części stan jego duszy i wielkie

doświadczenia, jakie Bóg zsyła na tę duszę; cierpienia te dotyczyły umysłu jego i tak w ostrej

formie; że żal mi się zrobiło i rzekłam do Pana: czemu tak z nim postępujesz? I odpowiedział

mi Pan: dla jego potrójnej korony, ale i dał mi Pan poznać, jak niepojęta chwała czeka

duszę, która jest podobna do Jezusa cierpiącego tu na ziemi, będzie dusza taka miała

podobieństwo do Jezusa w Jego chwale. Ojciec Niebieski o tyle dusze nasze uwielbi i uzna je,

o ile będzie w nas widział podobieństwo do Syna Swego. Zrozumiałam to, że to upodobnienie

się do Jezusa jest nam dane tu na ziemi. Widzę dusze czyste i niewinne, na które Bóg

wywiera swą sprawiedliwość i dusze te są ofiarami, które podtrzymują świat i uzupełniają to,

co nie dostawało Męce Jezusa; takich dusz jest niewiele. Cieszę się niezmiernie, że mi Bóg

dozwolił poznać takie dusze. O Trójco Święta, Boże Wiekuisty, dziękuję Tobie. żeś mi dał

poznać wielkość i różnicę stopni chwały, która dzieli dusze. O, jak wielka różnica jest

pomiędzy jednym stopniem głębszego poznania Boga. - O, gdyby to dusze wiedzieć mogły. O

Boże mój, gdybym mogła uzyskać jeden z nich więcej, chętnie bym poniosła wszystkie męki

jakie wycierpieli męczennicy razem. Naprawdę. wszystkie te męki wydają mi się niczym w

porównaniu z chwałą, która nas czeka przez całą wieczność. O Panie, zanurz duszę moją w

oceanie Bóstwa Swego i udziel mi łaski poznania Ciebie, bo im Cię lepiej poznaję, tym Cię

goręcej pragnę, a miłość moja potęguje się ku Tobie: czuję w swej duszy otchłań

niezgłębioną, którą wypełnia tylko Bóg; rozpływam się w Nim, jako jedna kropla w oceanie;

zniżył się Pan do nędzy mojej. jako promień słońca do ziemi pustej i skalistej, a jednak Pod

wpływem Jego promieni, pokryła się dusza moja zielenią, kwieciem i owocami i stała się

ogrodem pięknym dla Jego odpocznienia. (Dz 604-605)

606.

ŚW. FAUSTYNA Z POMOCĄ ŁASKI PRACUJE NAD NIEDOSKONAŁOŚCIĄ

Jezu mój, pomimo Twych łask, jednak czuję i widzę całą nędzę swoją. Zaczynam

dzień walką i kończę go walką, zaledwie się uprzątnę z jedną trudnością, to na jej miejsce

powstaje dziesięć do zwalczenia, ale nie martwię się tym, bo wiem dobrze, że to jest czas

wałki, a nie pokoju. Kiedy ciężkość walki przechodzi siły moje, rzucam się jak dziecię w

objęcia Ojca Niebieskiego i ufam, że nie zginę. O Jezu mój, jak bardzo jestem skłonna do

złego i to mię zmusza do ustawicznego czuwania nad sobą, ale nie zrażam się niczym, ufam

łasce Bożej, która w największe nędzy obfituje. (Dz 606)

607.

CIERPLIWOŚĆ W PRZECIWNOŚCIACH DAJE MOC DUSZY

Pośród największych trudności i przeciwności. nie tracę wewnętrznego spokoju, ani na

zewnątrz równowagi, i to doprowadza przeciwników do zniechęcenia. Cierpliwość w

przeciwności daje moc duszy. (Dz 607)

608-609.

ŚW. FAUSTYNA TRZYMAŁA NA RĘKACH DZIECIĄTKO JEZUS

2 luty [1936]. Z rana kiedy się przebudziłam na głos dzwonka, opanowała mnie tak

wielka senność, a nie mogąc przyjść do przytomności. skoczyłam1io zimnej wody, a po

dwóch minutach opuściła mnie senność. Kiedy przyszłam na medytację, cały rój myśli

niedorzecznych cisnął mi się do głowy i całą medytację przewalczyłam. To samo było w

czasie pacierzy, jednak. kiedy wyszła Msza św., w duszy mojej zapanowała dziwna cisza i.

radość. Wtem ujrzałam Matkę Najświętszą z Dzieciątkiem Jezus i Dziadunia św., który stał za

Matką Bożą. Matka Najświętsza rzekła do mnie: - Oto masz najdroższy Skarb,. - l podała mi

Dziecię Jezus, kiedy przyjęłam Dziecię Jezus na ręce, znikła mi Matka Boża i św. Józef,

zostałam sama z Dzieciątkiem Jezus. Powiedziałam Mu: ja wiem, żeś Ty Pan i Stwórca mój,

chociaż jesteś taki maleńki. Jezus wyciągnął Swoje rączęta i z uśmiechem patrzył na mnie;

duch mój by zapełniony radością nieporównaną i nagle znikł mi Jezus, a czas Mszy św. był,

aby przystąpić do Komunii św. Zaraz wyszłam razem z Siostrami do Komunii św. z duszą

przenikniętą. Po Komunii św. usłyszałam w duszy te słowa: - Ja jestem w sercu twoim ten

Sam, któregoś miała na ręku. Wtem prosiłam Pana za pewną duszę. aby udzielił Pan łaski

do walki i odjął to doświadczenie. - Jak prosisz. Tak się stanie. ale zasługa jego nie

zmniejszy się. – Radość zapanowała w duszy mojej, że Bóg jest tak dobry i miłościwy,

wszystko Bóg daje, o co Go z ufnością prosimy.(Dz 608-609)

610.

ROZMOWA ŚW. FAUSTYNY Z PANEM JEZUSEM PRZYNOSI JEJ MOC DUSZY

Po każdej rozmowie z Panem, dziwnie umocniona jest dusza moja. jakiś głęboki

spokój panuje w duszy mojej j czyni mnie odważną tak, że się nie lękam niczego na świecie,

jedną mam tylko obawę, aby nie zasmucić Jezusa. (610)

611.

