Kodeks Prawa Kanonicznego (kan. 204-329)
Dokumenty Ko?cio?a - Ksi?ga II LUD BO?Y

 

Ksi?ga II

LUD BO?Y

Cz??? 1

WIERNI  

            Kan. 204 - §1. Wiernymi s? ci, którzy przez chrzest wszczepieni w Chrystusa, zostali ukonstytuowani Ludem Bo?ym i stawszy si? z tej racji na swój sposób uczestnikami kap?a?skiego, prorockiego i królewskiego pos?annictwa Chrystusa, zgodnie z w?asn? ka?dego pozycj?, s? powo?ani do wype?niania misji, jak? Bóg powierzy? pe?ni? Ko?cio?owi w ?wiecie.

            § 2. Ten Ko?ció?, ukonstytuowany i uporz?dkowany na tym ?wiecie jako spo?eczno??, trwa w Ko?ciele katolickim, kierowanym przez nast?pc? Piotra i biskupów we wspólnocie z nim.

   

            Kan. 205 - W pe?nej wspólnocie Ko?cio?a katolickiego pozostaj? tutaj na ziemi ci ochrzczeni, którzy w jego widzialnym organizmie ??cz? si? z Chrystusem wi?zami wyznawania wiary, sakramentów i zwierzchnictwa ko?cielnego.

   

            Kan. 206 - § 1. Z Ko?cio?em w specjalny sposób s? z??czeni katechumeni, ci mianowicie, którzy pod natchnieniem Ducha ?wi?tego wyra?n? wol? prosz? o w??czenie do niego i dlatego tym samym pragnieniem jak i ?yciem wiary, nadziei i mi?o?ci, które praktykuj?, ??cz? si? z Ko?cio?em, który ich wspiera ju? jako swoich.

            § 2. Ko?ció? otacza katechumenów szczególn? trosk?, zach?caj?c ich do prowadzenia ?ycia zgodnego z Ewangeli? i wprowadzaj?c do udzia?u w ?wi?tych obrz?dach, przyznaje im ju? ró?ne prerogatywy, które s? w?a?ciwe chrze?cijanom.

   

            Kan. 207 - § 1. Z ustanowienia Bo?ego s? w Ko?ciele w?ród wiernych ?wi?ci szafarze, których w prawie nazywa si? te? duchownymi, pozosta?ych za? nazywa si? ?wieckimi.

            § 2. Spo?ród jednych i drugich wywodz? si? wierni, którzy profesj? rad ewangelicznych, przez ?luby lub inne ?wi?te wi?zy, przez Ko?ció? uznane i zatwierdzone, w sposób szczególny po?wi?caj? si? Bogu a tak?e pomagaj? w zbawczej misji Ko?cio?a. Ich stan, cho? nie odnosi si? do hierarchicznej struktury Ko?cio?a, jednak nale?y do jego ?ycia i ?wi?to?ci.

 

Tytu? I

OBOWI?ZKI I PRAWA WSZYSTKICH WIERNYCH    

            Kan. 208 - Z racji odrodzenia w Chrystusie wszyscy wierni s? równi co do godno?ci i dzia?ania, na skutek czego ka?dy, zgodnie z w?asn? pozycj? i zadaniem wspó?pracuje w budowaniu Cia?a Chrystusowego.

   

            Kan. 209 - § 1. Wierni zobowi?zani s? - ka?dy przez swoje w?asne dzia?anie - zachowa? zawsze wspólnot? z Ko?cio?em.

            § 2. Z wielk? pilno?ci? wierni powinni wype?nia? obowi?zki, którymi s? zwi?zani zarówno wobec Ko?cio?a powszechnego, jak i partykularnego, do którego nale?? zgodnie z przepisami prawa.

   

            Kan. 210 - Wszyscy wierni, zgodnie z w?asn? pozycj?, winni stara? si? prowadzi? ?ycie ?wi?te, przyczynia? si? do wzrostu Ko?cio?a i ustawicznie wspiera? rozwój jego ?wi?to?ci.

   

            Kan. 211 - Wszyscy wierni maj? obowi?zek i prawo wspó?pracy w tym, aby Bo?e przepowiadanie zbawienia rozszerza?o si? coraz bardziej na wszystkich ludzi ka?dego czasu i ca?ego ?wiata.

   

            Kan. 212 - § 1. To, co ?wi?ci pasterze, jako reprezentanci Chrystusa, wyja?niaj? jako nauczyciele wiary albo postanawiaj? jako kieruj?cy Ko?cio?em, wierni, ?wiadomi w?asnej odpowiedzialno?ci, obowi?zani s? wype?nia? z chrze?cija?skim pos?usze?stwem.

            § 2. Wierni maj? prawo, by przedstawia? pasterzom Ko?cio?a swoje potrzeby, zw?aszcza duchowe, jak równie? swoje ?yczenia.

            § 3. Stosownie do posiadanej wiedzy, kompetencji i zdolno?ci, jakie posiadaj?, przys?uguje im prawo, a niekiedy nawet obowi?zek wyjawiania swojego zdania ?wi?tym pasterzom w sprawach dotycz?cych dobra Ko?cio?a, oraz - zachowuj?c nienaruszalno?? wiary i obyczajów, szacunek wobec pasterzy, bior?c pod uwag? wspólny po?ytek i godno?? osoby - podawania go do wiadomo?ci innym wiernym.

   

            Kan. 213 - Wierni maj? prawo otrzymywa? pomoce od swoich pasterzy z duchowych dóbr Ko?cio?a, zw?aszcza za? s?owa Bo?ego i sakramentów.

   

            Kan. 214 - Wiernym przys?uguje prawo sprawowania kultu Bo?ego, zgodnie z przepisami w?asnego obrz?dku, zatwierdzonego przez prawowitych pasterzy Ko?cio?a, jak równie? pod??ania w?asn? drog? ?ycia duchowego, zgodn? jednak z doktryn? Ko?cio?a.

   

            Kan. 215 - Wierni maj? prawo swobodnego zak?adania stowarzysze? i kierowania nimi dla celów mi?o?ci lub pobo?no?ci albo dla o?ywiania chrze?cija?skiego powo?ania w ?wiecie, a tak?e odbywania zebra? dla wspólnego osi?gni?cia tych celów.

   

            Kan. 216 - Wszyscy wierni, którzy uczestnicz? w misji Ko?cio?a, maj? prawo, by przez w?asne inicjatywy, ka?dy zgodnie ze swoim stanem i pozycj?, popierali lub podtrzymywali apostolsk? dzia?alno??. ?adna jednak inicjatywa nie mo?e sobie przypisywa? miana katolickiej, je?li nie otrzyma zgody kompetentnej w?adzy ko?cielnej.

   

            Kan. 217 - Wierni, którzy to przez chrzest s? powo?ywani do prowadzenia ?ycia zgodnego z doktryn? ewangeliczn?, posiadaj? prawo do wychowania chrze?cija?skiego, przez które maj? by? odpowiednio przygotowywani do osi?gni?cia dojrza?o?ci osoby ludzkiej i jednocze?nie do poznania i prze?ywania tajemnicy zbawienia.

   

            Kan. 218 - Ci którzy zajmuj? si? ?wi?tymi naukami, korzystaj? ze s?usznej wolno?ci poszukiwania, jak równie? roztropnego wypowiadania swojego zdania w sprawach, w których s? specjalistami, z zachowaniem jednak pos?usze?stwa nale?nego Nauczycielskiemu Urz?dowi Ko?cio?a.

   

            Kan. 219 - Wszyscy wierni maj? prawo by? wolni od jakiegokolwiek przymusu w wyborze stanu ?ycia.

   

            Kan. 220 - Nikomu nie wolno bezprawnie narusza? dobrego imienia, które kto? posiada, ani te? narusza? prawa ka?dej osoby do ochrony w?asnej intymno?ci.

   

            Kan. 221 - § 1. Wiernym przys?uguje legalne dochodzenie i obrona przys?uguj?cych im w Ko?ciele uprawnie? na w?a?ciwym forum ko?cielnym wed?ug przepisów prawa.

            § 2. Wierni, je?eli zostali wezwani przed s?d przez kompetentn? w?adz?, maj? prawo, by byli s?dzeni z zachowaniem przepisów prawa, stosowanych ze s?uszno?ci?.

            § 3. Wiernym przys?uguje prawo, by nie nak?adano na nich kar kanonicznych, jak tylko zgodnie z przepisami ustawy.

   

            Kan. 222 - § 1. Wierni maj? obowi?zek zaradzi? potrzebom Ko?cio?a, aby posiada? ?rodki konieczne do sprawowania kultu, prowadzenia dzie? apostolstwa oraz mi?o?ci, a tak?e do tego, co jest konieczne do godziwego utrzymania szafarzy.

            § 2. Obowi?zani s? tak?e do popierania sprawiedliwo?ci spo?ecznej, jak równie?, pami?taj?c o przykazaniu Pana, do udzielania pomocy biednym z w?asnych dochodów.

   

            Kan. 223 - § 1. W wykonywaniu swoich praw - czy to indywidualnie, czy zrzeszeni w stowarzyszeniach - wierni powinni mie? na uwadze dobro wspólne Ko?cio?a, uprawnienia innych oraz w?asne obowi?zki wobec drugich.

            § 2. Ze wzgl?du na dobro wspólne, przys?uguje w?adzy ko?cielnej prawo domagania si?, by wierni korzystali z umiarem z przys?uguj?cych im praw.

 

Tytu? II

OBOWI?ZKI I PRAWA WIERNYCH ?WIECKICH    

            Kan. 224 - Oprócz obowi?zków i praw, które s? wspólne wszystkim wiernym, jak równie? tych, które s? ustalone w innych kanonach, wierni ?wieccy s? zwi?zani obowi?zkami i ciesz? si? uprawnieniami, wyliczonymi w kanonach niniejszego tytu?u.