ŚW. FAUSTYNA WZYWA MIŁOSIERDZIA NAD CAŁYM ŚWIATEM

O Jezu mój, błagam Cię, przez dobroć Najsłodszego. Serca Twojego, niech się uciszy

gniew Twój i okaż nam miłosierdzie Swoje. Rany Twoje niech nam będą zasłoną przed

sprawiedliwością Ojca Twojego. Poznałam Cię o Boże, jako źródło miłosierdzia, którym

ożywia się i karmi wszelka dusza. O, jak wielkie jest Miłosierdzie Pańskie, ponad wszystkie

przymioty Jego; miłosierdzie jest największym przymiotem Boga, wszystko co mnie otacza, o

tym mi mówi. Miłosierdzie jest żywotem dusz, litość Jego jest nieprzebrana. O Panie, patrz na

nas i postępuj z nami według litości Twych niepoliczonych, według wielkiego miłosierdzia

Twego. (Dz 611)

612.

ŚW. FAUSTYNA BEZ WAŻNEJ PRZYCZYNY OPUŚCIŁA KOMUNIĘ ŚWIĘTĄ

W pewnej chwili miałam wątpliwości czy ta rzecz, która mi się przydarzyła, nie

obraziła Pana Jezusa ciężko; ponieważ nie mogłam sobie zdać sprawy z rzeczy tej, toteż

postanowiłam nie przystępować do Komunii św., aż się wpierw wyspowiadam, chociaż

skruchę. obudziłam natychmiast, bo mam. to przyzwyczajenie, że po najmniejszym

uchybieniu, ćwiczę się w skrusze. W dniach, w których nie przyjmowałam Komunii św., nie

odczuwałam obecności Bożej, cierpiałam z tego powodu niewymownie, ale znosiłam to jako

karę za grzech. Jednak w spowiedzi św. otrzymałam naganę, że mogłam przystępować do

Komunii św., że to, co mi się przydarzyło, nie było przeszkodą do przyjęcia Komunii św. Po

spowiedzi przyjęłam Komunię św., nagłe ujrzałam Pana Jezusa, który mi powiedział te

Słowa: wiedz córko Moja, że większą Mi sprawiłaś przykrość tym, żeś się nie łączyła ze

Mną w Komunii św., aniżeli to drobne uchybienie. (Dz 612)

613.

NA PROŚBĘ ŚW. FAUSTYNY PAN JEZUS BŁOGOSŁAWI PRZYSZŁEMU

ZGROMADZENIU

W pewnym dniu, widziałam kapliczkę i w niej sześć Sióstr, które przyjmowały

Komunię św., której udzielał nasz spowiednik, ubrany w komżę i stułę. W kaplicy tej, nie

było ani ozdób, ani klęczników; po Komunii św. ujrzałam Pana Jezusa w takiej postaci, jako

jest na tym obrazie. Jezus szedł i zawołałam: Jak możesz Panie, przechodzić i nic mi nie

mówić? Ja nic sama bez Ciebie nie uczynię, musisz zostać ze mną i błogosław mi i

Zgromadzeniu temu, i Ojczyźnie mojej. Jezu uczynił znak krzyża i rzekł: - Nie lękaj się

niczego, Ja jestem zawsze z tobą. (Dz 613)

614.

ŚW. FAUSTYNA WIDZIAŁA PANA JEZUSA UBICZOWANEGO

Dwa ostatnie dni przed Wielkim Postem, miałyśmy wspólnie z wychowankami,

godzinę adoracji wynagradzającej. W obu godzinach widziałam Pana Jezusa w takiej postaci,

jak jest po ubiczowaniu; ból mi ścisnął duszę tak wielki, że zdaje mi się, że te wszystkie męki

odczuwam we własnym ciele i we własnej duszy.(Dz 614)

615.

ŚW. FAUSTYNA CIERPI PRZYNAGLANA DO SPEŁNIANIA WOLI PANA JEZUSA

1/3.1936. W dniu tym, w czasie Mszy św. ogarnęła mnie dziwna moc i przynaglenie,

abym przystąpiła do wykonania życzeń Bożych, przychodziły mi tak jasne zrozumienia

rzeczy tych, które żąda Pan ode mnie, że naprawdę gdybym powiedziała czyli tłumaczyła się,

że czegoś nie rozumiem, w tym, co żąda Pan ode mnie, kłamstwo bym popełniła, bo Pan mi

daje poznać wolę Swoją wyraźnie i jasno, i nie mam w rzeczach tych ani cienia wątpliwości. I

zrozumiałam, że byłoby największą niewdzięcznością dłużej odkładać sprawę tę, którą Pan

chce przeprowadzić na chwałę Swoją i dla pożytku wielkiej liczby dusz, a mnie używa jako

nędznego narzędzia, przez które ma przeprowadzić swoje wieczyste plany miłosierdzia.

Naprawdę, co za niewdzięczną by była dusza moja, gdyby dłużej miała się opierać woli

Bożej. Nic mnie od tego już nie powstrzyma, ani prześladowanie, ani cierpienie, ani

szyderstwa, ani groźby, ani prośby, ani głód, ani chłód, ani pochlebstwa, ani przyjaźnie, ani

przeciwności, ani przyjaciele, ani nieprzyjaciele, ani rzeczy te, które przeżywam, ani rzeczy

przyszłe, ani nienawiść piekielna - nic mnie nie oderwie od spełnienia woli Bożej. Nie na

własnych siłach się opieram, ale na Jego wszechmocy, bo kiedy mi dał łaskę poznania woli

Swojej świętej, to też i udzieli mi łaski wykonania. Nie mogę pominąć tego, jak mi stawia

opór w tym dążeniu moja własna niższa natura, która występuje ze swoimi wymogami i

powstaje nieraz walka w duszy tak wielka, że jak Pan Jezus w Ogrójcu, tak i ja wołam do

Boga Ojca Przedwiecznego: „Jeżeli można, niech odejdzie ode mnie ten kielich, ale nie jako

ja chcę, ale jako Ty o Panie, niech się stanie wola Twoja". Nie jest mi tajne wszystko, co

przechodzić będę, ale z całą świadomością rzeczy przyjmuję wszystko, co mi ześlesz, o Panie.

Ufam Tobie Boże miłosierny i pragnę okazać pierwsza, okazać tę ufność, której żądasz od

'dusz. Z Prawdo wiekuista, wspomagaj mnie i oświecaj na drogach życia i spraw, aby się we

mnie spełniła wola Twoja.

Niczego nie pragnę, tylko spełnienia woli Twojej, Boże mój; mniejsza o to, czy będzie

mi łatwo, czy też trudno, czuję, że jakaś moc dziwna nagli mnie do czynu, jedno mnie tylko

wstrzymuje, to święte posłuszeństwo. O Jezu mój, naglisz mnie, a z drugiej strony

podtrzymujesz i wstrzymujesz mnie. O Jezu mój, ale i w tym niech się stanie wola Twoja. W

takim stanie trwałam przez parę dni bez przerwy, siły fizyczne zmniejszyły mi się i chociaż

nie. mówiłam nic o tym nikomu, jednak jak Matka Przełożona zauważyła moje cierpienie i

powiedziała, że zauważyłam, że Siostra jest zmieniona i bardzo przybladła; poleciła, żebym

chodziła wcześniej na spoczynek i dłużej sypiała, a wieczorem kazała mi przynosić kubek

gorącego mleka. Jej troskliwe k prawdziwe matki serce, chciała mi dopomóc, jednak nie mają

na cierpienia ducha rzeczy zewnętrzne wpływu i niewiele przynoszą ulgi. W konfesjonale

czerpałam siłę i pociechę, że już niedługo będę czekać na to, aby przystąpić do czynu. (Dz

615)

616.

ŚW. FAUSTYNA CZERPAŁA MOC ZE ŚWIĘTEJ HOSTII

W czwartek kiedy szłam do celi, ujrzałam nad sobą Hostię św. w wielkich jasnościach.

Wtem usłyszałam głos, który mi się dawał, że wychodzi znad Hostii: - w Niej twoja siła,

Ona cię bronić będzie. - Po słowach tych znikło widzenie, ale dziwna moc wstąpiła w duszę

moją i jakieś dziwne światło, na czym polega nasza miłość ku Bogu, a to jest na pełnieniu

woli Bolej. (Dz 616)

617.

ŚW. FAUSTYNA PIĘKNO SWEJ DUSZY ZAWDZIĘCZA ŁASCE TRÓJCY

ŚWIĘTEJ

O Trójco Święta, Boże Wiekuisty, pragnę błyszczeć w koronie miłosierdzia Twego,

jako malutki kamień, którego piękność zależy od Twego promienia światła i niepojętego

miłosierdzia. Wszystko, co piękne jest w duszy mojej, Twoim jest, o Boże, ja zawsze sama z

siebie jestem nicością. (Dz 617)

618.

ŚW. FAUSTYNA ROZWAŻAŁA GORYCZ PANA JEZUSA, GDY PODANO MU

OCET I ŻÓŁĆ

Na początku postu, prosiłam swego spowiednika, o umartwienie na ten okres postu i

otrzymałam takie, abym nie ujmowała sobie pokarmów, ale kiedy będę, spożywać - mam

rozważać, tak Pan Jezus przyjął na krzyżu ocet z żółcią: to będzie jako umartwienie. Nie

wiedziałam, że tak wielką korzyść będę czerpać dla duszy swojej. Korzyść ta jest, że

ustawicznie rozważam Jego bolesną Mękę, i wtenczas kiedy spożywam pokarmy, nie,

rozróżniam co spożywam, ale jestem zajęta śmiercią Pana Swego. (Dz 619)

619.

ŚW. FAUSTYNA POSTANAWIA WSZYSTKO CZYNIĆ DLA ZBAWIENIA DUSZ

Także prosiłam na początku postu, o zmianę rachunku szczegółowego i otrzymałam

taki szczegół, że wszystko co będę czynić – w czystej intencji zadośćuczynienia za grzeszników,

to mnie utrzymuje w ustawicznym łączeniu z Bogiem i ta intencja udoskonala czyny

moje, bo wszystko co czynię, czynię dla dusz nieśmiertelnych. Wszystkie trudy i zmęczenia

niczym mi są kiedy pomyślę, że jednają dusze grzeszne z Bogiem. (Dz 619)

620.

MATKA BOŻA UCZY ŚW. FAUSTYNĘ POKORY

Maryja, ma Mistrzyni, która mnie poucza zawsze jak żyć dla Boga. Rozpromienia się

duch mój w Twojej cichości i pokorze, o Maryjo. (Dz 620)

621.

PAN JEZUS PRZEZNCZA ŁASKI DUSZOM, ZA KTÓRE SIĘ MODLIMY,

WEDŁUG SWEGO UZNANIA

W pewnej chwili, kiedy weszłam na pięć minut na adorację i modliłam się za pewną

duszę, zrozumiałam, że nie zawsze modlitwy nasze Bóg przyjmuje za te dusze, za które my

się modlimy, ale przeznacza za inne dusze i nie przynosimy im ulgi, jakie cierpią w ogniu

czyśćcowym; jednak modlitwa nasza nie ginie. (Dz 621)

622.

PAN BÓG SAM DECYDUJE O STOPNIU ZJEDNOCZENIA Z DUSZĄ WYBRANĄ

Poufne obcowanie duszy z Bogiem. Bóg zbliża się do duszy w sposób szczególny,

wiadomy tylko Bogu i duszy. Nikt nie dostrzega tej tajemniczej łączności, w tej łączności

przewodniczy miłość i dokonywuje wszystkiego tylko miłość. Jezus udziela się duszy w

sposób łagodny, słodki, a w głębi Jego jest spokój. Jezus udziela jej wiele łask i czyni ją

zdolną do podzielenia Jego myśli wieczystych i odsłania duszy nieraz Swe Boskie zamiary.

(Dz 622)

623.

O.ANDRASZ ROZUMIE POTRZEBĘ POWSTANIA ZAKONU POKUTNEGO

Kiedy mi Ojciec Andrasz powiedział, że dobrze by było, aby w Kościele Bożym

istniała grupa dusz, które by wypraszały miłosierdzie Boże, bo naprawdę my wszyscy tego

miłosierdzia potrzebujemy, po tych jego słowach, dziwne światło wstąpiło w duszę moją. O,

jak dobry jest Pan. (Dz 623)

624.