   

            Kan. 225 - § 1. ?wieccy, którzy na równi ze wszystkimi wiernymi przez chrzest i bierzmowanie s? przeznaczeni przez Boga do apostolstwa, maj? ogólny obowi?zek i zarazem prawo wspó?pracowa? - czy to indywidualnie, czy te? zrzeszeni w stowarzyszeniach - a?eby Bo?e przepowiadanie zbawienia by?o poznane przez wszystkich ludzi na ca?ym ?wiecie i przez nich przyj?te. Ten obowi?zek spoczywa na nich w sposób szczególny w tych okoliczno?ciach, w których tylko przez nich ludzie mog? us?ysze? Ewangeli? i pozna? Chrystusa.

            § 2. Ka?dy, zgodnie z w?asn? pozycj?, jest tak?e szczególnie zobowi?zany przepaja? i udoskonala? duchem ewangelicznym porz?dek doczesny, daj?c w ten sposób w dokonywaniu tych spraw i w wykonywaniu ?wieckich funkcji szczególne ?wiadectwo Chrystusowi.

   

            Kan. 226 - § 1. ?yj?cy w stanie ma??e?skim, zgodnie z w?asnym powo?aniem, maj? szczególny obowi?zek przyczynia? si? do budowania Ludu Bo?ego przez ma??e?stwo i rodzin?.

            § 2. Rodzice, poniewa? dali dzieciom ?ycie, maj? bardzo powa?ny obowi?zek i prawo ich wychowania. St?d te? na pierwszym miejscu do chrze?cija?skich rodziców nale?y troska o chrze?cija?skie wychowanie dzieci, zgodnie z nauk? przekazywan? przez Ko?ció?.

   

            Kan. 227 - Wierni ?wieccy maj? prawo, aby w zakresie spraw doczesnej spo?eczno?ci przyznano im wolno?? przys?uguj?c? wszystkim obywatelom. Korzystaj?c wszak?e z tej wolno?ci, niech zatroszcz? si? o to, a?eby swoj? dzia?alno?? przepoi? duchem ewangelicznym i mie? na uwadze nauk? przedstawion? przez Nauczycielski Urz?d Ko?cio?a oraz wystrzega? si? przedstawiania w kwestiach w?tpliwych swojego stanowiska jako nauki Ko?cio?a.

   

            Kan. 228 - § 1. Odpowiednio przygotowani ?wieccy s? zdolni, by otrzyma? od ?wi?tych pasterzy te urz?dy ko?cielne i pos?ugi, które wolno im piastowa? zgodnie z przepisami prawa.

            § 2. ?wieccy odznaczaj?cy si? odpowiedni? wiedz?, roztropno?ci? i uczciwo?ci?, s? zdolni do tego, by jako biegli lub doradcy ?wiadczyli pomoc pasterzom Ko?cio?a, tak?e w radach dzia?aj?cych zgodnie z przepisem prawa.

   

            Kan. 229 - § 1. ?wieccy, aby mogli ?y? zgodnie z nauk? chrze?cija?sk?, a tak?e sami j? g?osi? oraz broni? w razie potrzeby, jak równie? mie? swój udzia? w wykonywaniu apostolatu, maj? obowi?zek i prawo poznania tej nauki, ka?dy w sposób dostosowany do jego mo?liwo?ci i zajmowanej pozycji.

            § 2. Maj? równie? prawo do zdobycia pe?niejszej znajomo?ci

?wi?tej nauki, wyk?adanej w ko?cielnych uniwersytetach czy fakultetach lub w instytutach wiedzy religijnej, ucz?szczaj?c tam na wyk?ady i zdobywaj?c stopnie akademickie.

            § 3. Podobnie - zachowuj?c jednak przepisy stawiaj?ce wymagania co do zdatno?ci - mog? otrzyma? od kompetentnej w?adzy ko?cielnej zlecenie nauczania ?wi?tej nauki.

   

            Kan. 230 - § 1. M??czy?ni ?wieccy, posiadaj?cy wiek i przymioty ustalone zarz?dzeniem Konferencji Episkopatu, mog? by? na sta?e przyj?ci, przepisanym obrz?dem liturgicznym, do pos?ugi lektora i akolity, udzielenie jednak tych pos?ug nie daje im prawa do utrzymania czy wynagrodzenia ze strony Ko?cio?a.

            § 2. ?wieccy mog? by? czasowo wyznaczeni do pe?nienia funkcji lektora w czynno?ciach liturgicznych, podobnie wszyscy ?wieccy mog? wykonywa? funkcje komentatora, kantora lub inne, zgodnie z przepisami prawa.

            § 3. Tam, gdzie to doradza konieczno?? Ko?cio?a, z braku szafarzy, tak?e ?wieccy, chocia?by nie byli lektorami lub akolitami, mog? wykonywa? pewne obowi?zki w ich zast?pstwie, mianowicie: pos?ug? s?owa, przewodniczy? modlitwom liturgicznym, udziela? chrztu a tak?e rozdziela? Komuni? ?wi?t?, zgodnie z przepisami prawa.

   

            Kan. 231 - § 1. ?wieccy, którzy na sta?e lub czasowo po?wi?caj? si? pos?udze Ko?cio?a, obowi?zani s? zdoby? odpowiedni? formacj? potrzebn? do w?a?ciwego wykonywania swego zadania, by j? spe?niali ?wiadomie, umiej?tnie i pilnie.

  § 2. Zachowuj?c przepis kan. 230, § 1, maj? prawo do godziwego wynagrodzenia, odpowiedniego ich pozycji, dzi?ki któremu, zachowuj?c równie? przepisy prawa pa?stwowego, mogliby zaradzi? potrzebom w?asnym oraz rodziny. Przys?uguje im te? prawo, by by?o w?a?ciwie przewidziane ubezpieczenie i zabezpieczenie spo?eczne, a tak?e ubezpieczenie zdrowotne.

 

Tytu? III

?WI?CI SZAFARZE CZYLI DUCHOWNI

Rozdzia? I

KSZTA?CENIE DUCHOWIE?STWA    

            Kan. 232 - Ko?ció? ma obowi?zek, a zarazem w?asne i wy??czne

prawo kszta?cenia tych, którzy s? przeznaczeni do ?wi?tej pos?ugi.

   

            Kan. 233 - § 1. Na ca?ej wspólnocie chrze?cija?skiej spoczywa obowi?zek troski o powo?ania, a?eby wystarczaj?co zaradzi? potrzebom ?wi?tej pos?ugi w ca?ym Ko?ciele. W sposób szczególny ten obowi?zek wi??e chrze?cija?sk? rodzin?, wychowawców oraz ze specjalnej racji kap?anów, zw?aszcza proboszczów. Biskupi diecezjalni, na których w najwy?szym stopniu spoczywa troska o rozbudzanie powo?a?, powinni powierzony sobie lud poucza? o wa?no?ci ?wi?tego pos?ugiwania i o konieczno?ci szafarzy w Ko?ciele, a tak?e inicjowa? i popiera? poczynania zmierzaj?ce do wspierania powo?a?, g?ównie przy pomocy dzie? do tego ustanowionych.

            § 2. Kap?ani, a zw?aszcza biskupi diecezjalni powinni troszczy? si? równie? o to, by m??czy?ni w bardziej dojrza?ym wieku, przekonani o powo?aniu do ?wi?tej pos?ugi, otrzymali roztropn? pomoc ujawnion? s?owem i czynem oraz zostali w?a?ciwie przygotowani.

   

            Kan. 234 - § 1. Nale?y zachowa? i popiera? ni?sze seminaria lub inne tego rodzaju instytucje, tam gdzie istniej?, w których mianowicie - maj?c na uwadze wspieranie powo?a? - wraz z wykszta?ceniem humanistycznym i naukowym, przewidziana jest specjalna formacja religijna. Co wi?cej, gdzie biskup diecezjalny uzna to za wskazane, powinien doprowadzi? do erygowania ni?szego seminarium lub podobnej instytucji.

            § 2. Je?li w pewnych wypadkach okoliczno?ci czego innego nie doradzaj?, m?odzie?cy maj?cy zamiar przyst?pi? do kap?a?stwa winni otrzyma? tak? formacj? humanistyczn? i naukow?, jak? w ich kraju otrzymuj? m?odzie?cy zamierzaj?cy podj?? studia wy?sze.

   

            Kan. 235 - § 1. M?odzie?cy, zamierzaj?cy doj?? do kap?a?stwa, powinni dla otrzymania odpowiedniej formacji duchowej oraz przygotowania si? do w?a?ciwych im obowi?zków kszta?ci? si? w wy?szym seminarium przez ca?y okres formacji, albo - gdy zdaniem biskupa diecezjalnego wymagaj? tego okoliczno?ci - przynajmniej przez cztery lata.

            § 2. Ci, którzy zgodnie z przepisami prawa przebywaj? poza seminarium, powinni by? powierzeni przez biskupa diecezjalnego pobo?nemu i zdatnemu kap?anowi, który by czuwa? nad tym, by byli starannie formowani do ?ycia duchowego i karno?ci.

   

            Kan. 236 - Kandydaci do sta?ego diakonatu maj? by?, zgodnie z przepisami Konferencji Episkopatu, kszta?towani do piel?gnowania ?ycia duchowego oraz nauczeni w?a?ciwego wykonywania funkcji zwi?zanych z tym ?wi?ceniem:

            1 m?odzie?cy przebywaj?c w jakim? specjalnym domu przynajmniej przez trzy lata, chyba ?e biskup diecezjalny dla powa?nych racji inaczej zarz?dzi?;

            2 starsi wiekiem m??czy?ni, celibatariusze lub ?onaci, zgodnie z programem ustalonym przez Konferencj? Episkopatu roz?o?onym na trzy lata.