ŚW. FAUSTYNA DOŚWIADCZA GORYCZY POSŁUSZEŃSTWA

18/3.1936. W pewnej chwili prosiłam Pana Jezusa, ażeby Sam zaczął pierwszy krok

przez jakąś zmianę, albo jakiś czyn zewnętrzny, albo niech mnie wydalą, bo sama nie jestem

w stanie opuścić tego Zgromadzenia i tak konałam więcej niż trzy godziny. Nie mogłam się

modlić, ale wolę swoją poddawałam woli Bożej. Na drugi dzień rano Matka Przełożona mówi

mi, że Matka Generalna zabiera Siostrę do Warszawy; odpowiedziałam Matce, że może już

nie pojadę, ale od razu tu wystąpię. Uważałam, że to jest ten znak zewnętrzny, o który Boga

prosiłam. Matka Przełożona [nie] odpowiedziała na to, ale jednak po chwili zawołała mnie

znowu i powiedziała: - wie Siostra co, jednak niech Siostra jedzie, niech się Siostra nie liczy

ze stratą podróży, chociażby Siostra miała zaraz wrócić z powrotem. Odpowiedziałam dobrze,

pojadę i chociaż mi ból przedzierał duszę, bo wiedziałam, że przez to wyjeżdżanie odciągnie

się ta sprawa, jednak zawsze staram się być posłuszna pomimo wszystkiego. (Dz 624)

625.

ŻYCIE W NOWYM ZAKONIE MA BYĆ POKORNE, JAK ŻYCIE MATKI BOŻEJ

Wieczorem, kiedy się modliłam, powiedziała mi Matka Boża: - życie wasze ma być

podobne do życia Mojego, ciche i ukryte, nieustannie się jednoczyć z Bogiem i prosić za

ludzkością i przygotować świat, na powtórne przyjście Boga.(Dz 625)

626

PAN JEZUS ZAPEWNIA ŚW. FAUSTYNĘ O SWEJ POMOCY

Wieczorem w czasie benedykcji, chwilę dusza moja obcowała z Bogiem Ojcem,

czułam, że jestem na Jego ręku, jako, dziecię i usłyszałam w duszy te słowa: - Nie lękaj się,

córko Moja niczego, wszyscy przeciwnicy rozbiją się u nóg Moich. - Po tych słowach

wstąpił w duszę moją tak głęboki spokój i taka dziwna cisza wewnętrzna. (Dz 626)

627.

PAN JEZUS PONOWNIE ZAPEWNIŁ ŚW. FAUSTYNĘ O SWEJ POMOCY

Kiedy się skarżyłam Panu, że mi odbiera tę pomoc i znowuż będę Sama i nie będę

wiedziała jak postępować, usłyszałam te słowa: - Nie lękaj się, Ja zawsze jestem z tobą. Po

tych słowach znowuż głębia spokoju wstąpiła w duszę moją. Jego obecność przeniknęła mnie

na wskroś w sposób odczuwalny. Duch mój był zalany światłem, a i ciało brało w tym udział.

(Dz 627)

628.

PAN JEZUS PRZEZ ŚW. FAUSTYNĘ ROZPRASZA WĄTPLIWOŚCI PEWNEJ

SIOSTRZE

Wieczorem w ostatnim dniu, jak miałam wyjechać z Wilna, jedna Siostra, starsza już

wiekiem, odkryła mi stan swojej duszy; powiedziała mi, że już od paru lat cierpi

wewnętrznie, że zdaje jej się, że wszystkie spowiedzi jej są źle odprawiane i, że ma

wątpliwości czy też jej Pan Jezus przebaczył. Zapytałam się jej, czy kiedy mówiła o tym

spowiednikowi, odpowiedziała mi, że już wiele razy o tym mówiła spowiednikowi i zawsze

mi mówią spowiednicy, żebym była spokojna, a jednak cierpię bardzo i nic mi nie przynosi

ulgi i wciąż zdaje mi się, że mi Bóg nie przebaczył. Odpowiedziałam jej, niech Siostra będzie

posłuszna spowiednikowi i być zupełnie spokojna, bo to jest na pewno pokusa. Ona jednak ze

łzami w oczach błagała, żebym się zapytała Pana Jezusa, czy jej przebaczył i czy jej

spowiedzi są dobre czy nie. Odpowiedziałam jej energicznie, niech się Siostra sama pyta,

jeżeli nie wierzy spowiednikom, ona jednak uchwyciła mnie za rękę i nie chciała puścić aż jej

powiem i żebym się za nią pomodliła i powiedziała jej, co Pan Jezus mi o niej powie, płacząc

gorzko i nie chciała mnie puścić i mówi mi: ja wiem, że Pan Jezus do Siostry mówi, a nie

mogąc się od niej wyrwać, bo mnie chwyciła za ręce, więc przyrzekłam jej, że się za nią

pomodlę. Wieczorem w czasie benedykcji, usłyszałam w duszy te słowa: - powiedz jej, że

więcej rani Moje Serce jej niedowierzanie, aniżeli grzechy, które popełniła. - Kiedy jej o

tym powiedziałam, rozpłakała się jak dziecko i radość wielka wstąpiła w jej duszę.

Zrozumiałam, że Bóg pragnął tę duszę pocieszyć przeze mnie, a więc chociaż mnie to wiele

kosztowało, spełniłam życzenie Boże. (Dz 628)

629.

PAN JEZUS PO RAZ KOLEJNY ZAPEWNIA ŚW. FAUSTYNE O SWEJ POMOCY

Kiedy weszłam na chwilę do kaplicy w ten sam wieczór, ażeby podziękować Bogu za

wszystkie łaski jakich mi udzielił w domu tym, nagle ogarnęła mnie obecność Boża. Czuję

[się] jako dziecko na ręku najlepszego Ojca i usłyszałam' te słowa: Nie lękaj się niczego, Ja

jestem zawsze z tobą. - Jego miłość przeniknęła mnie na wskroś, czuję, że wchodzę z Nim w

zażyłość tak ścisłą, na której wyrażenie nie mam słów. (Dz 629)

630.

ANIOŁ, JEDEN Z SIEDMIU DUCHÓW, OPIEKOWAŁ SIĘ ŚW. FAUSTYNĄ W

CZASIE PODRÓŻY

Wtem ujrzałam przy sobie jednego z siedmiu duchów, tak jak dawniej

rozpromienionego, w postaci świetlanej; stale go widziałam przy sobie, kiedy jechałam

pociągiem, widziałam. Widziałam jak na każdym z mijanych kościołów stał Anioł, jednak w

bledszym świetle od ducha tego, który mi towarzyszył w podróży. A każdy z duchów, którzy

strzegli świątyń, skłaniał się duchowi temu, który był przy mnie.

Kiedy weszłam do furty w Warszawie, duch ten znikł; dziękowałam Bogu za Jego

dobroć, że nam daje Aniołów za towarzyszy. Ach, jak mało się nad tym ludzie zastanawiają,

że zawsze mają przy sobie takiego gościa i zarazem świadka wszystkiego. Grzesznicy,

pamiętajcie, że macie świadka czynów swoich.(Dz 630)

631.

W MIŁOSIERDZIU BOŻYM JEST NASZE ZBAWIENIE

O Jezu mój, wszelki umysł przechodzi dobroć Twoja, a miłosierdzia Twego nie

wyczerpie nikt. Dla tej duszy zatrącenie, która chce się zatracić, bo kto pragnie zbawienia, dla

tego jest morze niewyczerpane miłosierdzia Pańskiego; skąd małe naczynie pomieści w sobie

morze niezgłębione? . . . (Dz 631)

632.

ŚW. FAUSTYNA ŻEGNA WSPÓŁSIOSTRĘ, KTÓRA CELOWO JEJ DOKUCZAŁA

Kiedy się żegnałam z Siostrami i już miałam odjechać, jedna z Sióstr bardzo mnie

przepraszała, że mi tak mało dopomagała w obowiązku i, że nie tylko mi nie dopomagała, ale

że się starała zawsze utrudniać. Jednak ja ją w duszy uważałam za dobrodziejkę wielką, bo

wyćwiczyła mnie w cierpliwości; do tego stopnia mnie ćwiczyła, że jedna ze starszych Sióstr

wyraziła się tak, że Siostra Faustyna to albo głupia, albo święta, bo naprawdę przeciętny

człowiek nie zniósłby tego, żeby tak ktoś stale robił na przekór. Ja jednak zawsze zbliżałam

się do niej z życzliwością. Starała się ta pewna Siostra tak utrudniać mi pracę w obowiązku,

tak, że pomimo mojego wysiłku, udało się jej nieraz coś zepsuć z tego, co było dobrze

zrobione, jako mi sama przy pożegnaniu zeznała, przepraszając mnie bardzo. Nie chciałam

wnikać w intencje jej, ale brałam to, jako doświadczenie Boże... (Dz 632)

633.

ŚW. FAUSTYNA DZIWI SIĘ LUDZIOM ZAZDROSNYM O DOBRO PRZEZ

INNYCH PODEJMOWANE

Dziwię się niezmiernie, jak można mieć tak wielką zazdrość, ja widząc czyje dobro,

cieszę się tym, jakobym sama to posiadała, radość innych jest moją radością, a cierpienie

innych jest cierpieniem moim, bo inaczej nie śmiałabym obcować z Panem Jezusem. Duch

Jezusa jest zawsze prosty, łagodny, szczery, wszelka złośliwość, zazdrość, nieżyczliwość

pokrywa na uśmiechem życzliwości jest diabełkiem inteligentnym; słowo surowe, ale płynące

z miłości szczerej nie rani serca. (Dz 633)

634.

PAN JEZUS WYJAŚNIA ŚW. FAUSTYNIE CELOWOŚĆ TRUDNOŚCI

22/3. {1936] . Kiedy przyjechałam do Warszawy, weszłam na chwilę do małej

kapliczki, aby podziękować Panu za szczęśliwą podróż i prosiłam Pana o pomoc i łaskę we

wszystkim, co mnie tu czeka, poddaję się we wszystkim Jego św. woli. Usłyszałam te słowa:

- Nie lękaj się niczego, wszystkie utrudnienia posłużą na to, aby się urzeczywistniła woła

Moja. (Dz 634)

635.

MATKA BOŻA POLECA ŚW. FAUSTYNIE, BY MÓWIŁA LUDZIOM TAKŻE O

BOŻEJ SPRAWIEDLIWOŚCI

Dzień 25 marca. Rano w czasie rozmyślania, ogarnęła mnie obecność Boża w sposób

szczególny, widząc wielkość niezmierną Boga i zarazem Jego zniżenie się do stworzenia.

Wtem ujrzałam Matkę Bożą, która mi powiedziała: - O, jak bardzo miła dusza jest Bogu,

która idzie wiernie za tchnieniem Jego łaski; Ja dałam Zbawiciela światu, a ty masz mówić

światu o Jego wielkim miłosierdziu i przygotować świat na powtórne przyjście Jego, który

przyjdzie nie jako Miłosierny Zbawiciel, ale jako Sędzia Sprawiedliwy. O, on dzień jest

straszny. Postanowiony jest dzień sprawiedliwości, dzień gniewu Bożego, drżą przed nim

Aniołowie. Mów duszom o tym wielkim miłosierdziu, póki czas zmiłowania; jeżeli ty teraz

milczysz, będziesz odpowiadać w on dzień straszny za wielką liczbę dusz. Nie lękaj się

niczego, bądź wierna do końca, Ja współczuję z tobą. (Dz 635)

636.

PEWNA SIOSTRA WYRAŻA RADOŚĆ Z PRZYJAZDU ŚW. FAUSTYNY DO DOMU

ZAKONNEGO PRZEŻYWAJĄCEGO POWAŻNE BRAKI

Który przyjechałam do Walendowa, jedna z Sióstr przy powitaniu powiedziała mi, że

Siostra do nas przyjechała, to Już teraz będzie wszystko dobrze; zapytałam ją - dlaczego

Siostra tak mówi? A ona mi odpowiedziała, że tak czuje w duszy. Duszyczka ta, jest pełna

prostoty i bardzo miła Sercu Jezusowemu. Dom ten rzeczywiście był w wyjątkowych

brakach, . . Nie będę tu o wszystkim wspominać. (Dz 636)

637.