   

            Kan. 237 - § 1. W ka?dej diecezji, gdzie to jest mo?liwe a tak?e potrzebne, winno istnie? wy?sze seminarium. W przeciwnym razie alumni przygotowuj?cy si? do ?wi?tej pos?ugi powinni by? powierzeni innemu seminarium albo nale?y erygowa? seminarium mi?dzydiecezjalne.

            § 2. Seminarium mi?dzydiecezjalne nie mo?e by? erygowane bez wcze?niejszej aprobaty Stolicy Apostolskiej, dotycz?cej zarówno erekcji seminarium jak i jego statutów, uzyskanej przez Konferencj? Episkopatu, je?li chodzi o seminarium dla ca?ego jej terytorium, w przeciwnym razie przez zainteresowanych biskupów.

   

            Kan. 238 - § 1. Seminaria erygowane zgodnie z przepisem prawa otrzymuj? w Ko?ciele osobowo?? prawn? na mocy samego prawa.

            § 2. W za?atwianiu wszystkich spraw w imieniu seminarium wyst?puje jego rektor, chyba ?e w odniesieniu do pewnych spraw kompetentna w?adza postanowi?a inaczej.

   

            Kan. 239 - § 1. Ka?de seminarium powinno mie? rektora, który stoi na jego czele, a w razie potrzeby wicerektora, ekonoma, a tak?e, je?li alumni odbywaj? studia w samym seminarium, równie? wyk?adowców, którzy wk?adaj? ró?ne przedmioty, odpowiednio mi?dzy sob? skoordynowane.

            § 2. W ka?dym seminarium powinien by? przynajmniej jeden kierownik duchowy z pozostawieniem jednak alumnom swobody udania si? do innych kap?anów, wyznaczonych przez biskupa do tego zadania.

            § 3. W statutach seminarium nale?y przewidzie? sposób uczestniczenia innych wychowawców, wyk?adowców, a tak?e samych

alumnów w trosce rektora, zw?aszcza o zachowanie dyscypliny.

            Kan. 240 - § 1. Oprócz spowiedników zwyczajnych, powinni regularnie przychodzi? do seminarium tak?e inni spowiednicy, a ponadto alumni powinni mie? zawsze mo?liwo?? udania si?, z zachowaniem jednak seminaryjnej dyscypliny, do jakiegokolwiek spowiednika, w seminarium lub poza nim.

            § 2. W podejmowaniu decyzji przy dopuszczaniu alumnów do ?wi?ce? lub wydalaniu z seminarium, nigdy nie wolno ??da? opinii kierownika duchowego i spowiedników.

   

            Kan. 241 - § l. Do wy?szego seminarium biskup diecezjalny powinien przyjmowa? jedynie tych, którzy, bior?c pod uwag? ich przymioty ludzkie i moralne, duchowe i intelektualne, ich zdrowie fizyczne i psychiczne, jak równie? szczer? wol?, wydaj? si? by? zdolni do oddania si? na sta?e ?wi?tym pos?ugom.

            § 2. Zanim zostan? przyj?ci, winni przedstawi? dokumenty przyj?cia chrztu i bierzmowania oraz inne, które s? wymagane przez program kszta?cenia kap?a?skiego.

            § 3. Je?li chodzi o wydalonych z innego seminarium lub instytutu zakonnego, wymaga si? ponadto za?wiadczenia w?a?ciwego prze?o?onego, zw?aszcza o przyczynie ich wydalenia lub odej?cia.

            Kan. 242 - § 1. W poszczególnych krajach powinien obowi?zywa? program kszta?cenia kap?a?skiego, ustalony przez Konferencj? Episkopatu, z uwzgl?dnieniem norm wydanych przez najwy?sz? w?adz? ko?cieln? i zatwierdzony przez Stolic? ?wi?t?; powinien on by? równie? do nowych warunków przystosowany, a tak?e za zgod? Stolicy ?wi?tej okre?la? najwa?niejsze zasady i normy ogólne dotycz?ce kszta?cenia seminaryjnego, przystosowane do potrzeb pastoralnych ka?dego regionu lub prowincji.

            § 2. Normy zawarte w programie kszta?cenia, o którym w § 1,

winny by? przestrzegane we wszystkich seminariach, zarówno diecezjalnych, jak i mi?dzydiecezjalnych.

   

            Kan. 243 - Ka?de seminarium winno mie? ponadto w?asny regulamin, zatwierdzony przez biskupa diecezjalnego albo - w przypadku seminarium mi?dzydiecezjalnego - przez zainteresowanych biskupów. W regulaminie tym nale?y przystosowa? do miejscowych

warunków normy programu kszta?cenia kap?a?skiego, a zw?aszcza

dok?adniej sprecyzowa? te punkty dyscypliny, które dotycz? codziennego ?ycia alumnów oraz porz?dku ca?ego seminarium.

   

            Kan. 244 - Duchowa formacja alumnów w seminarium oraz kszta?cenie doktrynalne winny by? harmonijnie u?o?one i tak ukierunkowane, by alumni, ka?dy zgodnie z w?asn? zdolno?ci?, zdobywali wraz z odpowiedni? ludzk? dojrza?o?ci?, ducha Ewangelii i ?cis?? ??czno?? z Chrystusem.

   

            Kan. 245 - § 1. Przez formacj? duchow? alumni winni sta? si? zdolni do owocnego wykonywania pasterskiej pos?ugi i ukszta?towani w duchu misyjnym, rozumiej?c, ?e pos?ugi wype?niane zawsze w ?ywej wierze i mi?o?ci przyczyniaj? si? do ich u?wi?cenia; niech ucz? si? tak?e wypracowywa? te cnoty, które posiadaj? du?e znaczenie w obcowaniu z lud?mi, tak jednak, by doszli do osi?gni?cia w?a?ciwej harmonii pomi?dzy warto?ciami ludzkimi i nadprzyrodzonymi.

            § 2. Alumnów tak nale?y formowa?, a?eby, przepojeni umi?owaniem Ko?cio?a Chrystusowego, b?d?c zwi?zani pokor? i synowsk? mi?o?ci? z Biskupem Rzymskim, nast?pc? ?wi?tego Piotra, przylgn?li do w?asnego biskupa jako wierni wspó?pracownicy oraz podejmowali zgodn? wspó?prac? z bra?mi; przez wspólne ?ycie w seminarium a tak?e przez nawi?zywanie przyja?ni i ??czno?ci z drugimi, przygotowywali si? do braterskiej jedno?ci z diecezjalnym prezbiterium, którego b?d? uczestnikami w s?u?bie Ko?cio?a.

   

            Kan. 246 - § 1. Sprawowanie Eucharystii winno by? centrum ca?ego ?ycia seminaryjnego, tak ?eby alumni, uczestnicz?c codziennie w samej mi?o?ci Chrystusa, czerpali g?ównie z tego najbogatszego ?ród?a si?? ducha do pracy apostolskiej oraz dla swego duchowego ?ycia.

            § 2. Niech b?d? przygotowani do odmawiania liturgii godzin, któr? s?udzy Bo?y w imieniu Ko?cio?a modl? si? do Boga za ca?y

powierzony sobie lud, a nawet za ca?y ?wiat.

            § 3. Nale?y o?ywia? kult Naj?wi?tszej Maryi Panny, równie? przez ró?aniec, rozmy?lanie oraz inne ?wiczenia pobo?ne, przez które alumni zdobywaj? ducha modlitwy i otrzymuj? wzmocnienie dla

w?asnego powo?ania.

            § 4. Powinni si? przyzwyczaja? do cz?stego korzystania z sakramentu pokuty i zaleca si?, by ka?dy mia? kierownika swojego ?ycia duchowego, ale wybranego w sposób wolny, przed którym móg?by z zaufaniem otwiera? swoje sumienie.

            § 5. Ka?dego roku alumni powinni odprawi? ?wiczenia duchowe.

   

            Kan. 247 - § 1. Do zachowania celibatu maj? by? przygotowani

przez odpowiednie wychowanie i niech ucz? si? docenia? go jako szczególny dar Bo?y.

            § 2. Alumnów trzeba nale?ycie zapozna? z obowi?zkami i trudami, które s? w?a?ciwe ?wi?tym s?ugom Ko?cio?a, nie ukrywaj?c ?adnej trudno?ci ?ycia kap?a?skiego.

   

            Kan. 248 - Przekazywane kszta?cenie naukowe dotyczy tego, by alumni, wraz z ogóln? kultur? odpowiadaj?c? potrzebom miejsca i czasu, otrzymali obszern? i solidn? znajomo?? nauk ?wi?tych, tak by opieraj?c si? na nich i karmi?c nimi swoj? wiar?, mogli g?osi? nauk? Ewangelii wspó?czesnym sobie ludziom w sposób odpowiedni i przystosowany do ich mentalno?ci.

   

            Kan. 249 - W programie kszta?cenia kap?a?skiego nale?y przewidzie?, by alumni nie tylko nauczyli si? dok?adnie j?zyka ojczystego, lecz tak?e by dobrze znali j?zyk ?aci?ski oraz posiadali wystarczaj?c? znajomo?? j?zyków obcych, których umiej?tno?? wyda si? konieczna lub po?yteczna do ich formacji albo do wykonywania pasterskiej pos?ugi.

   

            Kan. 250 - Przewidziane w samym seminarium studia filozoficzne i teologiczne mo?na odbywa? albo sukcesywnie, albo równocze?nie, zgodnie z postanowieniami programu kszta?cenia kap?a?skiego; maj? one obj?? przynajmniej pe?ne sze?? lat, tak jednak, by czas przeznaczony na studia filozoficzne zawiera? pe?ne dwa lata, a na studia teologiczne pe?ne cztery lata.

   

            Kan. 251 - Kszta?cenie filozoficzne, które ma si? oprze? na wiecznie trwa?ym dziedzictwie filozoficznym, uwzgl?dniaj?cym równie? wspó?czesne badania filozoficzne, ma si? tak odbywa?, by doskonali?o formacj? humanistyczn? alumnów, ?wiczy?o umys? i przygotowywa?o ich do podj?cia studiów teologicznych.