PAN JEZUS NA PROŚBĘ ŚW. FAUSTYNY PRZEMÓWIŁ DO NIEJ PRZEZ

SPOWIEDNIKA

Spowiedź. Kiedy się przygotowywałam do spowiedzi, rzekłam do Pana Jezusa

utajonego w Najświętszym Sakramencie: Jezu, proszę, przemów do mnie przez usta tego

kapłana, a znak mi będzie ten, że przecież on nic nie wie o tym, że Ty Jezu żądasz ode mnie

tego założenia Miłosierdzia; niech mi powie coś o tym Miłosierdziu. Kiedy przystąpiłam do

konfesjonału i zaczęłam spowiedź, kapłan ten przerywa mi spowiedź i zaczyna mi mówić o

wielkim Miłosierdziu Bożym i z tak wielkim naciskiem, że jeszcze nigdy tak nie słyszałam i

pyta się mnie, czy ty wiesz, że Miłosierdzie Pańskie jest nad wszystkie dzieła Jego, że jest

koroną dzieł Jego? I wsłuchiwałam się w te słowa, które mi Pan przez usta tego kapłana

mówił. Chociaż wierzę, że zawsze przez usta w konfesjonale kapłańskie przemawia Bóg, to

jednak tu doświadczyłam tego w sposób szczególny. Chociaż nie odsłoniłam wcale co do

życia Bożego, jakie jest w mojej duszy, ale oskarżyłam się tylko z uchybień, jednak kapłan

ten wiele mi powiedział sam, co jest w duszy mojej i zobowiązywał mnie do wierności

natchnieniom Bożym. Powiedział mi: idziesz przez życie z Matką Bożą, która wiernie

odpowiadała każdemu natchnieniu Bożemu. O Jezu mój, kto pojmie dobroć Twoją? Jezu,

odpędź ode mnie myśli, które nie są zgodne z wolą a Twoją. Poznaję, że nic już mnie nie

łączy z tą ziemią, tylko to dzieło Miłosierdzia.(Dz 638)

639.

PAN JEZUS PRZYPOMINA ŚW. FAUSTYNIE WARTOŚĆ OFIAR

PODEJMOWANYCH ZA ZGODĄ SPOWIEDNIKA

Czwartek. W czasie adoracji wieczornej, ujrzałam Pana Jezusa ubiczowanego i

umęczonego, który mi powiedział: Córko Moja, pragnę, ażebyś w najdrobniejszych rzeczach

była zależna od spowiednika. Największe ofiary twoje nie podobają. Mi się, jeżeli je spełniasz

bez pozwolenia spowiednika i znowuż przeciwnie - najdrobniejsza ofiarka w oczach Moich

ma wielkie znaczenie, jeżeli jest z pozwoleniem spowiednika. Największe dzieła w oczach

Moich są bez znaczenia, jeżeli są samowolne, a często są niezgodne z wolą Moją i

zasługują raczej na karę, a nie na nagrodę; i znowuż najdrobniejszy czyn twój z

pozwolenie spowiednika jest miły oczom Moim i jest Mi niezmiernie drogi; utwierdź się

w tym na zawsze, czuwaj nieustannie, bo piekło całe wysila się przeciw tobie z powodu

dzieła tego, albowiem wiele dusz odwróci się od wrót piekła i będą uwielbiać miłosierdzie

Moje; ale nie lękaj się niczego, bo Jam jest z tobą; wiedz, że sama z siebie nic nie możesz.

(Dz 639)

640.

ŚW. FAUSTYNA WIDZIAŁA 1000 ŻYWYCH HOSTII OZNACZAJĄCYCH

NAWRÓCOWNE DUSZE

W pierwszy piątek miesiąca przed Komunią, ujrzałam dużą puszkę napełnioną

Hostiami świętymi; jakaś ręka postawiła mi tę puszkę i wzięłam ją w rękę, a było w niej

tysiąc Hostii żywych. Wtem usłyszałam głos: - te Hostie są przyjęte przez dusze, którym

wyprosiłaś łaskę szczerego nawrócenia w czasie tego Wielkiego Postu, a było to na tydzień

przed Wielkim Piątkiem. Dzień ten przepędziłam w wielkim skupieniu wewnętrznym,

wyniszczając się na korzyść dusz. (Dz 640)

641.

ŻYCIE ŚW. FAUSTYNY BYŁO OFIARĄ DLA DUSZ

Co za radość wyniszczać się na korzyść dusz nieśmiertelnych; wiem o tym, że

ziarenko pszeniczne, aby mogło być pokarmem, musi być zniszczone i starte w kamieniach,

tak i ja, abym była pożyteczna Kościołowi i duszom muszę być zniszczona, chociaż na

zewnątrz nikt nie dostrzeże mojej ofiary. O Jezu, chcę być na zewnątrz utajona, tak jak ten

opłatek, gdzie oko nic nie dostrzeże, a jestem hostią Tobie zakonsekrowaną.(Dz 641)

642.

ŚW. FAUSTYNA OPISUJE WYDARZENIA Z NIEDZIELI PALMOWEJ

Niedziela Palmowa. W tę niedzielę przeżywałam w szczególny sposób uczucia

Najsłodszego Serca Jezusowego; duch mój był tam gdzie był Jezus, widziałam Pana Jezusa

siedzącego na oślątku i uczniów i wielkie rzesze, które szły razem z Panem Jezusem

rozradowane z gałęziami w ręku i jedni rzucali je pod nogi, gdzie jechał Pan Jezus, a inni

trzymali gałązki w górze skacząc i wyskakując przed Panem i nie wiedzieli co czynić z

radości. I widziałam drugą rzeszę, która wyszła na przeciw Jezusowi, tak samo z

rozradowanym obliczem i z gałęziami w rękach i nieustannie wykrzykiwali z radości 'i dzieci

małe, ale Jezus był bardzo poważny i dał mi poznać Pan, jak cierpiał w tym czasie. l w tej

chwili nic nie widziałam, tylko Jezusa, który miał Serce przesycone niewdzięcznością. (Dz

642)

643.