   

            Kan. 252 - § 1. Kszta?cenie teologiczne, w ?wietle wiary pod kierownictwem Urz?du Nauczycielskiego, winno by? tak prowadzone, by alumni poznali ca?? doktryn? katolick? opart? na Objawieniu, uczynili j? pokarmem w?asnego ?ycia duchowego, a w wykonywaniu pos?ugi potrafili j? odpowiednio g?osi? i jej broni?.

            § 2. Z szczególn? staranno?ci? nale?y kszta?ci? alumnów w Pi?mie ?wi?tym, tak by zdobyli znajomo?? ca?ego Pisma ?wi?tego.

            § 3. Nale?y prowadzi? wyk?ady teologii dogmatycznej, oparte zawsze na s?owie Bo?ym pisanym, ??cznie ze ?wi?t? Tradycj?, przy pomocy których alumni winni si? nauczy? wnika? w tajemnice zabwienia, zw?aszcza za nauczycielem ?w. Tomaszem, a tak?e wyk?ady teologii moralnej i pastoralnej, prawa kanonicznego, liturgii, historii Ko?cio?a oraz innych dyscyplin, pomocniczych i specjalnych, zgodnie z przepisami programu kszta?cenia kap?a?skiego.

   

            Kan. 253 - § 1. Na stanowisko wyk?adowców przedmiotów filozoficznych, teologicznych i prawnych, biskup lub zainteresowani biskupi, powinni mianowa? tylko tych, którzy odznaczaj?c si? cnot?, uzyskali doktorat lub licencjat na uniwersytecie albo wydziale uznanym przez Stolic? Apostolsk?.

            § 2. Nale?y zadba?, by zosta?o mianowanych tylu ró?nych wyk?adowców, ilu potrzeba do nauczania Pisma ?wi?tego, teologii dogmatycznej, teologii moralnej, liturgii; filozofii, prawa kanonicznego, historii Ko?cio?a oraz innych przedmiotów, które winny by? wyk?adane w?asn? metod?.

            § 3. Wyk?adowca, który powa?nie si? sprzeniewierzy? swojemu

zadaniu, powinien by? usuni?ty przez w?adz?, o której w § 1.

   

            Kan. 254 - § 1. Wyk?adowcy winni si? stale troszczy? w nauczaniu przedmiotów o wewn?trzn? jedno?? i harmoni? ca?ej nauki wiary, by alumni do?wiadczali, ?e zdobywaj? jedn? wiedz?. Aby ?atwiej to osi?gn??, powinien kto? w seminarium kierowa? ca?ym porz?dkiem studiów.

            § 2. Alumnów tak nale?y naucza?, by i sami byli zdolni bada? zagadnienia metod? naukow? przy pomocy w?asnych poszukiwa?; trzeba wi?c prowadzi? ?wiczenia, w których alumni, pod kierunkiem wyk?adowców, nauczyliby si? w?asnym wysi?kiem przeprowadza? pewne studia.

   

            Kan. 255 - Chocia? ca?a formacja alumnów w seminarium ma cel pastoralny, nale?y zorganizowa? w nim kszta?cenie ?ci?le pastoralne, przez które - uwzgl?dniaj?c równie? potrzeby miejsca i czasu - alumni nauczyliby si? zasad i umiej?tno?ci wype?niania pos?ugi nauczania Ludu Bo?ego, u?wi?cania i kierowania.

            Kan. 256 - § 1. Nale?y pilnie poucza? alumnów w tym, co

w szczególny sposób jest zwi?zane ze ?wi?tym pos?ugiwaniem, zw?aszcza w umiej?tno?ci katechizowania i g?oszenia homilii, w kulcie Bo?ym, szczególnie za? w sprawowaniu sakramentów, kontaktach z lud?mi, równie? z niekatolikami lub z niewierz?cymi, w kierowaniu parafi? a tak?e w wype?nianiu pozosta?ych zada?.

            § 2. Alumnów nale?y zapoznawa? z potrzebami ca?ego Ko?cio?a,

tak by troszczyli si? o popieranie powo?a?, o sprawy misyjne, ekumeniczne oraz inne bardziej pal?ce, w tym tak?e spo?eczne.

   

            Kan. 257 - § 1. Nale?y zabiega? o takie wykszta?cenie alumnów, by troszczyli si? nie tylko o Ko?ció? partykularny, dla s?u?enia któremu b?d? inkardynowani, lecz tak?e o ca?y Ko?ció?, i okazywali gotowo?? oddania si? Ko?cio?om partykularnym, b?d?cym w wielkiej i nag?ej potrzebie.

            § 2. Biskup diecezjalny winien zatroszczy? si? o to, by duchowni zamierzaj?cy uda? si? z w?asnego Ko?cio?a partykularnego do Ko?cio?a partykularnego innego kraju, zostali odpowiednio przygotowani do wype?niania tam ?wi?tego pos?ugiwania, by mianowicie zdobyli znajomo?? j?zyka kraju, a tak?e rozumieli jego instytucje, warunki socjalne, obyczaje i zwyczaje.

   

            Kan. 258 - Alumni, by posi??? umiej?tno?? prowadzenia apostolstwa, tak?e w samej praktyce, podczas trwania studiów, a zw?aszcza w czasie wakacji, winni by? wprowadzeni w praktyk? pastoraln? poprzez ?wiczenia prowadzone zawsze przez do?wiadczonego kap?ana, ustalone wed?ug uznania ordynariusza, a dostosowane do wieku alumnów i lokalnych warunków.

   

            Kan. 259 § 1. Do biskupa diecezjalnego albo do zainteresowanych biskupów, je?li chodzi o seminarium mi?dzydiecezjalne, nale?y decyzja co do nadrz?dnego zarz?du i administracji seminarium.

            § 2. Biskup diecezjalny, a w przypadku seminarium mi?dzydiecezjalnego zainteresowani biskupi maj?, cz?sto osobi?cie wizytowa? seminarium, czuwa? nad formacj? swoich alumnów, oraz nad dokonywanym w nim kszta?ceniem filozoficznym i teologicznym, i poznawa? sprawy zwi?zane z powo?aniem alumnów, zdolno?ci?, pobo?no?ci? i post?pami, zw?aszcza w zwi?zku ze ?wi?ceniami, których maj? udzieli?.

   

            Kan. 260 - Rektorowi, do którego nale?y troska o codzienne kierowanie seminarium, w wype?nianiu swoich obowi?zków powinni by? pos?uszni wszyscy, zgodnie jednak z postanowieniami programu kszta?cenia kap?a?skiego oraz regulaminu seminaryjnego.

   

            Kan. 261 - § 1. Rektor seminarium oraz - pod jego zwierzchnictwem - wychowawcy i wyk?adowcy winni we w?asnym zakresie czuwa? nad tym, by alumni dok?adnie zachowywali normy ustalone w programie kszta?cenia kap?a?skiego i w regulaminie seminaryjnym.

            § 2. Rektor seminarium oraz kierownik studiów maj? czuwa? nad tym, by wyk?adowcy w?a?ciwie wype?niali swoje zadanie, zgodnie z przepisami programu kszta?cenia kap?a?skiego i regulaminu seminaryjnego.

   

            Kan. 262 - Seminarium ma by? wyj?te spod zwierzchnictwa parafialnego, a wobec wszystkich przebywaj?cych w seminarium obowi?zki proboszcza winien spe?nia? rektor lub jego delegat, z wyj?tkiem spraw ma??e?skich i z zachowaniem przepisu kan. 985.

   

            Kan. 263 - Biskup diecezjalny, a je?li chodzi o seminarium mi?dzydiecezjalne zainteresowani biskupi, w cz??ci okre?lonej przez nich we wspólnym porozumieniu, powinni zatroszczy? si? o dostarczenie ?rodków potrzebnych do za?o?enia i zachowania seminarium, utrzymania alumnów, wynagrodzenia wyk?adowców oraz innych potrzeb seminarium.

   

            Kan. 264 - § 1. By zabezpieczy? potrzeby seminarium - oprócz

zbiórki o które w kan. 1266 - biskup mo?e na?o?y? na diecezj? podatek.

            § 2. Obowi?zek p?acenia podatku na seminarium maj? wszystkie

ko?cielne osoby prawne, tak?e prywatne,posiadaj?ce siedzib? w diecezji, chyba ?e utrzymuj? si? tylko z ja?mu?ny albo znajduje si? u nich aktualnie kolegium studiuj?cych ,lub nauczaj?cych, dla wspólnego dobra Ko?cio?a. Podatek taki winien by? powszechny i proporcjonalny do dochodów tych, którzy winni go p?aci?, a tak?e okre?lony zgodnie z potrzebami seminarium.

 

Rozdzia? II

PRZYNALE?NO?? CZYLI INKARDYNACJA DUCHOWNYCH    

            Kan. 265 - Ka?dy duchowny powinien by? inkardynowany do

jakiego? Ko?cio?a partykularnego albo do pra?atury personalnej, albo do jakiego? instytutu ?ycia konsekrowanego lub do jakiego? stowarzyszenia, które posiada t? zdolno??, tak ?e nie mo?e by? duchownych nikomu nie podlegaj?cych czyli tu?aczy.

   

            Kan. 266 - § 1. Przyjmuj?cy diakonat staje si? duchownym i zostaje inkardynowany do Ko?cio?a partykularnego lub pra?atury personalnej, dla których pos?ugi zosta? promowany.

            § 2. Cz?onek instytutu zakonnego po ?lubach wieczystych albo

cz?onek kleryckiego stowarzyszenia ?ycia apostolskiego definitywnie do niego w??czony, przyjmuj?c diakonat zostaje jako duchowny inkardynowany do tego? instytutu lub stowarzyszenia, chyba ?e w odniesieniu do stowarzysze? co innego postanawiaj? konstytucje.

            § 3. Cz?onek instytutu ?wieckiego przez przyj?cie diakonatu zostaje inkardynowany do Ko?cio?a partykularnego, dla pos?ugi którego zosta? promowany, chyba ?e na mocy zezwolenia Stolicy Apostolskiej jest inkardynowany do samego instytutu.

   

            Kan. 267 - § 1. Aby duchowny ju? inkardynowany móg? by?

wa?nie inkardynowany do innego Ko?cio?a partykularnego, winien

otrzyma? od biskupa diecezjalnego podpisane przez niego pismo ekskardynuj?ce i jednocze?nie pismo inkardynuj?ce podpisane przez biskupa diecezjalnego Ko?cio?a partykularnego, do którego pragnie si? inkardynowa?.

            § 2. Udzielona w ten sposób ekskardynacja osi?ga swój skutek

z chwil? inkardynacji w innym Ko?ciele partykularnym.

   

            Kan. 268 - § 1. Duchowny, który przesiedli? si? zgodnie z przepisami prawa z w?asnego Ko?cio?a partykularnego do innego, po up?ywie pi?ciu lat zostaje na mocy samego prawa inkardynowany do tego Ko?cio?a partykularnego, je?li tak? wol? wyrazi? na pi?mie, zarówno biskupowi diecezjalnemu Ko?cio?a goszcz?cego, jak i w?asnemu biskupowi diecezjalnemu i ?aden z nich nie wyrazi? na pi?mie sprzeciwu w ci?gu czterech miesi?cy od otrzymania pisma.

            § 2. Przez w??czenie na sta?e lub definitywne do instytutu ?ycia konsekrowanego albo do stowarzyszenia ?ycia apostolskiego, duchowny, który zgodnie z postanowieniem kan. 266, § 2, zostaje inkardynowany do takiego instytutu lub stowarzyszenia, jest ekskardynowany z w?asnego Ko?cio?a partykularnego.

   

            Kan. 269 - Biskup diecezjalny nie powinien dokonywa? inkardynacji, jak tylko wtedy, gdy:

            1 domaga si? tego konieczno?? lub po?ytek jego Ko?cio?a partykularnego i z zachowaniem przepisów prawa dotycz?cych godziwego utrzymania duchownych;

            2 na podstawie dokumentu zgodnego z prawem ustali, ?e zosta?a udzielona ekskardynacja i ponadto otrzyma od biskupa diecezjalnego ekskardynuj?cego - w razie potrzeby z zachowaniem tajemnicy - odpowiednie ?wiadectwa o ?yciu duchownego, obyczajach i studiach;

            3 duchowny temu? biskupowi diecezjalnemu o?wiadczy? na pi?mie, ?e chce si? po?wi?ci? s?u?bie nowego Ko?cio?a partykularnego, zgodnie z przepisami prawa.

   

            Kan. 270 - Ekskardynacji mo?na udzieli? godziwie tylko z racji, którymi s? po?ytek Ko?cio?a lub dobro samego duchownego. Natomiast nie wolno jej odmówi?, chyba ?e istniej? powa?ne przyczyny; duchowny, który czuje si? pokrzywdzony i znalaz? sobie innego biskupa, mo?e odwo?a? si? przeciwko decyzji.

   

            Kan. 271 - § 1. Poza wypadkiem prawdziwej konieczno?ci w?asnego Ko?cio?a partykularnego, biskup diecezjalny nie powinien odmawia? zezwolenia na przesiedlenie si? duchownym, o których wie, ?e s? gotowi i uzna ich za odpowiednich, aby uda? si? do krajów odczuwaj?cych brak duchowie?stwa dla wype?niania tam ?wi?tego pos?ugiwania. Powinien jednak zatroszczy? si? przez pisemn? umow? z biskupem diecezjalnym miejsca, do którego chc? si? uda?, o ustalenie praw i obowi?zków tych duchownych.

            § 2. Biskup diecezjalny mo?e zezwoli? swoim duchownym przesiedli? si? do innego Ko?cio?a partykularnego na czas okre?lony, nawet wielokrotnie wznawiany, tak jednak, by ci duchowni pozostali inkardynowani do w?asnego Ko?cio?a partykularnego i kiedy do niego powróc? cieszyli si? wszystkimi uprawnieniami, jakie by posiadali, gdyby w nim wykonywali ?wi?te pos?ugiwanie.

            § 3. Duchowny, który przeszed? zgodnie z przepisami prawa do

innego Ko?cio?a partykularnego, pozostaj?c inkardynowany do w?asnego Ko?cio?a, mo?e by? dla s?usznej przyczyny odwo?any przez

w?asnego biskupa diecezjalnego, je?li zosta?a zachowana umowa zawarta z drugim biskupem oraz naturalna s?uszno??. Z zachowaniem

tych samych warunków, równie? biskup diecezjalny drugiego Ko?cio?a partykularnego mo?e temu samemu duchownemu, dla s?usznej

przyczyny, odmówi? zezwolenia na dalszy pobyt na swoim terytorium.

   

            Kan. 272 - Ekskardynacji i inkardynacji, jak równie? zezwolenia na przesiedlenie si? do innego Ko?cio?a partykularnego nie mo?e udzieli? administrator diecezjalny, chyba ?e po roku wakansu stolicy biskupiej i za zgod? kolegium konsultorów.

 

Rozdzia? II

OBOWI?ZKI I PRAWA DUCHOWNYCH    

            Kan. 273 - Duchowni maj? szczególny obowi?zek okazywania szacunku i pos?usze?stwa Papie?owi oraz ka?dy w?asnemu ordynariuszowi.

   

            Kan. 274 - § 1. Tylko duchowni mog? otrzyma? urz?dy, do wykonywania których wymaga si? w?adzy ?wi?ce? albo ko?cielnej w?adzy rz?dzenia.

            § 2. Duchowni maj? obowi?zek - chyba ?e usprawiedliwia ich prawnie uznana przeszkoda - przyj?? i wiernie wype?ni? zadanie powierzone im przez w?asnego ordynariusza.

   

            Kan. 275 - § 1. Wszyscy duchowni, zw?aszcza ?e podejmuj? to samo dzie?o, mianowicie budowanie Chrystusowego Cia?a, winni by? z??czeni ze sob? w?z?em braterstwa i modlitwy oraz wspó?pracowa? mi?dzy sob?, wed?ug przepisów prawa partykularnego.

            § 2. Duchowni powinni uzna? i popiera? misj?, jak? ?wieccy, ka?dy wed?ug swojej roli, wykonuj? w Ko?ciele i ?wiecie.

   

            Kan. 276 - § 1. Duchowni w swoim ?yciu z szczególnej racji obowi?zani s? d??y? do ?wi?to?ci, zw?aszcza ?e - b?d?c konsekrowani Bogu z nowego tytu?u przez przyj?cie ?wi?ce? - staj? si? szafarzami Bo?ych tajemnic dla s?u?enia Jego ludowi.

            § 2. Aby mogli osi?gn?? t? doskona?o??:

            1 powinni przede wszystkim wiernie i niestrudzenie wype?nia? obowi?zki pasterskiej pos?ugi;

            2 maj? posila? swoje duchowe ?ycie z podwójnego sto?u: Pisma ?wi?tego i Eucharystii; st?d usilnie zach?ca si? kap?anów, aby codziennie sprawowali Ofiar? eucharystyczn?, diakonów za?, by w jej sk?adaniu codziennie uczestniczyli;

            3 kap?ani a tak?e diakoni przygotowuj?cy si? do prezbiteratu maj? obowi?zek odmawia? codziennie liturgi? godzin, zgodnie z w?asnymi i zatwierdzonymi ksi?gami liturgicznymi, natomiast diakoni stali maj? odmawia? jej cz???, okre?lon? przez Konferencj? Episkopatu;

            4 obowi?zani s? równie? do odprawiania rekolekcji, wed?ug przepisów prawa partykularnego;

            5 zach?ca si?, by regularnie oddawali si? rozmy?laniu, cz?sto przyst?powali do sakramentu pokuty, oddawali szczególn? cze?? Bogurodzicy Dziewicy i praktykowali inne powszechne i partykularne ?rodki u?wi?cenia.

   

            Kan. 277 - § 1. Duchowni obowi?zani s? zachowa? ze wzgl?du na Królestwo niebieskie doskona?? i wieczyst? wstrzemi??liwo??; i dlatego zobowi?zani s? do celibatu, który jest szczególnym darem Bo?ym, dzi?ki któremu ?wi?ci szafarze mog? niepodzielnym sercem ?atwiej z??czy? si? z Chrystusem a tak?e swobodniej odda? si? s?u?bie Bogu i ludziom.

            § 2. Duchowni powinni odnosi? si? z nale?yt? roztropno?ci? do osób do których ucz?szczanie mog?oby narazi? na niebezpiecze?stwo ich obowi?zek zachowania wstrzemi??liwo?ci lub wywo?a? zgorszenie wiernych.

            § 3. Biskup diecezjalny mo?e wyda? bardziej szczegó?owe normy w tej sprawie i ocenia? w poszczegóLnych przypadkach zachowanie tego obowi?zku.

   

            Kan. 278 - § 1. Duchowni diecezjalni maj? prawo zrzeszania si? z innymi dla osi?gni?cia celów zgodnych ze stanem duchownym.

            § 2. Duchowni diecezjalni powinni w sposób szczególny docenia? te stowarzyszenia, które - maj?c statuty zatwierdzone przez kompetentn? w?adz? - przez odpowiedni i w?a?ciwie zatwierdzony sposób ?ycia oraz bratersk? pomoc pobudzaj? w?asn? ?wi?to?? w wykonywaniu pos?ugi, jak równie? sprzyjaj? pog??bianiu wi?zi mi?dzy sob? i z w?asnym biskupem.