SPOWIEDNIK DOPATRZYŁ SIĘ W PRZEŻYCIACH ŚW. FAUSTYNY ZŁUDZEŃ

Spowiedź kwartalna. Ociec Bukowski. Kiedy znowuż mnie przynagliła jakaś siła

wewnętrzna, abym już dłużej nie odkładała tej sprawy, nie znajdując spokoju, powiedziałam

o tym spowiednikowi Ojcu Bukowskiemu, że jednak już dłużej nie mogę czekać. Ojciec mi

odpowiedział: Siostro, to jest złudzenie, tego Pan Jezus żądać nie może, Siostra ma śluby

wieczyste, to wszystko jest złuda, Siostra jakąś herezję wymyśla i krzyczy na mnie prawie na

cały głos. Zapytałam się, czy wszystko jest złudzeniem, odpowiedział mi, że- wszystko, a

więc jak mam nadal postępować, proszę mi powiedzieć. - A więc Siostra nie może iść za

żadnym natchnieniem, ma być rozproszona, nic nie zważać co będzie w duszy słyszeć: a

starać się na zewnątrz spełnić dobrze swoje obowiązki, a o tych rzeczach wcale nie myśleć,

żyć w zupełnym rozproszeniu. Odpowiedziałam: dobrze, bo dotychczas postępowałam

według własnego sumienia, a teraz, jak mi Ojciec każe nie zważać na wnętrze własne, więc

nie będę, i powiedział: jeżeli ci Pan Jezus coś znowu powie, proszę mi powiedzieć, a Siostrze

tego czynić nie wolno. Odpowiedziałam - dobrze, będę się starała być posłuszna. Nie wiem

skąd się Ojcu wzięła taka surowość. (Dz 643)

644a.

ŚW. FAUSTYNA OPISUJE STAN SWEJ DUSZY PO OSTATNIEJ SPOWIEDZI W

WIELKĄ ŚRODĘ

Kiedy odeszłam od konfesjonału, cały rój myśli przy tłoczył moją duszę; po co to być

szczerym, przecież to, com powiedziała, nie są grzechy, więc nie mam obowiązku o tym

mówić spowiednikowi, to znowuż, że jak to dobrze, już nie potrzebuję uważać na własne

wnętrze, byle na zewnątrz było dobrze, nie potrzebuję teraz na nic uważać, rzeczywiście, iść

za tymi głosami wewnętrznymi, które mnie nieraz tyle kosztują upokorzenia, już teraz będę

swobodna, to znowuż jakiś dziwny ból ścisnął moją duszę, - to mi nie wolno obcować z Tym,

którego jak gorąco pragnę? Który jest całą siłą mojej duszy? Zaczęłam wołać: do kogóż

pójdę, o Jezu. Ale z tą chwilą zakazu spowiednika zapadła w duszę moją ciemność wielka,

lękam się, aby nie usłyszeć jakiego głosu wewnątrz, aby przez to, nie złamać zakazu

spowiednika, to znowuż konam z tęsknoty za Bogiem. Wnętrze moje rozszarpane, nie mając

własnej woli, ale zupełnie zdana na Boga. (Dz 644)

644b.

ŚW. FAUSTYNA OPISUJE KONANIE SWEJ DUSZY

Było to w Wielką Środę, cierpienie to wzmogło się więcej w Wielki Czwartek. Kiedy

przyszłam na rozmyślanie. weszłam w rodzaj konania, nie czułam obecności Bożej, ale cała

sprawiedliwość Boża zaciążyła nade mną, widziałam się jakoby ubita za grzechy świata.

Szatan zaczął szydzić ze mnie: widzisz, już teraz nie będziesz się starała o dusze, patrz, jaką

masz zapłatę, nikt ci nie będzie wierzył, że, tego żąda Jezus, patrz, jak cierpisz teraz, a co

jeszcze cierpieć będziesz, przecież już cię teraz zwolnił spowiednik z tego wszystkiego. Teraz

mogę żyć, jak mi się podoba, byle na zewnątrz było dobrze. Te straszne "myśli dręczyły omie

całą godzinę. Kiedy się zbliżała Msza św. ból mi ścisnął serce, to ja mam wyjść z Zakonu? A

jeżeli Ojciec mi powiedział, że to jakaś herezja, to mam odpaść od Kościoła? - zawołałam

głosem wewnętrznym i bolesnym do Pana: Jezu, ratuj mnie. Jednak ani jeden promień światła

nie wchodził do duszy mojej i czuję, że mnie siły opuszczają, jakoby rozdział ciała od duszy.

Poddaję się woli Bożej i powtarzam: niech się stanie o Boże, ze mną to, coś postanowił, nie

ma już nic we mnie mojego. Wtem nagle ogarnęła mnie obecność Boża i przeniknęła mnie na

wskroś, do szpiku kości. Był to czas przyjęcia Komunii św. W chwilę po Komunii św.

straciłam wszystko co mnie otacza i gdzie jestem. (Dz 644)

645.

PAN JEZUS POLECA ŚW. FAUSTYNIE POSŁUSZEŃSTWO SPOWIEDNIKOWI

Wtem ujrzałam Pana Jezusa w takiej postaci, jak jest namalowany na tym obrazie i

powiedział mi: - Powiedz spowiednikowi, że dzieło to, Moim jest, a ciebie, używam jako

nędznego narzędzia. - I powiedziałam: - Jezu, ja nie mogę nic czynić co mi każesz, bo mi

spowiednik powiedział, że to wszystko jest złudzeniem i nie wolno mi słuchać Twojego,

żadnego rozkazu, ja nic nie będę czynić co mi teraz będziesz polecał. Przepraszam Cię Panie,

mnie nic nie wolno, ja muszę być posłuszna spowiednikowi. Jezu, przepraszam Cię

najmocniej, Ty wiesz, co cierpię z tego powodu, ale trudno, Jezu, mnie spowiednik nie

pozwolił iść za rozkazami Twoimi. Jezus słuchał z łaskawością i zadowoleniem tych moich

wywodów i żalów. Ja myślałam, że to bardzo obrazi Pana Jezusa, a tymczasem przeciwnie,

Jezus był zadowolony i rzekł do mnie łaskawie: - O wszystkim mów zawsze spowiednikowi

co Ja ci polecam i co mówię do ciebie, a czyń tylko to, na co otrzymasz pozwolenie, nie

trwóż się i nie lękaj niczego, Ja jestem z tobą. - Dusza moja napełniona radością i pierzchły

wszystkie myśli dręczące, a pewność i odwaga wstąpiły do duszy mojej. (Dz 645)

646.