            § 3. Duchowni powinni si? powstrzyma? od zak?adania lub przynale?no?ci do stowarzysze?, których cel albo dzia?alno?? nie dadz? si? pogodzi? z obowi?zkami w?a?ciwymi stanowi duchownemu lub mog?yby przeszkadza? w sumiennym wype?nianiu zadania zleconego im przez kompetentn? w?adz? ko?cieln?.

   

            Kan. 279 - § 1. Duchowni równie? po przyj?ciu kap?a?stwa powinni kontynuowa? studia teologiczne. Niech si? staraj? post?powa? za t? solidn? doktryn?, opart? na Pi?mie ?wi?tym, przekazan?a przez przodków i powszechnie przyj?t? przez Ko?ció?, która jest okre?lona zw?aszcza w dokumentach Soborów i Biskupów Rzymskich, unikaj?c ?wieckich nowo?ci oraz fa?szywej wiedzy.

            § 2. Kap?ani, wed?ug przepisów prawa partykularnego, maj? ucz?szcza? na wyk?ady duszpasterskie, jakie winny by? organizowane po ?wi?ceniach kap?a?skich, a tak?e w terminach ustalonych przez to prawo powinni bra? udzia? równie? w innych wyk?adach, zebraniach teologicznych lub konferencjach, daj?cych im okazj? nabycia pe?niejszego poznania ?wi?tej nauki i metod duszpasterskich.

            § 3. Powinni si? tak?e zapoznawa? z innymi naukami, zw?aszcza z tymi, które wi??? si? ze ?wi?tymi, przede wszystkim gdy u?atwiaj? wykonywanie pasterskiej pos?ugi.

   

            Kan. 280 - Bardzo zaleca si? duchownym jak?? form? ?ycia wspólnego, a tam, gdzie ono istnieje, nale?y je wedle mo?no?ci zachowa?.

   

            Kan. 281 - § 1. Wype?niaj?c ko?cieln? pos?ug?, duchowni zas?uguj? na wynagrodzenie odpowiednie ich pozycji, z uwzgl?dnieniem zarówno natury ich zadania, jak równie? okoliczno?ci miejsca i czasu, dzi?ki któremu mogliby zaspokoi? potrzeby w?asnego ?ycia a tak?e wynagrodzi? tych, których pomocy potrzebuj?.

            § 2. Nale?y tak?e zatroszczy? si?, by mieli w?a?ciwie zabezpieczon? opiek? spo?eczn?, je?liby byli dotkni?ci chorob?, niezdolno?ci? lub staro?ci?.

            § 3. Diakoni ?onaci, którzy si? ca?kowicie oddali ko?cielnej

pos?udze, zas?uguj? na wynagrodzenie wystarczaj?ce na ich utrzymanie oraz ich rodzin. Ci jednak, którzy otrzymuj? wynagrodzenie z racji ?wieckiego zawodu, który wykonuj? lub wykonywali, powinni z otrzymanych z tego dochodów zaspokaja? potrzeby w?asne i swojej rodziny.

   

            Kan. 282 - § 1. Duchowni powinni prowadzi? ?ycie proste i powstrzymywa? si? od wszystkiego, co tr?ci pró?no?ci?.

            § 2. Z dóbr, które im przypad?y z racji wykonywania ko?cielnego urz?du, to, co im zbywa po zapewnieniu godziwego utrzymania i wype?nieniu wszystkich obowi?zków w?asnego stanu, niech zechc? przeznaczy? na dobro Ko?cio?a i dzie?a mi?o?ci.

   

            Kan. 283 - § 1. Duchowni, chocia?by nie piastowali urz?du rezydencjalnego, nie powinni jednak na d?u?szy czas, który nale?y okre?li? prawem partykularnym, opuszcza? swojej diecezji bez zezwolenia - przynajmniej domniemanego - w?asnego ordynariusza.

            § 2. Przys?uguje im za? prawo do nale?nych i wystarczaj?cych

corocznych wakacji, okre?lonych prawem powszechnym lub partykularnym.

   

            Kan. 284 - Duchowni powinni nosi? odpowiedni strój ko?cielny, wed?ug przepisów wydanych przez Konferencj? Episkopatu a tak?e zwyczajów miejscowych, zgodnych z przepisami prawa.

   

            Kan. 285 - § 1. Duchowni powinni powstrzyma? si? od tego wszystkiego, co wprost nie przystoi ich stanowi, wed?ug przepisów prawa partykularnego.

            § 2. Duchowni niech unikaj? tego, co chocia? nie jest nieprzyzwoite, jednak obce stanowi duchownemu.

            § 3. Duchownym zabrania si? przyjmowania publicznych urz?dów, z którymi ??czy si? udzia? w wykonywaniu w?adzy ?wieckiej.

            § 4. Bez pozwolenia w?asnego ordynariusza nie wolno duchownym podejmowa? zarz?du dóbr nale??cych do ?wieckich albo ?wieckich urz?dów, z którymi ??czy si? obowi?zek sk?adania rachunków; nie wolno im r?czy?, nawet w?asnym maj?tkiem, bez porozumienia si? z w?asnym ordynariuszem, powinni te? si? powstrzyma? od podpisywania weksli, przez które mianowicie przyjmuje si? obowi?zek wyp?acenia pieni?dzy, bez ?adnego rozstrzygania sprawy.

   

            Kan. 286 - Zabrania si? duchownym uprawiania transakcji osobi?cie lub przez innych, czy to na w?asn?, czy na korzy?? innych, chyba ?e za zgod? legalnej w?adzy ko?cielnej.

   

            Kan. 287 - § 1. Duchowni powinni jak najbardziej popiera? zachowanie mi?dzy lud?mi pokoju i zgody, opartej na sprawiedliwo?ci.

            § 2. Nie mog? bra? czynnego udzia?u w partiach politycznych ani w kierowaniu zwi?zkami zawodowymi, chyba ?e - zdaniem kompetentnej w?adzy ko?cielnej - b?dzie wymaga?a tego obrona praw Ko?cio?a lub rozwój dobra wspólnego.

   

            Kan. 288 - Diakoni stali nie s? zwi?zani przepisami kanonów 284, 285,§§ 3 i 4, 286, 287,§ 2, chyba ?e prawo partykularne co innego postanawia.

   

            Kan. 289 - § 1. Poniewa? s?u?ba wojskowa nie odpowiada stanowi duchownemu, dlatego duchowni a tak?e kandydaci do ?wi?ce? nie powinni zaci?ga? si? dobrowolnie do wojska, chyba ?e za zezwoleniem w?asnego ordynariusza.

            § 2. Duchowni powinni korzysta? ze zwolnie? od wykonywania zada? i publicznych obowi?zków cywilnych, obcych stanowi duchownemu, przyznanych na ich korzy?? przez ustawy, umowy lub zwyczaje, chyba ?e w poszczególnych wypadkach w?asny ordynariusz zarz?dzi? inaczej.

 

Rozdzia? IV

UTRATA STANU DUCHOWNEGO

            Kan. 290 - Swi?cenia raz wa?nie przyj?te nigdy nie trac? wa?no?ci. Jednak?e duchowny traci stan duchowny:

            1 przez wyrok s?dowy lub dekret administracyjny, stwierdzaj?cy niewa?no?? ?wi?ce?;

            2 przez kar? wydalenia na?o?on? zgodnie z przepisami prawa;

            3 przez reskrypt Stolicy Apostolskiej, którego to reskryptu

Stolica Apostolska udziela diakonom tylko z powa?nych przyczyn,

a prezbiterom z najpowa?niejszych.

   

            Kan. 291 - Oprócz wypadków, o których w kan. 290, n. 1, utrata stanu duchownego nie niesie z sob? dyspensy od obowi?zku celibatu, która udzielana jest tylko przez Biskupa Rzymskiego.

   

            Kan. 292 - Duchowny, który utraci? stan duchowny zgodnie z przepisami prawa, traci z nim uprawnienia w?a?ciwe stanowi duchownemu, jak równie? nie podlega ?adnym obowi?zkom stanu duchownego, z zachowaniem przepisu kan. 291, ma zakaz wykonywania w?adzy ?wi?ce?, z zachowaniem przepisu kan. 976, tym samym zostaje pozbawiony wszystkich urz?dów, zada? i wszelkiej w?adzy delegowanej.

   

            Kan. 293 - Duchowny, który utraci? stan duchowny, nie mo?e ponownie by? w??czony do duchowie?stwa, chyba ?e przez reskrypt

Stolicy Apostolskiej.

 

Tytu? I V

PRA?ATURY PERSONALNE    

            Kan. 294 - Celem w?a?ciwego rozmieszczenia duchowie?stwa albo prowadzenia specjalnych dzie? duszpasterskich lub misyjnych w ró?nych regionach, albo dla ró?nych grup spo?ecznych, Stolica Apostolska, po wys?uchaniu zdania zainteresowanych Konferencji Episkopatu, mo?e erygowa? pra?atury personalne, z?o?one z prezbiterów i diakonów duchowie?stwa diecezjalnego.

   

            Kan. 295 - § 1. Pra?atura personalna rz?dzi si? statutami nadanymi przez Stolic? Apostolsk?, a na jej czele stoi pra?at jako w?asny ordynariusz, który ma prawo erygowa? krajowe lub mi?dzynarodowe seminarium, a tak?e inkardynowa? alumnów i promowa? ich do ?wi?ce? tytu?em s?u?by pra?aturze.

            § 2. Pra?at powinien zadba? zarówno o kszta?cenie duchowe tych, których promowa? wspomnianym tytu?em, jak te? o ich godne utrzymanie.

   

            Kan. 296 - Na podstawie umowy zawartej z pra?atur?, ?wieccy mog? si? po?wi?ci? dzie?om apostolskim pra?atury personalnej; sposób za? tej organicznej wspó?pracy a tak?e g?ówne obowi?zki i prawa z ni? z??czone, winny by? odpowiednio okre?lone w statutach.