SPOWIEDNIK USPOKOIŁ ŚW. FAUSTYNĘ

Jednak po chwili weszłam w mękę, jaką cierpiał Jezus w ogrodzie Oliwnym. Trwało

to do piątku rana. W piątek przeżywałam Mękę Jezusa, ale już w inny sposób. W tym dniu

przyjechał do nas z Derd Ojciec Bukowski. Jakaś dziwna moc mnie popchnęła, abym poszła

do spowiedzi i powiedziała o wszystkim co mi się przydarzyło i co mi Jezus powiedział.

Kiedy o tym powiedziałam Ojcu - Ojciec był całkiem inny i powiedział mi: Niech się Siostra

nie lęka niczego, nic się Siostrze złego nie stanie, bo Pan Jezus nie dopuści. Jak Siostra jest

posłuszna i w takim usposobieniu, proszę się niczym nie martwić. Bóg znajdzie sposób do

przeprowadzenia tego dzieła, proszę mieć zawsze taką prostotę i szczerość i o wszystkim

mówić Matce Generalnej. Ja to co powiedziałem, to dlatego, aby Siostrę przestrzec, bo

bywają złudzenia nawet u osób świętych, do tego może się nieraz przyłączyć jakiś podszept

szatański, a czasami od nas samych, więc trzeba być ostrożną; niech Siostra w dalszym ciągu

postępuje tak, jak dotąd, widzi Siostra, że Pan Jezus się za to nie gniewa. Może Siostra

powtórzyć te niektóre rzeczy, które teraz zaszły, stałemu spowiednikowi.(Dz 646)

647.

PRZED SPOWIEDZIĄ NALEŻY POMODLIĆ SIĘ ZA SPOWIEDNIKA

Jedną rzecz zrozumiałam, że muszę się wiele modlić za każdego spowiednika o

światło Ducha Świętego, bo kiedy przystępuję do konfesjonału, a najpierw nie pomodliłam

się gorąco, to niewiele mnie zrozumie spowiednik. Ojciec ten zachęcał mnie do gorącej

modlitwy w tych intencjach, aby Bóg lepiej dał poznać i zrozumieć rzeczy te, które żąda ode

mnie: niech Siostra odprawia nowennę po nowennie, a Bóg łask nie odmówi. (Dz 647)

642.

ŚW. FAUSTYNA OPISUJE WYDARZENIA Z NIEDZIELI PALMOWEJ

Niedziela Palmowa. W tę niedzielę przeżywałam w szczególny sposób uczucia

Najsłodszego Serca Jezusowego; duch mój był tam gdzie był Jezus, widziałam Pana Jezusa

siedzącego na oślątku i uczniów i wielkie rzesze, które szły razem z Panem Jezusem

rozradowane z gałęziami w ręku i jedni rzucali je pod nogi, gdzie jechał Pan Jezus, a inni

trzymali gałązki w górze skacząc i wyskakując przed Panem i nie wiedzieli co czynić z

radości. I widziałam drugą rzeszę, która wyszła na przeciw Jezusowi, tak samo z

rozradowanym obliczem i z gałęziami w rękach i nieustannie wykrzykiwali z radości i dzieci

małe, ale Jezus był bardzo poważny i dał mi poznać Pan, jak cierpiał w tym czasie. l w tej

chwili nic nie widziałam, tylko Jezusa, który miał Serce przesycone niewdzięcznością. (Dz

642)

649.

DUSZA ŚW. FAUSTYNA ZATONĘŁĄ W BOGU

Rezurekcja. [12.łV.1936.] Kiedy weszłam do kaplicy duch mój zatonął w Bogu,

jedynym Skarbie swoim; obecność Jego zalała mnie. (Dz 649)

650.

ŚW. FAUSTYNA ODDAJE SWE ŻYCIE W RĘCE PANA JEZUSA

O Jezu mój, Mistrzu i Kierowniku mój, umacniaj mnie, oświecaj mnie w tych ciężkich

chwilach życia mojego, nie spodziewam się pomocy od ludzi, w Tobie cała nadzieja moja.

Czuję, że jestem sama wobec żądań Twoich, Panie. Pomimo lęków i wstręt6w natury, pełnię

wolę Twoją św. i pragnę ją spełnić, jak najwierniej w całym życiu i w śmierci swojej. Jezu, z

Tobą wszystko mogę, czyń ze mną co się Tobie. podoba, daj mi tylko Swoje miłosierne

Serce, a dość mi na tym.

O Jezu i Panie mój, dopomóż, niech się ze mną stanie to, coś zamierzył przed

wiekami, jestem gotowa na wszelkie skinienie woli Twojej świętej. Udziel światła rozmowni

mojemu, abym mogła poznać co jest wolą. Twoją. O Boże, który przenikasz duszę moją, Ty

wiesz, że niczego nie pragnę, prócz chwały Twojej.

O wolo Boża, rozkoszy serca mojego, pokarmie duszy mojej, światłość umysłu

mojego, siło wszechmocna woli mojej, bo kiedy się jednoczę z wolą Twoją Panie, wtenczas

moc Twoja działa przeze mnie i zajmuje miejsce słabej woli mojej. Na każdy dzień staram się

spełnić życzenie Boże.(Dz 650)

 

 Ciąg dalszy >>>

 

Sonda

Czy przedsoborowa Msza Trydencka? (po łacinie)
 

Polecany link, kliknij

Reklama

Kto jest teraz on-line

Naszą witrynę przegląda teraz 233 gości