   

            Kan. 297 - Statuty winny równie? okre?li? stosunki pra?atury personalnej do ordynariuszy miejscowych, w których ko?cio?ach partykularnych pra?atura personalna prowadzi lub zamierza prowadzi? swoje dzie?a duszpasterskie lub misyjne, za uprzedni? zgod? biskupa diecezjalnego.

 

Tytu? V

STOWARZYSZENIA WIERNYCH

Rozdzia? I

NORMY WSPÓLNE

            Kan. 298 - § 1. W Ko?ciele istniej? stowarzyszenia ró?ni?ce si? od instytutów ?ycia konsekrowanego i stowarzysze? ?ycia apostolskiego, w których wierni, czy to duchowni czy ?wieccy, albo duchowni i ?wieccy razem, d??? wspólnym wysi?kiem do o?ywiania doskonalszego ?ycia, do rozwoju publicznego kultu lub popierania chrze?cija?skiej doktryny, albo do podejmowania dzie? apostolatu, mianowicie poczyna? zwi?zanych z ewangelizacj?, wykonywania dzie? pobo?no?ci lub mi?o?ci lub zmierzaj?cych do o?ywienia duchem chrze?cija?skim porz?dku doczesnego.

            § 2. Wierni powinni nale?e? przede wszystkim do tych stowarzysze?, które przez kompetentn? w?adz? ko?cieln? zosta?y albo erygowane, albo s? przez ni? zalecane lub popierane.

   

            Kan. 299 - § l. Na podstawie zawartej mi?dzy sob? prywatnej

umowy, wierni mog? zak?ada? stowarzyszenia dla osi?gni?cia celów,

o których w kan. 298, § 1, z zachowaniem przepisu kan. 301, § 1.

            § 2. Tego rodzaju stowarzyszenia, chocia?by by?y przez w?adz? ko?cieln? zalecone lub by?y przez ni? popierane, nazywaj? si? stowarzyszeniami prywatnymi.

            § 3. Nie uznaje si? w Ko?ciele ?adnego prywatnego stowarzyszenia wiernych, chyba ?e jego statuty s? potwierdzone przez kompetentn? w?adz?.

   

            Kan. 300 - ?adne stowarzyszenie nie mo?e przybra? nazwy "katolickie", chyba za zgod? kompetentnej w?adzy ko?cielnej, zgodnie z kan. 312.

   

            Kan. 301 - § 1. Jedynie kompetentna w?adza ko?cielna mo?e erygowa? stowarzyszenia wiernych, które zamierzaj? przekazywa? doktryn? chrze?cija?sk? w imieniu Ko?cio?a albo te? rozwija? kult publiczny, b?d? te? przedsi?bra? inne cele, których realizacja ze swej natury zastrze?ona jest w?adzy ko?cielnej.

            § 2. Kompetentna w?adza ko?cielna, je?li to uzna za stosowne, mo?e erygowa? stowarzyszenia wiernych dla osi?gni?cia bezpo?rednio lub po?rednio tak?e innych celów duchowych, czemu nie zaradza si? dostatecznie przez poczynania osób prywatnych.

            § 3. Stowarzyszenia wiernych, erygowane przez kompetentn? w?adz? ka?cieln?, nazywaj? si? stowarzyszeniami publicznymi.

   

            Kan. 302 - Kleryckimi stowarzyszeniami wiernych s? nazwane te, które s? kierowane przez duchownych, podejmuj? wykonywanie ?wi?ce? oraz jako takie s? uznawane przez kompetentn? w?adz?.

   

            Kan. 303 - Stowarzyszenia, których cz?onkowie ?yj?c w ?wiecie uczestnicz? w duchu jakiego? instytutu zakonnego, pod wy?szym kierownictwem tego? instytutu prowadz? ?ycie apostolskie i zd??aj? do chrze?cija?skiej doskona?o?ci, nazywaj? si? trzecimi zakonami lub otrzymuj? inn? odpowiedni? nazw?.

   

            Kan. 304 - § 1. Wszystkie stowarzyszenia wiernych, zarówno publiczne, jak i prywatne, niezale?nie od tego, jaki nosz? tytu? lub nazw?, powinny mie? w?asne statuty, które okre?laj? cel stowarzyszenia, czyli przedmiot spo?eczny, siedzib?, zarz?d i warunki wymagane do uczestnictwa w nich i którymi te? okre?lone s? sposoby dzia?ania, uwzgl?dniaj?ce jednak potrzeby lub korzy?ci czasu i miejsca.

            § 2. Powinny one obra? sobie tytu? czyli nazw?, dostosowan? do zwyczajów czasu i miejsca, a szczególnie zwi?zan? z celem, do którego zmierzaj?.

   

            Kan. 305 - § 1. Wszystkie stowarzyszenia wiernych podlegaj? nadzorowi kompetentnej w?adzy ko?cielnej, która ma troszczy? si?

o to, by zachowa?y one nienaruszon? wiar? i obyczaje, jak równie?

nadzorowa?, by nie wkrad?y si? nadu?ycia do dyscypliny ko?cielnej. Ma ona prawo i obowi?zek wizytowania ich zgodnie z przepisami prawa oraz statutów, podlegaj? równie? kierownictwu tej?e w?adzy, zgodnie z przepisami kanonów, które nast?puj?.

            § 2. Nadzorowi Stolicy Apostolskiej podlegaj? wszystkie stowarzyszenia; nadzorowi ordynariusza miejsca podlegaj? stowarzyszenia diecezjalne a tak?e inne stowarzyszenia, dzia?aj?ce w diecezji.

   

            Kan. 306 - Do uczestnictwa w uprawnieniach a tak?e przywilejach stowarzyszenia, w nadanych stowarzyszeniu odpustach czy innych ?askach duchowych, jest konieczne i wystarcza, by zgodnie z przepisami prawa i w?asnymi statutami stowarzyszenia kto? zosta? do niego wa?nie przyj?ty i nie by? z niego prawnie wydalony.

   

            Kan. 307 - § 1. Przyjmowanie cz?onków winno si? dokonywa? zgodnie z przepisami prawa i statutami ka?dego stowarzyszenia.

            § 2. Ta sama osoba mo?e si? zapisac do kilku stowarzysze?.

            § 3. Cz?onkowie instytutów zakonnych mog? nale?e? do stowarzysze?, zgodnie z przepisami w?asnego prawa, za zgod? swego prze?o?onego.

   

            Kan. 308 - Kto zosta? prawnie przyj?ty do stowarzyszenia, nie mo?e by? z niego usuni?ty, chyba ?e na skutek s?usznej przyczyny, zgodnie z przepisami prawa i statutów.

   

            Kan. 309 - Stowarzyszenia prawomocnie za?o?one mog? wydawa? zgodnie z przepisami prawa i statutów - szczegó?owe normy dotycz?ce samego stowarzyszenia, odbywania zebra?, wyznaczania moderatorów, urz?dników, pomocników a tak?e zarz?dców dóbr.

   

            Kan. 310 - Stowarzyszenie prywatne, nie ukonstytuowane jako osoba prawna, jako takie nie mo?e by? przedmiotem obowi?zków i praw. Jednak?e wierni w nim zrzeszeni mog? wspólnie zaci?ga? zobowi?zania oraz jako wspó?w?a?ciciele i wspó?posiadacze nabywa? i posiada? uprawnienia i dobra. Wspomniane prawa i obowi?zki mog? wykonywa? przez zleceniobiorc? czyli pe?nomocnika.

   

            Kan. 311 - Cz?onkowie instytutów ?ycia konsekrowanego, którzy stoj? na czele lub wype?niaj? funkcje asystentów w stowarzyszeniach zwi?zanych w jaki? sposób z ich instytutem, maj? troszczy? si? o to, by te stowarzyszenia ?wiadczy?y pomoc dzie?om apostolstwa istniej?cym w diecezji, zw?aszcza wspo?dzia?aj?c, pod kierownictwem ordynariusza miejsca, ze stowarzyszeniami, które ukierunkowane s? do apostolstwa w diecezji.

 

Rozdzia? II

PUBLICZNE STOWARZYSZENIA WIERNYCH    

            Kan. 312 - § 1. W?adz? kompetentn? do erygowania stowarzysze? publicznych jest:

            l dla stowarzysze? powszechnych oraz mi?dzynarodowych - Stolica Swi?ta;

            2 dla stowarzysze? krajowych, które mianowicie na mocy mej erekcji s? przeznaczone do wykonywania dzia?alno?ci w ca?ym kraju - Konferencja Episkopatu na swoim terytorium;

            3 dla stowarzysze? diecezjalnych, z wyjatkiem jednak stowarzysze?, których prawo erygowania zosta?o innym zarezerwowane na podstawie apostolskiego przywileju - biskup diecezjalny, ka?dy na swoim terenie, ale nie administrator diecezjalny.

            § 2. Do dokonania wa?nej erekcji stowarzyszenia lub jego sekcji w diecezji, chocia?by si? to dzia?o moc? przywileju apostolskiego, wymagane jest pisemne zezwolenie biskupa diecezjalnego; jednak?e zezwolenie udzielone przez biskupa diecezjalnego na erekcj? domu instytutu zakonnego zawiera w sobie tak?e zezwolenie na erekcj? w tym?e domu lub w z??czonym z nim ko?ciele stowarzyszenia, które jest w?a?ciwe temu instytutowi.

   

            Kan. 313 - Stowarzyszenie publiczne, jak równie? konfederacja stowarzysze? publicznych, na mocy samego dekretu, dokonuj?cego erekcji przez kompetentn? w?adz? ko?cieln? zgodnie z przepisem kan. 312, staje si? osob? prawn? i otrzymuje w razie potrzeby misj? do realizacji celów, które sama sobie wyznaczy?a w imieniu Ko?cio?a.

   

            Kan. 314 - Statuty ka?dego publicznego stowarzyszenia, a tak?e ich odnowa lub zmiana, wymagaj? aprobaty w?adzy ko?cielnej, która jest kompetentna do erekcji stowarzyszenia wed?ug przepisu kan. 312, § 1.

   

            Kan. 315 - Stowarzyszenia publiczne mog? swobodnie podejmowa? inicjatywy, odpowiadaj?ce ich w?asnemu charakterowi, a tak?e kierowa? nimi zgodnie z postanowieniami statutów pod nadrz?dnym jednak zwierzchnictwem w?adzy ko?cielnej, o której w kan. 312, § 1.

   

            Kan. 316 - § 1. Nie mo?e by? wa?nie przyj?ty do stowarzysze?

publicznych ten, kto publicznie odst?pi? od wiary katolickiej albo zerwa? wspólnot? ko?cieln?, albo podlega ekskomunice na?o?onej wyrokiem lub zdeklarowanej.

            § 2. Ci, którzy zgodnie z przepisami prawa zostali przyj?ci, a mia?by do nich zastosowanie wypadek o którym w § 1, po uprzednim upomnieniu, powinni by? wydaleni ze stowarzyszenia, z zachowaniem postanowie? jego statutów i zachowaniem prawa rekursu do w?adzy ko?cielnej, o której w kan. 312, § 1.

   

            Kan. 317 - § 1. Je?li inaczej nie przewidziano w statutach, w?adza ko?cielna, o której w kan. 312, § 1, zatwierdza moderatora stowarzyszenia publicznego, wybranego przez stowarzyszenie publiczne, ewentualnie ustanawia kandydata prezentowanego b?d? te? mianuje na mocy w?asnego prawa. Ta sama w?adza ko?cielna mianuje kapelana, czyli asystenta ko?cielnego, wys?uchawszy - gdy to wskazane - wy?szych urz?dników stowarzyszenia.

            § 2. Zasada okre?lona w § 1 ma tak?e zastosowanie do stowarzysze? za?o?onych na mocy przywileju apostolskiego przez cz?onków instytutów zakonnych poza ich w?asnymi ko?cio?ami lub domami. W stowarzyszeniach za? za?o?onych przez cz?onków instytutów zakonnych w ich w?asnym ko?ciele lub domu, nominacja lub zatwierdzenie moderatora i kapelana nale?y do prze?o?onego instytutu, zgodnie z postanowieniami statutów.

            § 3. W stowarzyszeniach niekleryckich ?wieccy mog? pe?ni? funkcj? moderatora. Na to stanowisko nie powinien by? wyznaczany kapelan, czyli asystent ko?cielny, chyba ?e co innego zastrzegaj? statuty.

            § 4. W publicznych stowarzyszeniach wiernych, które maj? bezpo?rednio ukierunkowanie do apostolstwa, moderatorami nie powinni by? ci, którzy pe?ni? kierownicze urz?dy w partiach politycznych.

            Kan. 318 - § 1. W specjalnych okoliczno?ciach, gdzie

domagaj? si? tego powa?ne racje, w?adza ko?cielna, o której w kan. 312, § 1, mo?e wyznaczy? pe?nomocnika, aby w jej imieniu kierowa? przej?ciowo stowarzyszeniem.

            § 2. Moderatara stowarzyszenia publicznego mo?e na skutek s?usznej przyczyny usun?? ten, kto go mianowa? lub zatwierdzi?, po wys?uchaniu jednak zarówno samego moderatora, jak i wy?szych urz?dników stowarzyszenia, zgodnie z postanowieniami statutów. Kapelana natomiast mo?e usun?? ten, kto go mianowa? wed?ug przepisów kan. 192-195.

   

            Kan. 319 - § 1. Stowarzyszenie publiczne, erygowane zgodnie z przepisami prawa, je?li czego innego nie zastrze?ono, zarz?dza posiadanymi dobrami zgodnie z postanowieniami statutów, pod zwierzchnim kierownictwem w?adzy ko?cielnej, o której w kan. 312, § 1, której te? nale?y ka?dego roku sk?ada? sprawozdania z zarz?dzania.

            § 2. Tej?e w?adzy winno si? tak?e zda? dok?adne sprawozdanie

z wydatków, zebranych danin i ofiar.

   

            Kan. 320 - § 1. Stowarzyszenia erygowane przez Stolic? Swi?t? mog? by? tylko przez ni? zniesione.

            § 2. Z powodu powa?nych przyczyn Konferencja Episkopatu mo?e znie?? stowarzyszenia przez ni? erygowane; biskup diecezjalny stowarzyszenia przez siebie erygowane, a tak?e stowarzyszenia erygowane na mocy indultu apostolskiego przez cz?onków instytutów zakonnych za zgod? biskupa diecezjalnego.

            § 3. Kompetentna w?adza nie powinna znosi? stowarzyszenia

publicznego, je?eli nie wys?ucha jego moderatora, a tak?e innych

wy?szych urz?dników.

 

Rozdzia? III

PRYWATNE STOWARZYSZENIA WIERNYCH    

            Kan. 321 - Wierni zarz?dzaj? i kieruj? stowarzyszeniami prywatnymi, zgodnie z postanowieniami statutów.

   

            Kan. 322 - § 1. Prywatne stowarzyszenie wiernych mo?e uzyska? osobowo?? prawn? przez formalny dekret kompetentnej w?adzy ko?cielnej, o której w kan. 312.

            § 2. ?adne stowarzyszenie prywatne wiernych nie mo?e uzyska?

osobowo?ci prawnej, je?li jego statuty nie zosta?y zatwierdzone przez w?adz? ko?cieln?, o której w kan. 312, § 1; zatwierdzenie za? statutów nie zmienia prywatnej natury stowarzyszenia.

   

            Kan. 323 - § 1. Chocia? prywatne stowarzyszenia wiernych ciesz? si? autonomi?, wed?ug przepisów kan. 321, podlegaj? nadzorowi w?adzy ko?cielnej wed?ug przepisów kan. 305, a tak?e kierownictwu tej?e w?adzy.

            § 2. Do w?adzy ko?cielnej nale?y tak?e, z zachowaniem wszak?e autonomii w?a?ciwej prywatnym stowarzyszeniom, nadzorowa? i troszczy? si?, aby unika? rozproszenia si?, a ich dzia?alno?? apostolsk? skierowa? ku dobru wspólnemu.

   

            Kan. 324 - § 1. Prywatne stowarzyszenie wiernych w sposób wolny wyznacza sobie moderatora i urz?dników, zgodnie z postanowieniami statutów.

            § 2. Prywatne stowarzyszenie wiernych, je?li to uzna za wskazane, mo?e sobie swobodnie dobra? duchowego doradc? spo?ród kap?anów pe?ni?cych zgodnie z przepisem prawa pos?ug? w diecezji, potrzebuje on jednak zatwierdzenia ordynariusza miejsca.

   

            Kan. 325 - § 1. Prywatne stowarzyszenie wiernych zarz?dza w sposób wolny tymi dobrami, które posiada, zgodnie z przepisami statutów, z zachowaniem jednak prawa kompetentnej w?adzy ko?cielnej do nadzorowania, by dobra by?y u?yte na cele stowarzyszenia.

            § 2. Podlega ono w?adzy ordynariusza wed?ug przepisów kan. 1301 w zakresie zarz?dzania i dysponowania dobrami, które zosta?y ofiarowane lub pozostawione stowarzyszeniu na cele pobo?ne.

   

            Kan. 326 - § 1. Prywatne stowarzyszenie wiernych wygasa zgodnie z postanowieniem statutów; mo?e by? tak?e zniesione przez kompetentn? w?adz?, je?li jego dzia?alno?? obraca si? na powa?n? szkod? doktryny lub dyscypliny ko?cielnej, albo powoduje zgorszenie wiernych.

            § 2. Przeznaczenia dóbr stowarzyszenia, które przesta?o istnie?, nale?y dokona?, zgodnie z postanowieniami statutów, z zachowaniem praw nabytych, a tak?e woli ofiarodawców.

 

Rozdzia? IV

NORMY SPECJALNE DOTYCZ?CE STOWARZYSZE? ?WIECKICH    

            Kan. 327 - Wierni ?wieccy powinni docenia? stowarzyszenia ustanawiane dla celów duchowych, o których w kan. 298, zw?aszcza te, które zmierzaj? do o?ywienia chrze?cija?skim duchem porz?dku rzeczy doczesnych i w ten sposób usilnie d??? do osi?gni?cia ?cis?ego zwi?zku mi?dzy wiar? i ?yciem.

   

            Kan. 328 - Ci, którzy przewodnicz? stowarzyszeniom ?wieckich, tak?e tym, które zosta?y erygowane na mocy przywileju apostolskiego, maj? si? troszczy? o to, aby ich stowarzyszenia, tam gdzie to jest wskazane, wspó?pracowa?y z innymi stowarzyszeniami wiernych i ch?tnie ?wiadczy?y pomoc ró?nym dzie?om chrze?cija?skim, zw?aszcza istniej?cym na tym samym terytorium.

            Kan. 329 - Moderatorzy stowarzysze? ?wieckich winni si? zatroszczy?, by cz?onkowie stowarzyszenia zostali odpowiednio uformowani do wykonywania apostolstwa w?a?ciwego ?wieckim.

 

Komentarze   

 
0 #1 Janek 2015-04-06 11:54
Chyba ksi??a nie musz? tego wszystkiego przestudiowa?? :zzz
Cytować
 

Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież


Sonda

Czy przedsoborowa Msza Trydencka? (po ?acinie)
 

Polecany link, kliknij

Reklama

Kto jest teraz on-line

NaszÄ… witrynÄ™ przeglÄ…da teraz 326 goĹ›ci